Overweging van zondag 22-3-2015 door p. George Zeegers

Woord van welkom.

Goede morgen beste mensen, van harte welkom op deze 5e zondag van de Veertigdagentijd. Pasen is al in zicht. De lente is al weer begonnen. Wat gaat de tijd toch vlug. In de eerste lezing spreekt Jeremia ons van een nieuw verbond van God met zijn mensen. Hij spreekt en schrijft terwijl hij zelf met zijn volk in ballingschap is. In het evangelie laat Johannes  de evangelist  Jezus spreken over zijn eigen naderende dood. De bezegeling van Gods verbond met al zijn mensen.

 

Overweging

Tijdens de ouderavond ter voorbereiding op de eerste communie van hun kind zei een ouder. “Ik vond het zelf vroeger prachtig in de kerk: ik mocht de kaarsen aansteken en als misdienaar mocht ik van alles meedoen.  Maar toen mijn moeder overleed  – ik was toen 12 jaar -, van toen af geloof ik niet meer  in de God die goed is, ik geloof helemaal niet meer in een God. Als  ik nu kijk naar de ellende in de wereld, dan bestaat er geen God”.  Een woord dat we vaak horen . Hij voegde er aan toe. “Maar ik wil toch m’n kind de eerste communie laten doen, want ze wil het zelf zo graag.”

Met zo’n uitspraak zitten we midden in het evangelie van vandaag. Een Jeremia die zelf de ondergang van zijn volk meemaakte toen het in ballingschap werd meegevoerd naar Babylon. Een volkomen uitzichtloze situatie. En hij spreekt van een nieuwe verbond van God met zijn mensen.

En ik denk dat dit in Johannes tijd niet anders was. De reden waarom hij zijn evangelie schrijft is  om te getuigen van de Jezus die Hij had meegemaakt en die hem gegrepen had. Deze Jezus  was zo smadelijk, onnodig en vernederend ter dood gebracht dat zijn dood eerder de volledige ontkenning van een verbond van God met zijn mensen opriep dan een uitnodiging tot geloven. Johannes beschrijft enkele grote tekenen die die Jezus had gedaan met als hoogtepunt de opwekking van Lazarus. En precies die opwekking had Jezus zo bekend gemaakt dat Hij bij zijn binnenkomst in Jerusalem als een vorst wordt binnengehaald – wij gedenken dat met Palmpasen – zodat de oversten van het volk Hem als een groot gevaar zagen en  besloten Hem uit de weg te ruimen.  Johannes laat dan Jezus nadenken over zijn naderende dood. Dat hoorden wij zojuist voorlezen. Johannes noemt Jezus’ dood een verheerlijking! Er komt zelfs een stem als een donder uit de hemel om dat te bevestigen.  En hoe bizar ook: zo is de boodschap van Johannes en van al die andere apostelen. Die Jezus zo gruwelijk ter dood gebracht, uitgestoten en vernietigd, die is het tastbare bewijs van Gods trouw aan mensen, want die Dode verrees uit de dood. En de bijpassende parabel daarvan is die van de graankorrel die sterft in de grond, maar juist door te sterven honderdvoudig vrucht voortbrengt!

Hier breekt een nieuw beeld van God door, anders dan wij mensen onszelf maken en steeds weer maken. Het beeld van de machteloze God, tenminste op het eerste gezicht. Hier is werkzaam wat de dichter Lucebert ooit helder verwoordde: ‘Wat van waarde is, is weerloos’. De vrede, de waarheid en de gerechtigheid zijn van hoge waarde en daarom altijd weer zo weerloos in onze wereld van geweld.

En toch: zíj hebben het laatste woord en niet het geweld.

Ons leven is altijd weer zo bedreigd, er gebeuren steeds zoveel gewelddadige dingen in onze wereld, er is zoveel vernietiging, zoveel verlies van goede lieve mensen en dingen, dat heel veel mensen geen kant op kunnen met een God die weerloos is tegen het kwaad.

En toch is dat de boodschap van ons geloof, beste mensen: God laat de mens niet los. Ook als wij Hem  loslaten, door alles heen zal God ons leven dragen blijft God ons trouw.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s