Overweging van zondag 17 mei 2015 door p. George Zeegers

Woord van Welkom

Goede morgen, beste mensen, van harte welkom in onze viering van vandaag. Ik zie zelfs mensen van ver gekomen. Hartelijke welkom. Donderdag was het Hemelvaart, volgende week alweer Pinsteren, het feest van de Geest.  Jezus heeft ons niet verlaten.  Moge ook vanmorgen hier de Geest van God ons bezielen.  Een goed viering voor ons allen!

Overweging.

In de tijd na Pasen lezen  we in de liturgie vooral uit het evangelie van Johannes. Hij schreef zijn evangelie toen hij al hoogbejaard was. Hij had dus al heel lang geleefd met zijn intense herinnering aan Jezus en heel veel  nagedacht over Jezus en zijn boodschap.

We horen Johannes altijd worstelen met  “de wereld” en ik vertaal dat als de dominante tijdgeest van toen: de romeinse overheersing en het onderdrukkingsmechanisme van het recht van de sterkste, de keiharde wereld van de macht. Wij kennen die wereld ook, de wereld van het geld en de markt;  alles moet tot markt worden als dé oplossing voor de problemen van onze tijd. (Het neoliberalisme noemen we dat). En binnen de joodse samenleving speelde op religieus gebied de  juristerij: de hang om het hele leven te vatten in regels, ge- en verboden en dat aan God toeschrijven. Ook wij kennen dat van vroeger en we zien dat ook tegenwoordig weer opduiken in het ontwakende clericalisme. Ook dat heeft te maken met macht!

 

De wereld van God, van Vader, is getekend door liefde. De mensenwereld is veelal getekend door eigenbelang en egoïsme. En die twee wereld staan tegenover elkaar. Johannes was daar kennelijk allergische voor. Steeds plaatst hij alles wat gebeurt in die tweeheid. De volgeling van Jezus is ín de wereld, niet ván de wereld!

De twee werelden staan overigens niet buiten ons. We kennen die allebei heel goed,. Ze strijden in ons eigen leven elke dag. In de zorg, de sympathie, de vriendelijkheid en liefde van ons gewone leven met elkaar, leven wij de wereld van God. In onze portemonnee, in ons zakelijk- en beroepsleven zijn het vaak de harde structuren die bepaald worden door winst en concurrentie die ons gedrag en vaak ons denken sturen.

Als er een grote ramp plaats vindt in Nepal of elders, dan geven we massaal en gul, terwijl er tegelijkertijd duizenden mensen in gammele bootjes ergens op de zeeën drijven op zoek naar een menswaardig bestaan die we het liefst buiten laten staan. De twee werelden: die van God en die van de mens, we kennen ze goed, ze verdelen ook  ons hart. Is Judas, die wanhopige mens, daarvan hét symbool geworden!

Als leerlingen van Jezus zijn wij geroepen mensen van God te zijn. Weliswaar ín de wereld, maar niet ván de wereld.

Vandaag op deze zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren leidt de liturgie ons naar de afscheidsrede van Jezus op zijn laatste levensavond zoals Sint Johannes die beschrijft. Dat is een lang en indringend gesprek: het testament van Jezus. En hij laat dat gesprek met de leerlingen uitlopen in een gebed. Jezus bidt voor zijn leerlingen:  “Ik bid U, Vader, dat zij één mogen zijn. Bewaar hen voor het kwaad en mogen zij in de waarheid U, Vader, zijn toegewijd”. Het gaat niet aan om uit deze wereld weg te vluchten, maar om midden in de wereld te staan en consequent op zoek te zijn naar een God die Liefde is.

Ín de wereld, niet ván de wereld!

 

 


 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s