Overweging van 1 juni 2015 door Dirk Kramer

 

Inleidend woord:

Zaad in de aarde geborgen een lange winter lang

wacht op de warmte en het licht van de lente,

ontkiemt en loopt uit, staat bloot aan allerlei gevaren,

en als het overleeft brengt het rijkdom en voorspoed,

vrede en vreugde aan wie goed willen.

 

DE STILLE KRACHT VAN GOD.

In de Bron, de geschiedenis van Israel vertelt James Michener het verhaal van een vrouw die 10 000 jaar geleden wakker wordt en naar buiten gaat om graan – spelt – aren te oogsten en dit te malen en er brood van te bakken.

De mensen zijn na een periode van nomaden te zijn geweest hebben zich gevestigd op vruchtbare grond. Dit werd mogelijk toen zij ontdekt hadden dat zij zaad konden verzamelen, dit uitzaaien en het oogsten. Het bespaarde hen veel werk want zij hoefden niet meer grote afstanden af te leggen om  voor hun dagelijks eten te zorgen.

De vrouw kijkt naar buiten, ziet de lucht, de zon en haar wereld en denkt bij zichzelf hoe goed zij en haar familie het heeft.

Dankbaarheid aan een hoger wezen welt in haar op.

Zaaien en vertrouwen dat er geoogst kan worden is een reden tot dankbaarheid.

Het beeld van de zaaier van van Gogh roept hetzelfde gevoel op. Ritmisch en krachtig stapt hij voort over het veld, dat gereed gemaakt is voor het zaad dat hij gul en breedwerpig uitstrooit. Vol vertrouwen op de kracht van het zaad, dat goed gekozen is en onzichtbaar in de grond zal ontkiemen en een nieuw gewas en een nieuwe oogst zal leveren.

In september wordt in onze parochie – het wordt al een hele traditie – het jaarlijkse reisje georganiseerd naar het kloosterdorp Steyl. In 1875 heeft Arnold Janssen daar een eerste klooster gesticht. Hij was geïnspireerd door het boek van de openbaring dat er iets nieuws begonnen moest worden.  In die tijd was de wereld een grote puinhoop. Er was oorlog en onrust, het kolonialisme was de leer van de wereld en wij blanken dachten dat de wereld van ons was. Hij durfde ondanks de onrust en de oorlogen iets nieuws te beginnen. Hij vertouwde op de toekomst.

Janssen stichtte een nieuwe congregatie van missionarissen en zusters die eerst naar China en later naar vele andere landen de Blijde boodschap gingen brengen. Velen van hen gingen de wereld door en werden Chinezen met de Chinezen,Indonesiër met de Indonesiërs, Afrikaan met de Afrikanen,  een met de mensen waar zij terecht kwamen onder de leuze:. “Het hart van Jezus leeft in het hart van alle mensen”.

De wereld is veranderd. Wij kijken met andere ogen naar onze wereld en zijn bewoners, het gelijk zijn van iedereen, onafhankelijkheid van vroegere koloniën, mede verantwoordelijkheid voor elkaar.

Daardoor zijn er weinig of geen missionarissen meer zoals toen. De eigen bevolking kiest hun eigen geestelijek leiders die de blijde boodschap verder verspreiden.

De mede verantwoordelijkheid voor de wereld en hun bewoners, zeker voor de minderbedeelden blijkt uit vele activiteiten van mensen die in ons land en in de rest van de wereld.

Nu worden er geen missionarissen en zusters gevormd in Steyl en zoekt men een andere invulling krijgt, maar wel wel in de geest van Arnold Janssen bijvoorbeeld door studenten uit de derde wereld te huisvesten.

Gastvrijheid is daarbij een belangrijk uitgangspunt. Mensen een thuis bieden, op verhaal laten komen, zodat ze daarna hun eigen weg veilig kunnen volgen.

Het begint heel klein zoals het mosterdzaadje, het kleinste van alle zaden. Je ziet het bijna niet en het verwaait waar je bijstaat. De zaaier zaait het uit en hij vertrouwt op de kiemkracht zodat het boven de grond zal komen en uitgroeien. Het wordt een boom. De vogels nestelen er in en de grazende dieren vinder beschutting onder als de dag op het heetst is.

Je moet het lef maar hebben, iets nieuws beginnen.

Dat vertrouwen is wel nodig want er kan zoveel mis gaan. Droogte, stormen en overstromingen kunnen de oogst onzeker maken en toch zaait de zaaier en toch gelooft hij in de oogst ook al zal hij die misschien niet meer meemaken.

Dat is het vertrouwen van de vrouwen van 10 000 jaar geleden, dat is het geloof van de zaaier en dat is ook het geloof van alle goedwillende mensen. Dat is de vruchtbare grond waar het zaad ligt te wachten om tot volle wasdom te komen en een rijke oogst voort te brengen, ook al zul je het zelf misschien niet meer meemaken.

Voor hen en ons geldt  de tekst van de dichter Adriaan Roland Horst:

Ik zal de halmen niet meer zien,

noch binden ooit de volle schoven.

maar doe mij in de oogst geloven,

waarvoor ik dien.

 

 

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s