Overweging en gebeden van zondag 3 april 2016 door p. Tom Buitendijk

Inleiding.

Van harte welkom U allen in deze viering.
Parochianen van de Titus Brandsma geloofsgemeenschap in Amstelveen;
Parochianen van de Titus Brandsmageloofsgemeenschap in Oss.
( Deze volgorde is alfabetisch!)
Vandaag vieren wij Beloken Pasen – het sluiten van de Paasweek.
Vanaf nu worden wij erop uitgezonden om in woord en daad de Verrezen Christus aan de samenleving bekend te maken.
Veertig jaar geleden ben ik op deze dag priester gewijd om als pastor deze verkondigingstaak op me te nemen.Veertig jaar later ben ik gevraagd pastor in Oss te worden en om nog enkele jaren door te werken. Straks wordt ik officieel welkom geheten in uw midden.Ik had Monseigneur Bernard Möller, bisschop van Groningen, die mij gewijd heeft, beloofd een keer een benoeming in zijn bisdom te aanvaarden. Nu is het zelfs zo dat huidige de bisschop van Groningen, Mgr. Gerard de Korte, naar het bisdom Den Bosch komt. Mooier kunnen we het niet krijgen. Willen we een ogenblik stil worden in ons zelf om in ons de vraag toet laten: “ Helpt twijfelen mij om te geloven? “

Overweging
Op een zekere nacht kreeg de vrome bisschop Sint Martinus een visioen.
Het is dezelfde Martinus als die van de mantel. Hij zag in een verschijning Christus naar zich toekomen in alle pracht en heerlijkheid. “Wie ben je? “, riep Martinus angstig. “Ik ben de Verheerlijkte Heer”, zei de gestalte. “Dat ben je niet”, roep Martinus uit, “ik zie de littekens van de wonden niet.” “Ik kom niet van het kruis”, zei de verschijning, “ik kom rechtstreeks vanuit de hemel”. “ Ga weg, ga weg, “riep Martinus boos uit. “Als je geen wonden hebt, dan ben je Christus niet. Je bent de duivel. Je bent de duivel.” De gestalte verdween. Deze legende is veel zeggend. Wij zijn als christenen niet verzameld rond een onkwetsbare held die onze redder is. Wij worden geroepen en verzameld door een gewonde Messias. Een Gezalfde van God die ook na zijn overwinning op de dood, de tekens van de wonden draagt. Deze wonden zijn de blijvende tekens van zijn levenswijze. Tekens van solidariteit met hen die lijden. Tekens van de pijn en de strijd om de boodschap van liefde te verkondigen. Tekens van kwetsbaarheid van het menselijk bestaan. Wij zijn volgelingen van een gewonde geneesheer die de littekens niet verbergt maar ze toont als kenmerk van zijn waarachtigheid. Het lichaam van Christus is altijd een lichaam dat geleden heeft en in zijn kerk nog steeds lijdt. De Kerk als lichaam van Christus lijdt nog steeds in vele wonden. Door eigen fouten. Door vervolging, Door onverschilligheid. Door miskenning.
Toen ik veertig jaar geleden in de Scheppingskerk tot priester werd gewijd, heeft de bisschop voornamelijk gesproken over de vrede en de vreugde als gaven van de Verrezen Christus. Gaven die ik als jonge priester mocht gaan verkondigen en uitdelen aan de mensen die mij zouden worden toevertrouwd. Het was toen al een tijd van schraalte in de kerk. Wijdingen waren zeldzaam in die dagen. De kerkgeschiedenis van de afgelopen veertig jaar is geen glorieus verhaal. Toch zijn het deze gaven van vrede en vreugde van de Heer die voor mij het leven als pastor en priester mooi hebben gemaakt.
In vrede zeg ik nog altijd “ja, hier ben ik om uw dienaar” te worden. Natuurlijk heb ik ook me weleens afgevraagd of ik het over zou doen als ik er weer voor stond. Maar ik heb er nooit aan getwijfeld dat het toen goede beslissing was.
De vrede – de shalom – die de Verrezen Heer geeft, is voor mij bron van kracht om deze vrede uit te dragen in het dagelijkse pastorale werk. Ik zie het als mijn taak de kerk tot een hechte gemeenschap te maken die zorg draagt voor de kwaliteit van de samenleving. De kerk is er niet voor zich zelf alleen; de kerk is er met het oog op het geluk van de wereld. De kerk is teken van heil en instrument van vrede.
In mijn pastorale werk heb ik ook altijd vreugde mogen ondervinden. Bij feestelijke gebeurtenissen als doopsels, huwelijkssluitingen. Maar ook bij het begeleiden van zieken en stervenden. Dan mag je delen in het verdriet van mensen en kun je vanuit het licht van het evangelie iets van hoop en troost bieden. Wij leven als gelovigen vanuit de diepe innerlijke zekerheid dat de vreugde van de Verrezen Christus onze bestemming is. Wij zijn geroepen om als christen blije vrolijke en opgewekte mensen te zijn.
Vrede en vreugde komen niet automatisch aanwaaien. Er is ook veel in de kerk dat tegenspreekt. Chagrijn, moedeloosheid, onverschilligheid komen ook voor en lijken soms de overhand te hebben.
Soms lijkt de kerk op de groep van tien apostelen die na de schokkende dood van Jezus radeloos bijeen zitten en niet weten wat te doen. Ze hebben Jezus in de steek gelaten. Zijn weg lijkt dood gelopen. Was zijn boodschap van liefde niet teveel van het goede in deze wereld van het kwaad? Was zijn boodschap van vergeving niet een pijnlijk misverstand? Is het reële leven niet veel harder dan de nieuwe werkelijkheid die Jezus wil brengen? Vergist u zich niet: deze vragen zijn hoogst actueel en klinken in allerlei varianten ook vandaag. Gaat het evangelie wel ergens over of is het alleen maar mooi een verhaal? Pasen zegt: Het is méér dan een verhaal. Ineens ervaren de leerlingen dat de Heer in hun midden is en hen zijn vrede toezegt. Ineens ervaren zij Jezus ‘aanwezigheid in hun midden. Over hen valt een diep gevoel van vrede en vreugde.
Een van de twaalf is er die avond niet bij. Uiteraard Judas niet. Maar ook Thomas niet. Die Thomas is een van de trouwste apostelen. “Laten we met Jezus mee gaan om te sterven”, had hij ooit gezegd. Nu hij zich weer bij de groep aansluit roepen ze blij opgetogen uit: “Wij hebben de Heer gezien”. In plaats van te juichen, vraagt Thomas: “Hebben jullie zijn wonden gezien? Weet je zeker dat de Heer die jullie zagen de gekruisigde en gedode Jezus is? Zolang ik die wonden niet zie, zal ik niet geloven.” Deze ontnuchterende reactie zet de leerlingen tot nadenken aan.
Acht dagen later komt de Heer weer in hun midden en nodigt Thomas uit: “Zie mijn wonden en voel ze. Wees niet langer ongelovig, maar gelovig.”
Thomas geeft zich vol vertrouwen over aan de Heer en spreekt de eerste en de kortste geloofsbelijdenis: “Mijn Heer en mijn God”.
Thomas wil zich gelovig aan de Heer toevertrouwen die de wonden blijft dragen en die zo laat zien dat het lijden in deze tijd overwonnen kan worden. Niet door het te ontkennen en er langs heen te leven. Maar door het leed te aanvaarden, te dragen en er een weg mee vinden. Wij volgen geen held, maar een gewonde geneesheer. Paus Gregorius de Grote zei – eind zesde eeuw – in een preek: “Het ongeloof van de apostel Thomas is voor ons van groter nut dan het geloof van de andere apostelen.” Het ongeloof van Thomas behoedt ons voor een zelfgenoegzame kerk die blij en tevreden het eigen geloof viert, maar die de zo geschonden wereld met al zijn leed niet toelaat. Zo’n feestende kerk is niet de kerk van de Heer. De kerk van de Heer zal nooit zonder lijden zijn. De kerk van de Heer aanvaardt het lijden van deze tijd …….om het te overwinnen. Het zou niet goed zijn als ‘ongeloof ‘het kenmerk van een priester is. Maar zoals Thomas kritisch nadenken over kerk, geloof en wereld is ook een priesterlijk werk. Zo denk ik er al veertig jaar over.

Pastor

Bidden wij in vertrouwen tot God die ons door strijd en lijden heen voert om te wandelen in zijn licht.

Lector

Wij bidden voor de geloofsgemeenschappen van Titus Brandsma in Oss en in Amstelveen. Om een hechte samenhang waardoor mensen zich bij elkaar thuis voelen. Om een dieper verbondenheid met Christus als bron van vrede en vreugde. Om geloof in de toekomst wat het ook worden zal.

S T I L T E laat ons bidden.

Lector

Wij bidden voor de samenleving waarin wij wonen, leven en werken. Dat wij bereid zijn elkaars lasten te dragen. Dat wij de met eerbied over medemensen spreken en hen hartelijk tegemoet treden. Mogen wij vluchtelinge en vreemdelingen zien als mensen van wie God houdt zoals Hij ook ons bemint.

S T I L T E laat ons bidden.

Lector

Wij bidden voor hen die U tot het kerkelijke dienstwerk geroepen hebt. Vrouwen en mannen, vrijwilligers en beroepskrachten, leken en gewijde ambtsdragers. Dat zij hun vreugde vinden in het werken aan de kerk. Dat hun dienstbaarheid vele mensen op de weg van Jezus brengt.

S T I L T E Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor mensen voor wie het leven zwaar en moeilijk is door pijn en verdriet, door baanloosheid en gebrek aan toekomstperspectief. Mogen wij door te delen in hun lijden en door hun lasten mede te dragen hun leven verlichten. Help ons opgewekt en blij onze weg in het leven te gaan.

S T I L T E Laat ons bidden.

 

 

Pastor

God, wij danken u voor de goedheid die U ons toont in Jezus uw Zoon. Hij is de gewonde Messias die ons aanspoort het lijden van deze te overwinnen door in vrede en vreugde elkaars leven te delen.

Dit bidden wij U door Christus onze Heer.

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s