Inleiding door Henk Peters bij gelegenheid van de Welkomstviering op 3 april van p. Tom Buitendijk

Hartelijk welkom Tom, hartelijk welkom ook de mensen die van je houden, je zussen en zwagers, je familie en vrienden. De mensen ook van de Titus Brandsmaparochie van Amstelveen waar je 18 jaar mee bent opgetrokken. Hartelijk welkom de mensen die ongetwijfeld van je gaan houden: de mannen, vrouwen, jongeren van de Osse Titus Brandsmaparochie. Hartelijk welkom onze gasten: namens het gemeentebestuur van Oss de locoburgemeester en alle vertegenwoordigers van de Osse kerken en welzijnsinstellingen. Sinds mijn vroegste jeugd herinner ik me dat er in de kerken gebeden werd om arbeiders in Gods wijngaard. Nou is bidden niet hetzelfde als een bestelling plaatsen, toch is dat gebed van het Gods- volk overvloedig verhoord. We zijn overstelpt met vrijwilligers die onbetaald en met een geweldige professionele inzet in Gods wijngaard aan het helpen zijn geslagen. In liturgie en pastoraat maar vooral ook in de diaconie. Dat bracht een aanstekelijk enthousiasme te weeg. De pastorale scholen hadden hun handen vol aan scholing en toerusting van al die enthousiastelingen. Mensen gingen er fier op dat ze mee mochten doen en kwamen tot de ontdekking dat ze over onvermoede talenten beschikten. We herinneren ons ongetwijfeld ook nog het enthousiasme van onze jongeren rond tienermissen of beatmissen. Dat waren talentenjachten want ze leerden er niet alleen samen zingen, maar ook spreken in het openbaar en zich verdiepen in religieuze en maatschappelijke onderwerpen.
Maar een behoorlijk deel van “het Gistlijk” werd van zoveel ongeleid enthousiasme niet blij. Die waren gewend namens God te spreken maar God ging op deze manier toch wel een erg eigenwijze gang door al die leken op hun dak te sturen. Nee, lieve Heer, met zo’n zooitje ongeregeld lekenspul maak je ons niet blij. Je moet het ons maar niet kwalijk nemen maar die werken wij de kerk uit te beginnen bij het priesterkoor….In 1982 werd dat met een bisschoppensynode plechtig tot beleid gemaakt. Het heeft even geduurd maar we zijn er als kerk intussen al aardig wat kwijt en die lawaaierige jeugd al zowat helemaal.
Wat overeind bleef was een celibataire priesterkerk en waar het om draaide eucharistie en sacramenten. Dat werd het hart van de kerk en daar hadden leken niks te zoeken. Maar o.a. in de parochies die door Karmelieten werden bediend bleef de wind waaien die met het Vaticaans concilie was opgestoken. God bleef daar voorbij gaan als een briesje in de nacht, Daar bleven lekenmensen welkom en betrokken mee doen, zelfs al die mensen vrouwen waren.
Natuurlijk was het op de eerste plaats hevig schrikken toen we als parochie kennis namen van de slopende ziekte waar pater George Zeegers mee werd geconfronteerd, maar we realiseerden ons ook dat het voor ons dubbele smart zou kunnen worden als we noodgedwongen gedreven zouden worden in de armen van onze moeder de priesterkerk die zich weinig hartelijk en uitnodigend laat kennen. De kerk van de bisschoppen Bekkers en Bluyssen een vage herinnering. Maar de lieve God kent onze droom van een hartelijke uitnodigende kerk en met Zijn hulp en een even behulpzame prior-provinciaal gingen er zaken zo samen vallen dat onze vrees ongegrond bleek en werd er een pater gevonden (vitaal grijs) die nog wel bereid was een doorstart te maken in het pastoraat op de plek waar hij vandaag veertig jaar geleden geroepen en bevestigd werd in het priesterambt. Jawel door de toenmalige bisschop van Groningen. Er ging toen al niks boven Groningen.
Wie is pater Tom Buitendijk. Afkomstig uit Rotterdam en dus vertrouwd met het gezegde dat zo ongeveer luidt “Geen discussies maar poetsen”. Ik heb zijn drie zussen leren kennen: die kunnen het allebei en ook nog tegelijkertijd. Tom komt uit dat nest en weet dus van aanpakken. Ik heb ook ontdekt dat hij veel werkzaamheden graag aan vrouwen over laat en echt niet alleen het poetsen. Vrouwen in de kerk hebben niks te vrezen, bij Tom zijn ze welkom. En dat geldt voor alle vrijwilligers en beroepskrachten.
Met Tom Buitendijk samenwerken zal waarachtig wel gaan. Maar kan hij ook met ons Brabanders uit de voeten? Onze gastvrijheid is spreekwoordelijk. Heel Nederland heeft daar kennis van kunnen nemen door hoe het er in het naburige Heesch aan toe ging en in onze eigen straten toen het over de komst van vluchtelingen ging. We worden niet allemaal gehinderd door een groot hart en een beetje gezond verstand. Toch kun je Brabanders omschrijven als mensen die zalig kunnen lachen, zielig kunnen prakkiseren en een geweten hebben als een schuurdeur. Zalig lachen want we willen van het leven graag een feestje maken voor iedereen. Daarom moet de kerk niemand de maat nemen maar een hartelijke maat voor je zijn. Het glas half vol en we vatten er nog ene. We kunnen zielig prakkezeren. We kunnen erg tobberig zijn. Ons druk maken over ellende die nooit komt: dan is het glas half leeg.  Maar gelukkig hebben we een geweten als een schuurdeur. Tenslotte voor geen gat gevangen: we zien er altijd wel een gat in en anders maken we dat. En we zijn niet te beroerd om aan te pakken.
Gaat het tussen Tom – onze nieuwe pastoor – en ons liefde worden? Ik denk het wel en heb er ook alle vertrouwen in. We hebben allebei – hij en wij – het hart op de goeie plaats: een beetje links van het midden. Als dat blijft kloppen voor de mensen naast ons, hartelijk en uitnodigend, geven we Liefde een gezicht, de goeie God een gezicht. En dat zien we als onze opdracht. Je maakte een opmerking over kerk-zijn die me erg aansprak. Je zei: “Het is niet de vraag of mensen iets voor de kerk kunnen betekenen, maar we moeten zoeken naar wat wij als kerk voor mensen kunnen betekenen.” Vanuit dat perspectief willen we er voor mensen zijn, heel de mens en alle mensen.
Met deze gedachte mag ik je verwelkomen als onze parochieherder. Nou zijn er in de wereld twee soorten herders. Je hebt herders die voor hun kudde uitlopen. Dat zijn herders  die weten wat goed is voor hun schapen en die laten ze mekkeren en blaten zonder er gehoor aan te geven. En dan zijn ook herders die achter hun kudde aanlopen. Die hebben het vertrouwen dat hun kudde zelf wel kan bepalen waar goed voedsel te vinden is. Zelf stellen ze zich één opdracht nl de kudde bij elkaar houden. Met dit laatste type herder is de Titus Brandsmakudde het meest vertrouwd en dan heb je als herder ook de kans om af en toe in het gras te gaan liggen en te genieten van het goede leven.
We zitten in het tijdsgewricht van transities zoals  de noodzakelijke veranderingen worden aangeduid die op allerlei gebied moeten worden gerealiseerd. We kennen het gejammer over de zorg die anders moet, de gezondheidszorg, het onderwijs, de jeugdzorg enz. Onze samenleving is niet meer hetzelfde als in 1970. En iedereen ziet ook wel dat we anders met geloof en kerk omgaan dan veertig jaar geleden toen jij tot priester werd gewijd. Ook geloof en kerk vragen om transities. Dat is de dingen op een andere manier doen. We moeten als het ware een nieuwe manier van kerk-zijn gaan uitvinden. Voor een symposium van de Roerom had ik de bisschop van Groningen uitgenodigd om over die kerkelijke transities een verhaal te houden in onze Jozefkerk. Hij belde me een paar weken geleden om af te stemmen wat de inhoud moest zijn. Toeval bestaat niet maar hij gaat intussen als bisschop van Den Bosch op mijn uitnodiging in. Weer een bisschop uit Groningen die de toon zet voor nu wellicht jouw laatste arbeidzame periode. Zijn verhaal: ik wil de noodzakelijke transities tot stand brengen door muren af te breken en bruggen te bouwen in de geest van Paus Franciscus. Dat willen wij samen met jou Tom ook doen. We moeten overstappen maken naar een nieuwe manier van kerk zijn. Dat kan alleen door muren af te breken en bruggen te bouwen. Ik heb alle vertrouwen in een goeie samenwerking met jou. Daarom ben ik hartstikke blij met je komst naar Oss. Maar ik juich op z’n Brabants met mijn handen in mijn zakken: kan niemand zeggen dat ik te vroeg gejuicht heb en kan ik zonder dat het opvalt altijd terug.
Met het hiërarchische rijtje Paus Franciscus, Bisschop Gerard de Korte, Pastoor Tom Buitendijk zet de kerk eindelijk weer met één stem in met een laudato si. Een lofzang in majeur en geen gesomber. Wij prijzen ons gelukkig met jouw komst, voel je welkom en ik nodig je graag uit om ons voor te gaan als onze nieuwe herder.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s