Overweging en gebeden van zondag 1-5-2016 door p. Tom Buitendijk.

Welkom in deze viering.

Komende Donderdag vieren we het feest van de Hemelvaart van de Heer. Het lijkt wel of Jezus ons zelf hierop voorbereidt. Hij belooft ons een Helper, de Heiige Geest. Hij schenkt ons Zijn Vrede. Een vrede die niet van deze wereld is. Jezus geeft aan dat Hij ons verlaten zal, maar tegelijk blijft Hij ons ons aanwezig. Als wij zijn gebod van de liefde onderhouden is Hij in ons midden. Wij beseffen dat vaak onvoldoende.
Bidden we daarom om ontferming.

Openingsgebed.

Heer onze God, U hebt ons samengeroepen om de boodschap van Jezus hier te horen, samen  te beleven en straks uit te dragen. Moge de vredeswens van Jezus onze harten vervullen en onze daden bezielen. Zend ons uw Heilige Geest die ons helpen zal de wegen naar vrede en bevrijding te vinden.
Door Christus onze Heer. Amen.

 

Gebed over de gaven

Goede God, verzameld aan uw tafel vormen wij een gemeenschap. Mogen wij open zijn voor iedere mens die oprecht naar vrede zoekt. Moge het brood dat wij in uw Naam zullen breken en eten,  onze verbondenheid met u en onze band met elkaar versterken. Door Christus onze Heer.

 

Slotgebed

Goede God, Wij hebben dankbaar de gedachtenis gevierd  dat Jezus gestorven en verrezen is om ons te bevrijden van de macht van het kwaad. Zo is Hij onze weg naar vrede en vrijheid geworden. Mogen wij als mensen van de kerk leven in deze vrede en ons inzetten voor mensen die  nog in onvrijheid leven. Maak ons tot uw vredebrengers in de samenleving van vandaag.
Door Christus onze Heer. Amen.

Overweging

De eerste dagen van mei zijn altijd gevoelige dagen in ons land. 4 mei is er Dodenherdenking ; 5 mei vieren we Bevrijdingsdag.  De ouderen onder ons weten nog van het begin van de oorlog. Van het bombardement op Rotterdam. Van de beschietingen aan de Maas. De oorlog duurde voor ons land vijf  bittere jaren. We kijken al even lang – ook vijf jaar – naar beelden uit Syrië, waar gedurende vijf jaar ontzettend veel precisiebombardementen zijn uitgevoerd. Zelfs op ziekenhuizen. De laatste kinderarts in Aleppo is afgelopen vrijdag om gekomen. Geldt de gevoeligheid van de eerste dagen in mei alleen onszelf ? Is de vreugde van Bevrijdingsdag alleen voor ons bestemd? Ik bedoel dit: zijn we echt wel eens oprecht verdrietig en tot in onze ziel geraakt om het oorlogsleed dat zovelen in deze wereld treft? “Het leed der mensen laat mij vaak niet slapen”, zei een dichter. Slapen wij rustig door of is er toch iets in ons dat ons wakker houdt?
Onze vrijheid die we nu al zeventig jaar mogen beleven, verplicht die ons niet om naar wegen van bevrijding te zoeken? De vrede die nu zeventig jaar onafgebroken duurt, verplicht die ons niet wegen naar vrede voor mensen in oorlogslanden te zoeken? Jezus spreekt de merkwaardige maar hoopvolle woorden: “Vrede laat ik u na. Mijn vrede geef ik u.  Niet zoals de wereld hem geeft, geef ik hem u.” De vredesbesprekingen in de wereld hebben altijd een winnaar. Waar een winnaar is , is ook een verliezer. Waar een verliezer is,  ontstaat er nieuwe onvrede. Kort na de Tweede Wereldoorlog waren er enkele grote figuren die Europees dachten. Onder hen Schumacher en  Adenauer : overtuigde christenen. Hun visie was: Wij moeten onze winst kansen niet uitbuiten; wij moeten de verliezende partij betrekken bij de opbouw van Europa. De Europese gedachten en de Europese idealen hebben deze zeventigjarige vrede geschonken. De mannen van het eerste uur van Europa begrepen iets van Jezus ‘woord: Vrede niet zoals de wereld die geeft. Maar: vrede zoals God die beloofd heeft. Niet vrede voor mijn  land, mijn groept, mijn eigen  ik. Maar vrede voor mij, mijn naaste, mijn vijand. Vrede voor mijn land, jouw land, onze wereld.
De vrede van de wereld gaat uit van mijn groeps – partij belang.  Deze vrede is op zijn best defensief.  Ons land heeft een  ministerie van defensie. Nederland doet mee aan een flink aantal  redeoperaties.  Helaas ontkomen we er ook niet aan oorlogshandelingen te plegen. De vrede van Jezus gaat uit van de erkenning dat de vijand een mèns is zoals wij en vanuit het vertrouwen dat ook de ander naar vrede streeft. Zelfs als we daarin  worden teleurgesteld , zullen we de wil tot vrede niet mogen opgeven.
In populaire kranten en omroepen is het gebruikelijk om woorden als God – godsdienst – religie  in een adem te noemen met oorlog – onderdrukking – geweld.   Moskeeën, synagogen en kerken worden bij voorbaat verdacht gemaakt. Als iemand gelovig wil zijn, dan toch maar alleen  in zijn privé bestaan.  Een godsdienstvrije samenleving lijkt hun ideaal.   Wat we zien is dit: een samenleving die van God losraakt , raakt ook los morele van waarden.   In de neoliberale samenleving staat niet meer de mens centraal, maar de economie.  De prachtige bankgebouwen van nu zijn de kathedralen van de maatschappij zonder God.   Als een mens niet meer nuttig is , is hij niet van waarde.
In onze dagen zou het woord van Jezus met méér kracht verkondigd moeten worden: “Mijn vrede geef ik U. Niet zoals de wereld die geeft. Ik geef u de vrede die van God uit gaat.” De verkondiging van deze vredesboodschap is aan de kerk toevertrouwd: aan u , aan mij aan de geloofsgemeenschap. We hoorden in de eerste lezing dat de kerk deze vrede zelf heeft moeten leren. In de oudste kerk was er namelijk een enorme ruzie ontstaan.  Deze ruzie ging hierom: is de beweging die Jezus op gang brengt alleen maar bestemd voor de joodse gelovigen?   Moeten geïnteresseerde niet-joden – heidenen dus – eerst jood worden om daarna pas christen te worden?  Of, dat is de andere kant: kunnen niet-joden rechtstreeks mee gaan doen met de beweging van Jezus en toetreden tot de gemeenschap?  Dat conflict is zeer hoog opgelopen.  In Jezus’ Geest heeft de oudste kerk besloten open te zijn voor alle mensen. De boodschap van Jezus is toch  gericht op het geluk en welzijn van heel de wereld!  Deze openheid van de kerk kent geen grenzen tussen groepen en volken. Ieder die wil belijden  dat de weg van Jezus de weg naar God is , is welkom in de kerk. Iedere mens van goede wil die oprecht openstaat voor medemensen, is welkom in de samenleving. Ieder die belangeloos  naar vrede zoekt zonder winstoogmerk voor zich zelf, mag kind van God genoemd worden. Op woensdagavond vier mei verzamelen wij ons rond het oorlogsmonument aan de Nieuwe Hescheweg . De kerk – ook de Titus Brandsmagemeenschap-  mag daar niet ontbreken.  Onderweg daarheen zien we in de straten zogenaamde struikelstenen. Namen van Joodse medeburgers in de Osse gemeenschap.  Staande bij het monument zullen we allen gedenken die hun leven hebben gegeven voor de vrede.  In het besef  wat die vijf oorlogsjaren voor Nederland hebben betekend, staan we ook stil bij de uitzichtloze oorlog in Syrie die nu vijf jaar duurt. Niet de vrede die partijen van de wereld nastreven , zal vrede brengen. Alleen de vrede die alle mensen – christenen en Moslims – in sluit , zal waarachtige vrede zijn. Gods vrede. Het is onze taak hiervoor te bidden en aan te werken.   Alleen Gods vrede zal bevrijding brengen.  Moge Syrie en alle oorlogslanden eens vijf mei Bevrijdingsdag kennen. Amen.

Pastor

Goede God, geraakt door uw boodschap en vertrouwend op uw Woord bidden wij U om verhoring van onze gebeden.  

Lector

Wij bidden voor kerk en samenleving in ons land. Dat de kerk moedig en volhardend  uw vrede blijft verkondigen. Dat de samenleving wil luisteren en niet doof blijft voor de vrede die van God uitgaat.
S T I L T E   Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden gebroken verhoudingen tussen mensen waardoor ze in conflict en onvrede leven. Dat zij verder kunnen kijken dan hun eigen belang en inzien wat goed voor allen is. Help hen de weg naar onderlinge vrede te vinden.
S T I L T E   Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor de christenen in Syrie die ondanks alle gevaar zich ter plekke inzetten voor vrede en vrijheid.  Wij bidden voor de Syriërs die vanuit de brandende steden en dorpen op de vlucht slaan. Voor alle landen in het Midden Oosten bidden wij: om stabiliteit, orde en rust.
S T I L T E   Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onze geloofsgemeenschap van Titus Brandsma. Vier medeparochianen zijn onderscheiden voor hun vrijwilligerswerk. Mogen zij hun toewijding en inzet blijven geven. Voor de ernstig zieken onder ons en voor hen die op een operatie wachten. Om goede moed en sterkte. Voor Aaliyah Peters die vanmiddag het Doopsel ontvangt. Moge zij opgroeien tot een blije christen.
S T I L T E   Laat ons bidden.

 

Pastor

Heer God, waar vrede heerst bent U aanwezig, want de ware vrede komt van U. Schenk ons de Heilige Geest de Helper om ons op de weg van Jezus te houden. Vestig eens uw Koninkrijk van vrede onder ons. Dit vragen wij u op voorspraak van Titus Brandsma door Christus onze Heer.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s