Overweging van zondag 11-09-2016 door p. Tom Buitendijk

24edhj 2016

 

Welkom

Van harte welkom in deze viering.
“Een kerk die niet dient, dient tot niets”.  Deze krasse uitspraak komt van bisschop Jacques Gaillot die vandaag 81 jaar is geworden.
De caritas of diaconie  is in principe naar buiten toe gericht; gericht op mensen naar wie Gods voorkeursliefde uitgaat: armen, zieken, gehandicapten, beschadigde mensen, mensen die er niet goed aan toe zijn.  In onze Titus Brandsmaparochie wil de diaconie / de caritas een hoofdaandachtsveld zijn.  Het diaconaal beraad wil uw hart en uw gedachten  naar de onderkant van de samenleving toe richten; het diaconaal beraad onderneemt concrete actie ten gunste van mensen in nood; het diaconaal beraad wil stem geven aan hen die niet gehoord worden. Het diaconaal beraad helpt onze Titus Brandsmaparochie een dienende en een barmhartige gemeenschap te zijn. Bent u al een diaconaal bezielde gelovige?

Willen we hierover nadenken terwijl we luisterend bidden om ontferming.

 

 

Overweging

De joodse godsdienst is een zeer verheven godsdienst. Wij christenen zijn allemaal volgelingen van Jezus, een joodse rabbi, die een bepaalde kijk op God had. De Farizeeërs en Schriftgeleerden waren zó gericht op Gods heiligheid en verhevenheid dat zij zondaars, publieke vrouwen en corrupte belastingambtenaren, maar ook zieken en gehandicapten vèr van hun God wilden weg houden. Zij sloten mensen die in hun ogen niet gaaf en goed waren uit van de godsdienstige en sociale gemeenschap. Met die mensen wil je niet gezien worden. Jij vraagt hen zeker niet te eten. Zijzelf vormen en vrome en rechtvaardige genootschap dat in Gods ogen perfect is. Anderen horen daarin niet thuis.
Maar Jezus, die goed weet wat in mensen omgaat, heeft een ander beeld van Gods heiligheid en verhevenheid. Gods heiligheid is zijn nabijheid aan mensen aan de onderkant. Zijn verhevenheid is: het optillen van mensen uit ellende en nood. God is bereikbaar voor kleine mensen. Juist die zijn kostbaar in zijn ogen. Hij bevrijdt hen uit isolement en brengt het tot een gemeenschap die hij Rijk van God noemt.
En dat Rijk is niet in de hemel; het is op aarde waar mensen barmhartig en vergevingsgezind naar elkaar om zien. Het gaat om caritas hier en nu.
Dat een samenleving en een kerk die mensen uit sluit juist niet met God van doen heeft toont Jezus aan in drie gelijkenissen. De vrouw – de herder – de vader.
Wat deze drie gelijkenissen gemeenschappelijk hebben is dit: ze zijn helemaal geconcentreerd op het verlorene: het schaap, het geldstuk, de zoon. Het lijkt wel of al het andere er niet toe doet.
Bij honderd schapen kun je er toch wel eentje missen? Een huurling heeft daar geen problemen mee. Maar een echt herder? De kudde is zonder die ene niet compleet.
De vrouw van de tien geldstukken zou heus niet van honger om komen. Ze had er nog negen. Maar tien is toch een gaaf getal. Dat ene is nodig om echt een goed kapitaal in huis te hebben. Zonder die ene is het kapitaal voor je toekomst niet compleet.
Het meest uitgewerkt verhaal is dat van de vader die zijn zoon verliest. Wij noemen het “het verhaal van de verloren zoon”. Maar ook de vader is de verliezende partij. En ook de oudste zoon heeft een broer verloren. Een vader die zijn kind niet meer ziet is een gewonde vader. Hij is niet compleet vader meer. De oudste zoon voelt zich verongelijkt omdat vader alleen maar aan de jongste denkt die weggelopen is. Maar zonder broer is hij ook maar een eenzame werker op het land. Ook niet compleet.
Die vader kan juist als vader niet anders dan naar de jongste uitzien. Dag na dag staat hij aan het begin van de weg te kijken of hij hem al ziet aan komen. … als je echt vader bent wil je je zoons bij elkaar houden. Daar heb je alles voor over.
Als dan na een diepe crisis de jongste rouwmoedig terugkeert, is de vreugde om de weer gevonden heelheid groter dan alle vragen en mogelijke verwijten. Alleen… de oudste zoon ervaart de vreugde niet. “Tel ik dan helemaal niet mee?”
De vader brengt hem het besef bij: “ jij was altijd bij mij en ik was altijd bij jou. Is dat op zichzelf al niet een wonder dat wij er voor elkaar kunnen zijn?”
Ook het vanzelfsprekende is een wonder van Gods goedheid. Dat wij leven is niet onze verdienste of kracht. Ons leven is een gave. Wij zijn méér van de Vader dan van onszelf. Of de oudste zoon het begrepen heeft vertelt het verhaal niet.
De concentratie op wat verloren is en het verlangen naar heelheid hoen bij elkaar.
Beiden zijn uitingen van barmhartigheid. Ik zie jou in jouw nood. Zonder jou zijn wij geen complete gemeenschap. Barmhartigheid is een gevoel vanuit je binnenste.
Je door een noodlijdende geraakt weten. Huilen om andermans leed. Maar ook van binnenuit woedend worden om het onrecht aan anderen aan gedaan. Het is zuchten, klagen, schreeuwen om recht, om genezing, om liefde. Van Jezus van Nazareth staat geschreven dat hij tot in zijn ingewanden de pijn van de ander voelde.

Barmhartig zijn betekent niets als het niet barmhartigheid doen wordt. Zoals bij Jezus moet ook bij ons het gevoel van barmhartigheid in daadkracht worden omgezet.

Vanuit de Bijbel kennen we de zeven werken van barmhartigheid.  Een onbekende schilder die we daarom maar de Meester van Alkmaar noemen heeft in 1504 zeven panelen geschilderd die u kunt gaan zien in het Boijmans van Beuningen museum in Rotterdam.
Deze panelen beelden tegen de achtergrond van de stedelijke samenleving van Alkmaar de zeven werken uit met veel kleurrijke figuren. Onder de toeschouwers staat zeven maal een man met een smal gezicht, lang rossig haar en een dunne baard en met indringend kijkende ogen. Hij doet op de schilderijen niets. Wat er gebeurt daartoe heeft hij weldoeners geïnspireerd. Het schilderij was bedoeld voor het Heilige Geest ziekenhuis in Alkmaar. Het staat als bron van inspiratie op de achtergrond van de beweging van barmhartigheid waartoe de paus oproept. Een beweging die deze parochie via het diaconaal beraad wil waar maken. Zijn wij een al een complete gemeenschap waarin geen hongerigen en dorstigen meer zijn? Er wordt in ons land geen honger geleden. zegt men. Toch gaan er kinderen zonder ontbijt naar school. Ik ben nog altijd getroffen door een jongen die mij vertelde dat ze thuis drie keer in de week macaroni met uien en ketchup aten en dat hij bij een vriendje een héle grote gehaktbal had gekregen. Feest! Maar met wat voor een achtergrond.

Zijn wij een complete gemeenschap wanneer we zieke en hoogbejaarden aan hun lot overlaten. Als er iets belangrijk is in de parochie, dan is het bezoek- en contactwerk.
Doen we dat voldoende ?
Zijn wij een complete gemeenschap wanneer we vluchtelingen de vluchteling laten en vergeten iets concreets te doen ? Een fiets die je toch niet meer gebruikt omdat een e-bike hebt gekocht, weg geven. Een uur in de week een vluchteling Nederlands praten. Gevangenen bezoeken. Je komt heus niet binnen. Maar crimineeltjes een tweede kans gunnen. Doden begraven. Dat zevende werk heeft een paus toegevoegd toen er in de middeleeuwen heel vele mensen stierven en de lichamen onbegraven op straat lagen. Zorg voor de doden is een christenplicht.
Het diaconaal beraad heeft een twee jarig programma ontwikkeld waarin het ons die diaconale mentaliteit wil aanscherpen. Er komen drie boeiende lezingen.
Activiteiten als Fair Trade Zondag 30 oktober gaan gewoon door.  Onze parochie wil een parochie zijn die de kwaliteit van de Osse samenleving verhoogt en verdiept.
Midden onder ons staat een ongeziene figuur met een smal gezicht , lang rossig haar en een dunne baard en met indringend kijkende ogen. Hij vraagt: en jij? Wat voel jij? Wat doe jij?

Pastor

Keren wij ons tot God de barmhartige Vader en bidden wij:

Lector

Voor de wereldwijde kerk en voor onze parochiegemeenschap.

Dat wij in Jezus handelen de barmhartigheid van de Vader zien.

Moge de gezindheid van Jezus ons bezielen

opdat ook wij barmhartige mensen worden.

Laat ons bidden.

 

Lector

Voor het Diaconaal Beraad van onze parochie.

Dat door hun werk de geest van liefde en barmhartigheid

met kwetsbare mensen groeit.

Dat door hun inzet onze parochie bijdraagt

aan verbondenheid in de Osse samenleving.

Laat ons bidden.

 

Lector

Voor de zieken en vereenzaamden in ons midden;

voor de hoogbejaarden en voor de jongeren die geen toekomst zien;

voor de baanlozen en voor hen getroffen worden door tegenslag.

Dat wij die toch uw mensen zijn, niet aan hen voorbij lopen.

Dat wij hen de hand reiken en onze hulp aanbieden.

Laat ons bidden.

 

Pastor

Goed God, als een Vader ziet u verlangend naar ons uit

en hoopt u dat wij van harte uw kinderen willen zijn.

Laat ons niet verloren lopen maar breng ons bij een

in een nieuwe samenleving van vrede en gerechtigheid.

Dit vragen wij U door Christus onze Heer.

 

Amen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s