Laudatio Simon Tinnebroek 20 november 2016

Beste Simon,

Op een van de eerste zondagen dat ik in Oss was, – het was in februari –  was ik gewoon naar de kerk gegaan. Het was de zondag dat jij gehuldigd werd voor jouw zestig jarig dirigentschap. Mevrouw Ineke Broers heeft jou toen hartelijke en warm toegesproken. Zij eindigde met de zin:  “Ik spreek namens heel de parochie de hoop uit dat jij in de komende jaren zult blijven dirigeren”.  Jouw dirigentschap betreft het herenkoor Canticum Novum, het Gelegenheidskoor en het Sterrenboskoor. Waar gezongen moet worden, daar is Simon Tinnebroek aanwezig!

Ik begreep dus dat ik jou in de komende jaren veel zou gaan  ontmoeten. Ik heb dan ook gelijk na mijn eerste mis hier in Oss een afspraak met jou gemaakt.  De band tussen koordirigent en pastor moet een hechte band zijn.  Van liturgisch vakmanschap en van vriendschap. Ik herinner me de eerste ontmoeting bij jou thuis als een prettige ontmoeting. Jij had jouw verhaal. Ik had mijn verhaal. Jij had jouw opvattingen over liturgie. Ik had mijn opvattingen over liturgie. Jij had jouw voorkeuren voor liederen en koorzang.  Ik had mijn voorkeuren voor liederen.  We bleken enige verschillen van inzicht en smaak te hebben, maar konden daar beiden mee leven. Samen waren we het erover eens dat de kerk altijd moet kunnen mee zingen. Volgens jou gaat dat het best bij Credo III.  Ik zou de kerk graag wat meer Nederlandstalige liederen laten zingen. Je kent aloude uitdrukking: “Via het koor komt de duivel de kerk binnen.” Het is de duivel van de ruziesfeer, van de verwarring, van de onrust. Wij samen hebben die duivel geen toegang tot koor en kerk  gegeven. Wij zijn het altijd vreedzaam en vriendschappelijk met elkaar eens geworden. We hadden de komende jaren best nog heel wat samenwerking voor de boeg.  Daar hadden we beiden op gehoopt. Maar die hoop is helaas onvervuld gebleken. Jij kreeg een beroerte waar je na een periode van revalidatie gelukkig goed van hersteld bent. Met jou zijn wij daar blij en dankbaar voor.  Die periode van revalidatie was ook een periode van reflectie. Kan ik het nog wel aan? Durf ik nog wel op het dirigentenverhoog te gaan staan? Ben ik nog wel fit en sterk genoeg voor alle repetities en  vieringen?  Ik heb er bewondering voor dat jij je die vragen eerlijk aan jezelf gesteld hebt. Je bent zelf tot de conclusie gekomen: hoe graag ik ook wil doorgaan, het is niet meer verantwoord om het te doen.  Je hebt al denkend – en ik denk ook  al biddende –  de kunst van het los laten geleerd. Dat verdient het respect van heel de gemeenschap die jij zo vele jaren  trouw gediend hebt. Vandaag neem je afscheid als dirigent. Maar eigenlijk is het ook geen afscheid in strikte zin. Als je het dirigentschap los laat hoef je het herenkoor toch niet los te laten! Graag wil ik aan de kerk vertellen dat we er een nieuw koorlid bij hebben. Met een goede stem. Met liefde voor de muziek. Met liefde tot God  voor wij hij zijn lange leven lang al gezongen heeft.  Simon welkom op je eigen herenkoor. Ik hoop dat je nog vele jaren kunt komen zingen.

Overweging van zondag 20-11-2016 door p. Tom Buitendijk

Christus Koning 20 november 2016

Van harte welkom in deze viering. Het is de laatste zondag van het kerkelijke jaar.Vandaag vieren we het feest van Christus Koning.We kijken terug op het aflopen jaar en vragen ons af: zijn wij gegroeid in ons christen –zijn; zijn wij werkelijke trouwe dienaren geweest van Jezus; zijn wij in zijn Naam dienstbaar geweest aan elkaars welzijn en geluk? Overwegen we deze vragen in stilte.

Openingsgebed

Barmhartige God, U hebt Jezus tot koning gemaakt van heel uw schepping. Hij heeft in dienstbaarheid geleefd als mens voor anderen.  Uit kracht van de liefde vergaf hij zondaars en bood hen nieuwe toekomst. Mogen wij in zijn geest elkaar vergeven en ons toe wijden aan een wereld van vrede en gerechtigheid. Maak ons tot mensen in wie uw Koninkrijk kan oplichten. Dit bidden wij U door Christus onze Heer. Amen.

 

Gebed over de gaven

Goede God, aanvaard in deze gaven van brood en wijn onze inzet voor een wereld van vrede en gerechtigheid. Moge uw Geest ons maken tot een eensgezinde gemeenschap waarin wij de goedheid van uw koninkrijk mogen ervaren. Dit bidden wij U door Christus onze Heer. Amen.

Slotgebed

Goede God, door de vergevende kracht van de liefde heeft Jezus de weg naar het Koninkrijk geopend. Maak ons tot mensen die grootmoedig en ruimhartig, vergevingsgezind en milddadig toekomst bieden aan iedere mens die een beroep doet op onze dienstbaarheid. Maak ons tot koninklijke mensen. Dit bidden wij U door Christus onze Heer. Amen.

 

Overweging

Het is een kenmerk van onze tijd dat er een grote vertrouwenscrisis is in de samenleving. De instellingen waarop je als gewone mensen toch wilt vertrouwen maken het vertrouwen beschaamd. De banken helpen mensen niet aan een lening, maar de directies schuiven elkaar wel grote bedragen toe. De politie bobo’s organiseren dure feestjes. Onder het mom van een betere aanpak wordt er op de zorg voor kwetsbare mensen bezuinigd. In het onderwijs groeit de tweedeling van mensen die al dan niet het kunnen betalen. Politici worden steeds meer gewantrouwd omdat ze roepen: “Laat het aan mij over”, terwijl de mensen vragen: “Zie jij mij wel staan?”
Steeds meer mensen hebben de ervaring: de instellingen waarop wij mogen rekenen, werken niet in ons voordeel. Terwijl zij roepen om redding, worden zij steeds meer gewezen op zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid. Velen zeggen: je kunt tegenwoordig niemand meer vertrouwen.
Ook de kerk deelt in dat verlies van vertrouwen en van geloofwaardigheid. De kerk is als instituut te veel naar binnen gericht. Maar ook: – nu kijken we naar onszelf – wij leven als leden van de kerk niet altijd overtuigend in de Geest van Jezus. Met lauwe christenen komt het koninkrijk van God – een samenleving van vrede en gerechtigheid – niet tot stand.
Het gaat dus om de Geest van Jezus. Leven en handelen in Jezus’ Geest zal het vertrouwen in kerk en in de instellingen van de samenleving kunnen terugbrengen.
Deze Geest van Jezus leren wij kennen vanuit de evangelieverhalen.
Op het feest van Christus Koning heel bijzonder in het verhaal van de Gekruisigde. Door heel het verhaal klinkt het woord: “redden”. De machthebbers: de overheidspersonen, de soldaten en ook de ene misdadiger roepen Jezus toe: “Red dan u zelf. Denk nu eens aan je eigen. Je hebt toch de macht om te bevrijden”. Ze belijden met de mond dat Jezus de redder en bevrijder is maar ze geloven er niets van. Ze bedoelen te zeggen: “jezelf redden kun je niet! ”.
De andere misdadiger spreekt de Gekruisigde aan: “Jezus, redder, bevrijder, denk aan mijn wanneer je in je koninkrijk bent”. Hij gelooft dat deze kruisweg de weg is naar het Rijk van God. Jezus belooft hem: “ jij zult met mij zijn in het paradijs.”
Had Jezus zichzelf kunnen redden? Als Hij dat gedaan had, dan Hij niet gedaan waarvoor Hij gekomen was. Hij is gekomen om zieken te genezen, blinden te doen zien, armen de blijde boodschap te brengen. Hij is gekomen om ons de dienstbaarheid te leren bij de voetwassing, om zichzelf te breken en te geven als gebroken brood. Hij is gekomen om ons voor te leven: “de weg naar geluk begint met het geraakt worden door mensen in nood”.
De Geest van Jezus is een geest van belangeloze dienstbaarheid. Van lotsverbondenheid met de mensen die niet geteld worden. De vergeten mensen. Het koninklijk heersen van Jezus is dienen. Het kruis is zijn troon. Zijn macht is het vertrouwen dat God de minste mens niet in de steek laat. Jezus is koning door zijn reddende dienstbaarheid. Christus Koning heerst in deze wereld doordat wij als zijn dienaren en navolgers in deze samenleving zijn Naam hoog houden.
Het is onze opdracht in Zijn naam koninklijk te handelen. Waar mensen elkaar zien staan en elkaar aandacht geven, daar ontstaat vertrouwen. Waar mensen elkaar willen redden uit allerlei vervelende situatie waarin zij – misschien ook door eigen schuld – terecht zijn gekomen, daar licht iets op het komende Koninkrijk van God. Niet in zelfredzaamheid ligt de toekomst, maar in het reddend omzien naar elkaar.
De instellingen in onze samenleving – onderwijs, politie, de zorg, de politiek, de overheid en ook de kerk – kunnen aan vertrouwen winnen wanneer het duidelijk wordt dat het hen om de gewone mensen gaat. Juist om die mensen die zonder aanmoediging en hulp zich zelf niet kunnen redden.
Het falen van deze instellingen verdeelt ons in elkaar bestrijdende belangengroepen zodat we niet meer samen leven, maar elkaar het leven misgunnen.
De Geest van Koning Jezus is broodnodig in de wereld van vandaag om de samenleving heel te houden. Wij als dienaren van koning Jezus hebben vandaag een grote verantwoordelijkheid. Bidden we om kracht om die waar te maken.
Amen.

Voorbede

Pastor God in Koning Christus bent u ons nabij. Hoor onze gebeden en verhoor ze.

Lector

Wij bidden voor uw kerk in deze wereld. Dat zij een geloofwaardig instrument is om uw vrede en uw gerechtigheid te bewerken en om van uw liefde en trouw te getuigen. Maak uw kerk dienstbaar aan uw komend Koninkrijk.

S T I L T E  Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onszelf om moed om christen te zijn. Dat wij niet weg kijken van mensen die een beroep op onze hulp doen. Dat wij dienstbaar en hulpvaardig in deze wereld staan. Help ons uw koninkrijk zichtbaar te maken door onze inzet voor elkaar.

S T I L T E  Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onze parochiegemeenschap. Voor de zieken, de bedroefden en de vereenzaamden. Om genezende aandacht. Wij bidden voor Nicole Peeters en Maarten Bach die 2 december gaan trouwen. Om sterke en duurzame liefde en om geluk in hun leven. Voor de jongeren die vrijdagavond het H. Vormsel hebben ontvangen: Monica Hútsen, Anouk van Putten, Casper Duijmelink, Lucas van Griensven, Thijs Janssen, Joep Leenders. Dat zij de goede Geest van God die zij ontvangen hebben hun leven lang met zich mee zullen dragen. Wij bidden voor de koorzangers Simon Tinnebroek en Frans van Zantvoort. Dat zij nog vele jaren samen met de kerk de lof van God zullen zingen. Schenk al deze mensen wat goed voor hen is.

ST I L T E Laat ons bidden.

Pastor

God, uw liefde wil heel onze wereld omvatten. Uw Koninkrijk duurt in de eeuwen der eeuwen. Moge Christus heersen in ons hart opdat ook wij delen in de vreugde van uw Rijk. Amen.

Overweging van zondag 13-11-2016 door pastor Leon Teubner

Wij bouwen tempels en kerken om God dichtbij ons te weten. Om een plaats voor Hem te maken waarheen wij kunnen gaan om Hem te bezoeken en om Hem te danken of om dingen te vragen waar wij nood bij hebben. De plaatsen die wij maken om door God te laten bewonen, proberen wij zo mooi mogelijk te maken. Niet alleen met kunstzinnige uitingen zoals deze lezenaar, of die prachtige nis van mozaïek met het tabernakel achter mij, maar ook met onze goede intenties en vaste voornemens.
Toch, zegt de blijde boodschap ons, ondanks al dat uiterlijke en innerlijke goed en moois, zal er van onze tempels en kerken niets overblijven. We hoorden:

Er zal een tijd komen dat er geen steen van op de andere zal blijven staan 

En ook van al het andere wat wij zo mooi proberen te maken, de natuur, ons land en onze relaties, daarvan zegt Jezus dat alles vergankelijk is, dat waar wij zoveel energie in steken. Er zullen aardbevingen zijn die onze plaatselijke wereld verwoesten, ziekte en hongersnood die dood en verderf zullen zaaien, oorlogen en onlusten die de volken ten dode toe verdelen, en verraad in de relaties door hen die ons zo dierbaar zijn. Maar al die beelden die voor ons het einde lijken te zijn, blijken echter het einde helemaal niet te zijn, want:

Dit alles moet gebeuren, maar terstond is niet het einde. 

Dat klinkt raadselachtig: terstond is niet het einde. Het woordje ‘terstond’ heeft bij Lucas een heel bepaalde betekenis. Met dit woordje geeft hij aan dat het God is die aan het werk is. God is erbij, waar onze eigen werelden zullen vergaan. Want overal waar God verdwijnt , waar de mens Hem geen ruimte meer biedt, daar zal God weer plaats maken voor zichzelf. Dit alles moet dus wel gebeuren, weet Jezus, want wij mensen kunnen het niet laten om God te willen zijn. Wij kunnen het niet laten Hem buiten de deur te zetten. om zelf autonoom en soeverein het leven te bezitten en volgens onze eigen logica vorm te geven.
Wij verdragen het eigenlijk niet dat wij vergankelijk zijn en afhankelijk zijn van Hem die ons zijn leven geeft. En dus bouwen wij een mooie plaats voor Hem, en bergen Hem veilig op in een boek en in een tabernakel. Maar God laat zich niet door ons opbergen en zoekt ons steeds weer op, elke dag weer, want Hij verlangt in ieder van ons tot gestalte te komen. En ook wijzelf verlangen ergens vurig naar zijn komst, want wij blijven met ons eigenmachtige en eigenwillige leven onvoldaan en onvervuld, omdat het onvolmaakt blijft. Dat is een spanning die wij niet kunnen opheffen in een leven lang moeten ondergaan: aan de ene kant onafhankelijk willen zijn als God en aan de andere kant het gegeven dat wij niet God zijn. Paulus beschreef die onoplosbare spanning als volgt: De hele schepping kreunt en lijdt barensweeën, altijd door. Toch zij is niet zonder hoop, want ook de schepping zal verlost worden uit de slavernij van de vergankelijkheid. En ook wijzelf, ook wij zuchten over ons eigen lot, zolang wij nog wachten op onze aanneming tot kinderen, op de verlossing van ons lichaam. In deze hoop zijn wij gered. Al die beelden van ontwrichting en verwoesting van vandaag blijken niet over het absolute einde van de wereld te gaan. Ze gaan over het einde van een tijdperk, maar niet over het einde der tijden. Ze gaan over het einde van óns tijdperk.Het tijdperk dat wijzelf regeren over ons bestaan, het tijdperk waarin wijzelf het centrum zijn van ons leven. Het verhaal vertelt dus eigenlijk een blijde boodschap, nl.: dat God niet opgeborgen wil zijn in boeken en kerken en religies, maar dat Hij in relatie wil staan met ieder van ons. Hij wil geen stenen gebouwen maar lichamen en harten bewonen. In ieder van ons wil Hij wonen en aan het licht komen. Maar dat zal ten koste gaan van onze maaksels en bouwwerken, materieel en geestelijk, ook de meest verheven en heilige. Maak je dan geen zorgen, zegt Jezus, als dit gebeurt, want dit alles móet gebeuren, omwille van jouzelf en van mijn menswording in jou.
Verdedig jezelf daartegen dan niet, opdat Ik in jou tot gestalte kan komen. Vertrouw je dan toe aan Mij – Ik zal er zijn.
Durven wij Gods zoeken naar ons te herkennen, daar waar onze eigen wereldjes vergaan? Daar waar in het klein gebeurt wat vandaag uitvergroot tot ons komt?
Durven wij ons aan God toe te vertrouwen gedurende een crisis in onze relaties, een crisis op het werk, een crisis in de kerk, een crisis tussen landen en volken?  Durven wij ons dan toe te vertrouwen aan Hem die beloofd heeft:
Ik ben met je – altijd al?

Overweging van zondag 30-10-2016 door p. Tom Buitendijk

Inleiding

Van harte welkom in deze viering op fairtrade zondag.  Fairtrade betekent “eerlijke handel”. De handelsverdragen die de Europese Unie, Canada een de Verenigde Staten met elkaar willen sluiten bevorderen niet bepaald de arme onderkanten van deze samenlevingen.  De handelsverdragen met landen in ontwikkeling bevorderen hooguit een rijke bovenlaag; vaak neemt de armoede en de ellende door oneerlijke handel toe. Er is nog een lange weg te gaan om het “fairtrade” doel wereldwijd te bereiken.

Vandaag ontmoeten we een oneerlijk mens bij uitstek: zijn naam is Zacheus, een hoofdambtenaar bij de belastingdienst van de Romeinse bezetter. Hij is steenrijk geworden en … niet gelukkig. We horen dat hij zich bekeert. Bekeren is je afwenden van en je toe keren tot.  Vaak zijn wij bewust niet helemaal eerlijk. Ook wij hebben bekering nodig.  Bidden wij zingend om Gods ontferming en prijzen wij Hem in het Gloria.

 

Overweging

Zacheus is een klein mannetje, zegt het evangelie. Maar wel een mannetje dat de mensen vrees aan jaagt. Met behulp van de Romeinse soldaten haalt hij de belasting binnen en vergeet niet zelf een flink deel daarvan te houden. Hij wordt steenrijk maar heeft geen vrienden. Als je Zacheus zou uit tékenen dat zou het een klein kereltje zijn met een veel te grote broek aan. Hij kan hem niet zonder hulp van de soldaten omhoog houden. Eigenlijk zou hij daar over heen een boetekleed moeten dragen. Hij weet als joodse man dat hij met zijn vak helemaal fout zit en dat zijn rijkdom berust op oneerlijkheid. Hij heeft daarmee ook twee petten op: de joodse peten de Romeinse pet. Hij is een verdeeld mens die op zijn beste momenten naar heelheid zoekt. Hoe kan ik echt mezelf zijn? Aan het einde van het verhaal slaat Jezus de mantel van de liefde om hem heen en zegt tegen de boze menigte: ook deze man is een zoon van Abraham. Ik zou die Zacheus wel eens in de modeshow van straks willen zien mee lopen!

Die innerlijke verdeeldheid van Zacheus: als een eerlijk en godsdienstig mens willen leven en tegelijk rijk willen worden, kennen wij die ook niet? We hebben  nou een mooi bordje “Fairtrade kerk” aan de muur van de kerk geschroefd, maar zijn wij dan als parochianen ineens bewuste kopers? Kopers die zich bij iedere aanschaf van kleding en voeding afvragen: is dat nu wel eerlijk en duurzaam geproduceerd? Durf eens eerlijk te zijn! De wijze Jezus Sirach zegt: God herinnert ons waarschuwend aan onze zonden, opdat wij verkeerde wegen verlaten en de goede weg zullen inslaan. “Fairtrade” zondag is daarmee een soort waarschuwingszondag. Het bordje “Fairtrade kerk ” is een bewustwordingsbordje.

Van de zomer was ik een weekje weg en bij het inpakken had ik mijn pyjama vergeten. Ik dacht ik ga in een goedkope winkel wel een pyjama kopen. In de eerste winkel stond “made in Bangla Desh” op de verpakking. Ik moest ineens denken aan de fabriek van vijf etages hoog waarin brand uitbrak en waarin een flink aantal doden vielen. “Ik vind de kleur toch niet zo mooi”, loog ik tegen de verkoopster en ging naar een andere winkel. Daar hadden ze geen pyjama’s. Toen weer naar een andere winkel. In het labeltje stond “made in China”. Ik vond de kleur afschuwelijk, maar ’s nachts is het toch donker. Maar hebben ook hier kinderhandjes aan gezeten? Ik weet het echt niet, maar ik denk het wel. God waarschuwt toch voor onze tekorten en laat ons nadenken. Een groot gedeelte van de welvaart in het westen berust op kinderarbeid. Omdat de producten goedkoop zijn kunnen ook de arme mensen hier het betalen. Maar zijn wij zo arm dat …. dat kinderen …… ?  Als je er dieper op door denkt dan kom je in je eigen gedrag allerlei ongerijmdheden tegen. Van de ene kan vind je dat je ze niet moet doen; van de andere kant doe je ze toch. Vanwege het gemak of vanwege de prijs?

We vinden dat de middenstandswinkels open moeten blijven. We kopen in de supermarkten. We vinden dat de stad goede boekwinkels moet hebben. We bestellen boeken via internet. We vinden dat onze klerenkasten veel te vol hangen. We willen ook met de mode mee gaan. We vinden het zonde goede spullen weg te gooien. Daarom brengen we het naar de Kringloop en kopen zelf nieuw.

Hebben wij niet ook vaak twee petten op en past ook ons dan niet het boetekleed?  Zacheus voelde die innerlijke verdeeldheid in zichzelf: een eenzame afperser die toch graag bij de gemeenschap wilde horen. Hij wilde Jezus zien…. of: wilde hij door Jezus gezien worden?  Hij loopt stiekem achter de ruggen van mensen aan de kant langs en klimt in een vijgenboom. Half verborgen zit tussen de bladeren. Tot zijn schrik blijft Jezus staan: “Zacheus, kom, vlug naar beneden want ik moet in jouw huis te gast zijn”.  Zacheus die nooit gasten over de vloer krijgt , bij hem wil Jezus eten!  Voor de toehoorders is dat schokkend. Hij had overal binnen mogen gaan,  maar dan toch niet bij die corrupte oneerlijke tollenaar!

Maar dat is nu het eigene van Jezus: hij zoekt mensen op en ziet mensen aan die een slechte reputatie hebben. Jezus onderhoudt contact met tollenaars, met zieken, met zondaars. Hij ziet hen aan en zij voelen zich gekend en gaan nieuw en anders leven. Hij kijkt hen aan met een barmhartige blik die hen niet veroordeelt maar hen de kans geeft een ander en nieuw mens te worden. Jezus slaat een mantel van licht en liefde om hen heen,  die hen leven doet. Hij geeft een faire kans. Zacheus durft nu te doen wat hij op zijn beste momenten misschien al wilde: onrechtvaardig verkregen geld terug betalen. Aan mensen die hij uit buitte, kansen op een beter bestaan bieden. Zich afkeren van zijn oneerlijkheid en een beroep kiezen om op eerlijke wijze je brood te verdienen. Leven met minder rijkdom maar met meer geluk. Die Zacheus is geen figuur uit een oud verhaal. Hij is springlevend en woont in ieder van ons. “Fairtrade” willen handelen is mooi maar voor de dagelijkse boodschappen ga ik nog niet naar de Wereldwinkel……ook al zou het eigenlijk wel moeten. Kleding die ik zat ben, breng ik naar de Kringloop en koop zelf nieuw. Is iets nieuws echt nodig? Bovendien, je kunt ook zelf in de kringloopwinkel iets kopen om een  product een tweede gebruiker te geven! Tégen kinderarbeid zijn is toch vanzelfsprekend, maar de labeltjes lezen doen we meestal niet. Wij kijken alleen naar de prijskaartjes.

Als in het verhaal Jezus ons aan kijkt en als hij vraagt: mag ik bij jou komen eten? Graag eerlijk en duurzaam geproduceerde etenswaren, op een feestelijk hand geborduurd tafelkleed, uit keramisch hand gedraaide schalen en met een hand gesneden houten bestek….? Rennen we dan echt naar de  fairtrade Wereldwinkel?  Worden we dan wel ineens eerlijke  mensen?   Ben ik oprecht  een “Fairtrade mens? ” We kunnen er op Fair Trade zondag in ieder geval een begin mee maken: een eerlijk mens te worden met een bewust koopgedrag.

 

 

Voorbede

Goede God,  in handel en wandel willen wij graag eerlijke mensen zijn. Wilt u ons daarbij tot steun zijn en ons op de goede weg houden.

Lector

Wij bidden voor de kerk, wereldwijd en hier in Oss. Als wij elkaar oproepen tot eerlijke handel, help ons dan ook ons eerlijk te gedragen. Maak ons bewust van ons koopgedrag zodat wij ons kunnen verbeteren. Maak ons bereid om de prijs voor de eerlijkheid te betalen. Alleen zo kan er vrede en welvaart komen in alle landen van de wereld.

S T I L T E   Laat ons bidden.

Lector

Wij bidden voor de kinderen die vanaf zes jaar worden ingezet het arbeidsproces. De naaistertjes in de kledingindustrie in Bangladesh; de steenhouwertjes op de rotsen in India; de vissertjes op de kusten van West-Afrika; de sigarettenverkopertjes en schoenpoetsertjes in de grote steden van Brazilië.

Mogen wij hen bevrijden uit deze slavernij; hen naar school sturen en hen kansen geven een vak te leren om toekomst op te bouwen.

S T I L T E  Laat ons bidden.

Lector

Wij bidden voor mensen die multinationals leiden, de wereldeconomie sturen,  de grondstoffen verhandelen. Doe hen in zien dat zij maatschappelijke verantwoordelijkheid dragen; dat zij verantwoordelijk zijn voor de bloei en groei van landen. Geef hen het besef dat bij eerlijk delen niemand tekort mag komen en dat allen die meewerken in de bedrijven recht hebben op een eerlijk loon.

S T I L T E  Laat ons bidden

Pastor

Goede God,

wanneer Jezus ons aankijkt en ons hart raakt,  kunnen wij tot bekering komen zoals Zacheus tot bekering kwam. Geef ons de moed naar het gelaat van Jezus te zoeken in de gezichten van de kinderen die voor ons werken. Breng ons tot bekering.

Dit vragen wij u door Christus onze Heer.

Amen.