Laudatio Simon Tinnebroek 20 november 2016

Beste Simon,

Op een van de eerste zondagen dat ik in Oss was, – het was in februari –  was ik gewoon naar de kerk gegaan. Het was de zondag dat jij gehuldigd werd voor jouw zestig jarig dirigentschap. Mevrouw Ineke Broers heeft jou toen hartelijke en warm toegesproken. Zij eindigde met de zin:  “Ik spreek namens heel de parochie de hoop uit dat jij in de komende jaren zult blijven dirigeren”.  Jouw dirigentschap betreft het herenkoor Canticum Novum, het Gelegenheidskoor en het Sterrenboskoor. Waar gezongen moet worden, daar is Simon Tinnebroek aanwezig!

Ik begreep dus dat ik jou in de komende jaren veel zou gaan  ontmoeten. Ik heb dan ook gelijk na mijn eerste mis hier in Oss een afspraak met jou gemaakt.  De band tussen koordirigent en pastor moet een hechte band zijn.  Van liturgisch vakmanschap en van vriendschap. Ik herinner me de eerste ontmoeting bij jou thuis als een prettige ontmoeting. Jij had jouw verhaal. Ik had mijn verhaal. Jij had jouw opvattingen over liturgie. Ik had mijn opvattingen over liturgie. Jij had jouw voorkeuren voor liederen en koorzang.  Ik had mijn voorkeuren voor liederen.  We bleken enige verschillen van inzicht en smaak te hebben, maar konden daar beiden mee leven. Samen waren we het erover eens dat de kerk altijd moet kunnen mee zingen. Volgens jou gaat dat het best bij Credo III.  Ik zou de kerk graag wat meer Nederlandstalige liederen laten zingen. Je kent aloude uitdrukking: “Via het koor komt de duivel de kerk binnen.” Het is de duivel van de ruziesfeer, van de verwarring, van de onrust. Wij samen hebben die duivel geen toegang tot koor en kerk  gegeven. Wij zijn het altijd vreedzaam en vriendschappelijk met elkaar eens geworden. We hadden de komende jaren best nog heel wat samenwerking voor de boeg.  Daar hadden we beiden op gehoopt. Maar die hoop is helaas onvervuld gebleken. Jij kreeg een beroerte waar je na een periode van revalidatie gelukkig goed van hersteld bent. Met jou zijn wij daar blij en dankbaar voor.  Die periode van revalidatie was ook een periode van reflectie. Kan ik het nog wel aan? Durf ik nog wel op het dirigentenverhoog te gaan staan? Ben ik nog wel fit en sterk genoeg voor alle repetities en  vieringen?  Ik heb er bewondering voor dat jij je die vragen eerlijk aan jezelf gesteld hebt. Je bent zelf tot de conclusie gekomen: hoe graag ik ook wil doorgaan, het is niet meer verantwoord om het te doen.  Je hebt al denkend – en ik denk ook  al biddende –  de kunst van het los laten geleerd. Dat verdient het respect van heel de gemeenschap die jij zo vele jaren  trouw gediend hebt. Vandaag neem je afscheid als dirigent. Maar eigenlijk is het ook geen afscheid in strikte zin. Als je het dirigentschap los laat hoef je het herenkoor toch niet los te laten! Graag wil ik aan de kerk vertellen dat we er een nieuw koorlid bij hebben. Met een goede stem. Met liefde voor de muziek. Met liefde tot God  voor wij hij zijn lange leven lang al gezongen heeft.  Simon welkom op je eigen herenkoor. Ik hoop dat je nog vele jaren kunt komen zingen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s