Overweging van Pasen 2017 door p. Tom Buitendijk

03Pasen2017Oss

Welkom in deze viering van Pasen. We horen weer de boodschap van Jezus de verrezen Heer.  Maar meer nog: we horen ook dat de Heer met ons mee trekt. Ongezien door ons, maar wel herkenbaar in de tekens van zijn aanwezigheid.  Letten wij wel goed op en zien ook wij vandaag die tekens dat Jezus leeft in kerk en in samenleving?  Willen we biddend zingen om ontferming.

 

Openingsgebed.

Goede God, Jezus de verrezen Heer komt ons tegemoet en vergezelt ons op onze weg. Open onze ogen voor Hem opdat wij Hem herkennen; Open onze oren voor Hem opdat wij zijn woorden  horen en verstaan; Open onze geest voor het begrijpen van de Schriften. Mogen wij de weg gaan die Hij ons wijst. Dan komen wij aan in het beloofde Koninkrijk  dat duren zal in eeuwigheid. Amen.

 

Gebed over de gaven

God, Vader, in het breken van het brood hebben de leerlingen uw Zoon herkend. Laat ook ons de Heer herkennen die zich als levend brood aanbiedt op onze levensreis naar U toe die leeft in eeuwigheid. Amen.

 

Slotgebed

Goede God, op onze weg naar u toe wil Jezus onze reisgenoot zijn. Mogen wij Hem herkennen in ieder gebaar van goedheid en liefde, Mogen wij Hem aanwezig weten waar mensen  voor elkaar  medemens willen zijn in uw Naam. Blijf bij ons als de avond valt en ons leven glansloos en somber wordt. Ontsteek in ons opnieuw uw licht opdat onze harten ontbranden in vreugde. Blijf bij ons in tijd en eeuwigheid. Amen.

 

Overweging

De meesten van u zullen het interview van het jaar wel gezien hebben. Het gesprek met koning Willem Alexander met Wilfried de Jong.  Het was een mooi en soms ook ontroerend gesprek. Vooral hoe Willen –Alexander over zijn vader prins Claus en zijn broer Friso sprak.   Opeens waren die twee mensen weer even aanwezig in ons hoofd en in ons hart. Wat hij vertelde over prins Claus houdt een boodschap voor vandaag in.  Als Duitser en als Europeaan voelde prins Claus zich schuldig aan de Holocaust waar hij persoonlijk niets mee te maken had. Het was wèl zijn volk en zijn generatie. Voelen wij ons mede verantwoordelijk voor het vele oorlogsleed dat wij dagelijks zien of zijn we er onverschillig voor? Dat is de vraag die  prins Claus ons via Willem – Alexander stelt.
Op 4 mei om 20.00 staan wij weer met velen bij het monument aan de Nieuwe Hescheweg. Allereest gedenken wij de joodse slachtoffers van de oorlog. Wij gedenken hen als mensen die er niet mochten zijn en die daarom gedood werden. Uit Oss zijn 252 mensen weg gevoerd en er maar zes terug gekomen. Met hen gedenken wij ook andere slachtoffers van oorlog en terreur. Ook gedenken wij hen die omkwamen in het verzet en als militair, vooral onze bevrijders uit vele andere landen. Wij zullen zeggen: “Nooit meer oorlog. Nooit meer oorlog. We zijn dankbaar voor 70 jaar vrede in Europa.”  Maar ook moeten we op 4 mei onder ogen zien dat de oorlogen nog lang de wereld niet uit zijn. Misschien moeten we zelfs erkennen dat wij enigermate medeschuldig zijn door politieke keuzes, door winstgevende wapenhandel, door gebrek aan werken voor de vrede en door de weigering slachtoffers van oorlogen op te vangen. Ook voor zaken waar wij persoonlijk niets mee te maken hebben, kunnen we ons verantwoordelijk voelen. Als we maar ietsje  aanvoelen van wat het betekent vluchteling te zijn, kunnen we niet meer zo iets zeggen als : “ga terug naar je eigen land en blijf hier weg”.

We hoorden het mooie Emmaüs verhaal. Het is een stuk evangelie en dat betekent : Blijde Boodschap.  In dat verhaal ligt dus vreugde en blijdschap besloten. Waar vinden we die vreugde in dat verhaal? Het begint met twee leerlingen van Jezus die teleurgesteld en verdrietig om alles wat er met Jezus gebeurd is, terugkeren naar hun oude bestaan.  Ze hadden de veiligheid van hun oude bestaan verlaten omdat ze hoopten op iets nieuws. Ze hoopten op de bevrijding van Israël uit de handen van de Romeinse bezetters. Jezus boodschap van het komende Rijk Gods verstonden zij als verzetsdaad. Nu keerden ze terug naar huis, naar vroeger, naar een onvrij bestaan. Een van de leerlingen heet Kleopas. Waarom noemt Lucas nou die andere naam niet?  Ik denk dat Lucas zo ieder van ons uitnodigt om in het verhaal te stappen en met Kleopas mee te lopen.  Met Kleopas op weg gaande bespreken wij de teleurstellingen in ons leven en vertellen we hem hoe we vroeger hoop hadden. Hoe mooi het geloof in Jezus voor ons als kind was en hoe wij als mensen van de kerk idealen hadden om de wereld te verbeteren, om wereldwijd vrede te brengen, om voor alle grote problemen oplossingen te vinden. Wij vertellen ook hoe teleurgesteld we zijn in de kerk en hoe we ons bedrogen voelen nu al die mooie idealen niet zo uitvoerbaar bleken. Wij zelf zijn de andere leerling die met Kleopas terugkeert naar een veilig bestaan. Maar dan komt er ineens een vreemdeling met ons mee lopen. We weten niet wie hij is en waar hij vandaan komt. Veronderstel nu dat de vreemdeling gezegd had: “ Kijk eens goed. Ik ben Jezus.” Dan hadden we Hem met eigen ogen  gezien.  Maar dan had Hij ons geen uitleg gegeven van de Schriften. Veronderstel nu dat een van ons samen met Kleopas hadden gezegd: “ Laat ons  met rust. Wat gaat het jou aan wat wij bespreken. Neem je eigen weg.” Maar dan was hij niet tot aan de vroege avond tot bij onze huisdeur mee gelopen.  Dan hadden wij zonder Jezus verder gegaan. Een weg zonder Jezus die naar ons verdriet luistert, die onze hoop herkent, die ons uitleg en uitweg biedt. Veronderstel nu eens dat wij bij de deur gezegd hadden: “Nu, wij zijn er. Jij nog een  prettige reis waar je ook heen gaat.” We hadden hem niet gastvrij uitgenodigd om met Hem brood en wijn te delen.  Maar dan Hij had niet kunnen tonen dat Hij de Gastheer van het leven is, die in de tekens van Brood en Wijn  aanwezig wil zijn. Wanneer wij Hem aan dit oergebaar van breken en delen herkennen, kan Hij verdwijnen uit ons midden en toch aanwezig zijn.  Waar twee of drie in mijn naam… Verheugd constateert Kleopas met een ieder van ons: Brandde ons hart niet in ons  zoals Hij met ons onderweg sprak, de schriften uitlegde en aan tafel het brood brak. Als wij tot op vandaag in dit Emmaüsverhaal mee lopen dan mogen we blij en verheugd zijn dat wij  bij de leerlingen van Jezus horen, dat wij een plek hebben in de beweging die Hij begonnen is. We mogen blij zijn met de Schriften die ons van het begin tot het einde op Jezus als de Christus wijzen. We mogen blij en dankbaar zijn voor Zijn Aanwezigheid in de Eucharistie. Maar mee lopen in het Emmaüverhaal brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee waaraan we ons niet mogen onttrekken. Het verhaal van God en mens zoals in de Bijbel beschreven moet worden doorverteld en uitgelegd. De bijbel is geen leesboek dat je in kast kunt laten staan. Het is een leerboek en een leef boek. Je leert uit de Schrift jouw leven verstaan.  We hebben verantwoordelijkheid voor vreemdelingen. We kunnen luisteren naar hun verhaal en hen ruimte bieden om te wonen en te werken, om onze zuster en broeder te zijn.  Ieder van ons kan een klimaat scheppen waarin een vreemdeling die misschien Jezus is,  met ons mee kan lopen. In de kerk leren we gastvrij brood en beker te delen met wie hongeren en dorsten naar spijs en drank en naar gerechtigheid. In de jaren veertig en vijf en veertig van de vorige eeuw zijn vele mensen onder druk van de bezetting boven zichzelf uitgegroeid.  Ze hebben uit hun verantwoordelijkheidsgevoel wonderen verricht van medemenselijkheid.  Aan hen hebben wij onze vrijheid te danken.  Ook al zijn we persoonlijk niet verantwoordelijk voor veel leed, zijn we dan toch niet ergens schuldig als Nederlander en Europeaan? De vraag van prins Claus ….

Voorbede

Pastor

Goede God, U schenkt ons in Jezus nieuwe toekomst. Mogen wij Hem herkennen op onze levensweg.

Lector

In deze dagen nu wij de slachtoffers van de oorlogen gedenken en onze bevrijding vieren, willen wij u bidden voor ons land en alle bewoners. Om eerbied en respect  in ons omgang met elkaar. Doe ons beseffen dat alleen een liefdevolle benadering mensen bij elkaar kan brengen. Moge het gebaar van breken  en delen door ons worden voortgezet in het leven van alledag.

s t i l t e  Laat ons bidden.

Lector

Wij bidden voor de kerk die het verhaal van Jezus verkondigt in onze wereld. Dat de vrede die Hij bracht Moslims en Christenen wereldwijd inspireert. Dat het bezoek van paus Franciscus aan Egypte ervaren wordt als teken van vrede .

s t i l t e  Laat ons bidden.

Lector

Wij bidden voor mensen die gevangen zitten in eigen vanzelfsprekendheden en geen oog hebben voor nieuwe kansen en uitdagingen. Kom hen tegemoet, spreek hen aan, en  ontsteek in hun hart een vonk van liefde. Moge het gebaar van Jezus hun ogen openen voor de ander als medemens.

st i l te  Laat ons bidden.

Lector

Wij bidden voor onze parochiegemeenschap. Voor de zieken en bedroefden. Om sterkte en goede moed. Voor de intenties die ons ter harte gaan.

Verhoor onze gebeden op voorspraak van Titus Brandsma en geef wat goed voor ons is .

Laat ons bidden.

 

Pastor

God,  Jezus trekt als een vreemdeling met ons op en laat zich kennen door het gebaar van de liefde.  Mogen wij Hem ontmoeten en van Hem de liefde leren. Amen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s