Overweging van zondag 7 mei door p. Tom Buitendijk

Woord van welkom

U allen van harte welkom in deze viering. Deze vierde zondag van  Pasen wordt genoemd: de zondag van de Goede herder. De kerk heeft daar gelijk aangekoppeld: roepingenzondag. Heel vaak denken wij dan : roeping is iets voor anderen. Dat gaat niet over mij. Maar het zou best weleens kunnen zijn dat de stem van de enige Herder  ook ons roept tot herderlijke zorg voor elkaar. Als wij immers zeggen : als christen wil ik gaan in het voetspoor van Jezus, dan delen we ook in zijn herderlijke zorg die naar alle mensen uitgaat.  Willen we aan het begin van deze viering biddend zingen om ontferming.

Openingsgebed

Barmhartige God, u hebt ons samengeroepen tot een gemeenschap. Mogen wij hierin van elkaar de herderlijke zorg ontvangen voor ons dagelijks leven. Wanneer wij zorgzaam met elkaar omgaan zal het ons aan uw liefde nooit ontbreken. Wees met ons op de wegen die wij gaan  en voer ons eens binnen in uw huis van rust en vrede. Dit bidden wij U door Christus onze Heer. Amen.

 

Gebed over de gaven

Heer in deze gaven gedenken wij de uw Zoon die als de Goede  Herder voor ons zijn leven gegeven heeft. Moge Hij hier aanwezig zijn in ons midden als bron van kracht voor het samen op weg gaan als een gemeenschap. Dit bidden wij U door Christus onze Heer.

 

Slotgebed.

Heer, God, als een herder trekt gij voor ons uit en u kent ieder van ons bij name. U spreekt ons toe en nodigt ons samen een gemeenschap van hart en geest te zijn. Help ons zo naar elkaar te luisteren dat wij op merken wat ieder van ons nodig heeft. Maak onze handen en onze harten bereid elkaar ter wille te zijn. Schenk uw zegen aan onze gemeenschap en trek met ons mee door dit leven op onze weg naar U toe die onze bestemming bent. Dit bidden wij U door Christus onze Heer.

 

Overweging

In vind het altijd een beetje ongemakkelijk om te preken op roepingenzondag. De bedoeling is dat je een pleidooi houdt voor het ambt in de kerk en voor het religieuze leven. En ook dat je jonge mensen uitnodigt eens te gaan kijken in kloosters of op het seminarie van het bisdom. Mijn ongemak is: wil ik dat nog wel. Jongeren vragen om priester of pastoraal werker te worden? Wil ik jonge mensen nog wel op het kloosterleven wijzen? Ik hel er naar over om dat nu niet te willen. Geloof ik niet meer in mijn eigen roeping als karmeliet en als pastor? Maakt u zich niet ongerust. Ik houd van mijn werk, ik houd van mensen, ik houd van de geloofsgemeenschap. Ik probeer als religieus het oog op God gericht te houden, te werken aan zijn Koninkrijk, te leven in Zijn Tegenwoordigheid. Ik ben nog steeds bezig mijn roeping gestalte te geven. Het lukt de ene dag meer dan de ander. Ik blijf de stem van de goede herder horen. Als je zo in je eigen roeping gelooft, waarom, zou je anderen niet uitnodigen om te kijken of dat ook iets voor haar /voor hem is ?
Vroeger had ik een trucje om dat ongemak om te preken over ambt en religieus leven te omzeilen. Ik zeg nu trucje, maar ik meende toen wel wat ik zei.  Ik vertelde dan dat roeping ook een element was in andere beroepen: verpleegkundigen, artsen, ontwikkelingswerkers, onderwijzers, politie en brandweer.    Al deze beroepen hebben ook met roeping te maken. Als je het om alleen maar om het geld zou doen zou je een ander beroep kiezen. Er moet iets méér in zitten. Houden van mensen, willen zorgen voor anderen, iets van waarden en normen doorgeven. Dat méér heet dan roeping.  Ook vandaag geloof ik zelfs dat het waar is . Roeping is een goed woord dat niet alleen op priesters en religieuzen slaat. Hoe waar het ook is wat ik zei over al die mooie beroepen: roepingenzondag gaat wèl over priesters en religieuzen. Waarom wil ik het er dan toch niet over hebben? Mijn probleem is dat roepingen niet los te krijgen zijn. Los van de geloofsgemeenschap die als het ware een roeping oproept. Roepingen komen toch van God en zijn puur persoonlijk? Misschien is dat ook waar. Maar eerst moeten roepingen toch gewekt worden. Roepingen komen op in een religieus, kerkelijk en maatschappelijk klimaat waarin er smaak kan groeien voor het ambt als dienst, voor pastoraat als herderlijke zorg, voor catechese om het verhaal van God en mens levend te houden. Zijn wij nu een gemeenschap die roepend en uitnodigend is? Mijn zorg is dat het klimaat waarin roepingen gewekt kunnen worden in Nederland ontbreekt. Op die manier kunnen we niet uitnodigend zijn voor jonge mensen. Hoe zou een klimaat waarin roepingen kunnen groeien er dan wel uit zien? Volgens mij moet de geloofsgemeenschap zich meer bewust worden dat wij allen een herderlijke taak hebben die door allen moet worden gedaan. Pas in een gemeenschap die zich zelf geroepen weet tot dienst aan elkaar, kunnen bijzondere roepingen groeien. De gemeenschap zelf moet haar roeping beleven als uitdrukking van ons geloof in Jezus en van navolging van Hem. Ik zal proberen het concreet te maken. Ouderen klagen: Op school doen ze niets meer aan godsdienst. In onze tijd hadden we catechismus. Wat gebeurde er ? De godsdienstige opvoeding van kinderen werd uitbesteed aan school. Het gevolg is dat ouders zelf weinig gevormd zijn om hun kinderen godsdienstig op te voeden, Bijbelverhalen te vertellen, feesten op christelijke wijze te vieren. Is het nou niet de roeping van de geloofsgemeenschap om te gaan zorgen voor goede catechese aan kinderen en jongeren? Hoe sterk zijn onze catechese groepen? Pas als er in de gemeenschap een klimaat heerst waarin geloofsuitwisseling heb je kans dat er iemand zegt: hier wil ik mijn roeping in zien !
Bij koffie merkte iemand op dat zij gehoord had dat een mijnheer die ziek is geklaagd had dat hij nooit iemand van de kerk had gezien. Al veertig jaar betalen ze kerkbijdrage. “ Het is toch een schande dat zulke mensen geen bezoek krijgen!”. Daarmee eindigde het verhaal. “Weet je wie dat is?”, vroeg ik. “Neen dat weet ik niet; ik heb het alleen maar gehoord”. U begrijpt: op deze manier kunnen we niet omzien naar elkaar. Hoe sterk is onze pastorale bezoekgroep? Hoe sterk leven we met elkaar mee? Hoe zorgzaam gaan we om met elkaar? In een klimaat waarin pastorale zorg goed georganiseerd is kan iemand op het idee komen zich geroepen te weten!
Een geloofsgemeenschap staat niet los van een concrete samenleving. Een samenleving heeft sterke en kwetsbare kanten. Ook de Osse samenleving heeft zijn moeilijke kanten. Er is veel eenzaamheid. Er zijn veel arme gezinnen. Veel kinderen komen aandacht te kort. Er zijn vluchtelingen die Nederlands willen leren. Er zijn mensen die geholpen moeten worden uit hun schulden te komen. Heeft onze kerk een sterke caritas groep die mensen in nood daar opzoekt waar zij te vinden zijn? Hoe vaak vragen wij vanuit onze herderlijke zorg: kan ik iets voor u doen? Zou in een diaconaal gerichte gemeenschap niet een roeping kunnen ontstaan om zich van harte en voor altijd als diaken in te zetten.
Misschien denkt u nu: waar blijft hij met priesterschap en met de liturgie? De viering van de sacramenten en vooral de zondags eucharistievieringen zijn toch hoogtepunten van het gemeenschapsleven. Dat is waar! Maar liturgie die los staat van het leven van de geloofsgemeenschap, voedt het gelovige leven niet. Catechese, pastoraat en diaconie werken naar liturgie toe. Als een gemeenschap zich geroepen weet deze drie taken te vervullen dan staan er ook weer mensen op die willen voorgaan in de liturgie. Een vitale geloofsgemeenschap brengt priesterkandidaten voort. Dat is mijn hoop.
Voor veel jongeren is de kerk niet geloofwaardig meer omdat ze haar taken niet waar maakt. Dat is de situatie van de kerk in heel Europa en Noord Amerika. Niet het tekort aan priesters is dramatisch. Het grote drama is dat de individualisering zo zeer de geloofsgemeenschap is binnengeslopen dat wij niet meer omzien naar elkaar. Wij wijzen elkaar niet meer op Jezus die voor ieder van ons het voorbeeld is van de Goede Herder. Wij vergeten dat wij allen geroepen zijn herder te zijn voor elkaar.
Daar moet Roepingenzondag over gaan !

 Pastor

Goede God, luister naar onze gebeden voor kerk en wereld , versta onze zorgen en moeiten, wees ons nabij.  

Lector

voor de kerk van Nederland die in crisis verkeert vanwege veroudering en krimp. Dat wij niet teleurgesteld, angstige of wanhopig worden. Help ons de crisis als een kans te zien tot nieuwe wijzen van kerkelijk leven. Moge uw Geest ons leiden.

S t i l t e  Laat ons bidden.

Lector

voor de geloofsgemeenschappen: dat wij wegen vinden ons geloof en vertrouwen met elkaar te delen ; om het doorgeven van het verhaal van God en mens aan jongeren. Help ons zo naar elkaar te luisteren dat wij de roepstem van Goede Herder horen.

S t i l t e  Laat ons bidden.

 Lector

Voor de mensen in ons midden die aandacht en zorg nodig hebben. Dat wij wegen vinden om de pastorale zorg voor elkaar gestalte te geven. Dat niemand in onze gemeenschap verloren loopt of eenzaam is. Help ons naar elkaar om te zien met de blik van de Goede herder.

S t i l t e  Laat ons bidden.

 Lector

Voor de mensen in ons midden die door armoede, door ziekten of beperkingen niet mee kunnen doen in onze welvarende samenleving. Dat wij ons met hen durven verbinden en ons hun lot aan trekken. Help ons hen met de barmhartigheid van de Goede Herder tegemoet te treden.

S t i l t e  Laat ons bidden.

Pastor

Goede God door Jezus de Goede Herder worden wij allen geroepen tot herderlijke zorg voor elkaar. Geef ons de moed en de durf om elkaars herder te zijn in de kerk en in de samenleving van vandaag. Dit bidden wij U door Christus onze Heer. Amen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s