Overweging van zondag 9-7-2017 door p. Tom Buitendijk

Van harte welkom in deze viering.

Vandaag aan het begin van de vakantie tijd horen we de uitnodiging van Jezus om tot rust te komen. Wanneer wij tot Hem gaan zal Hij ons rust en verlichting schenken. Wat biedt deze rust ons? Daar willen we bij stil staan. Willen wij bidden om Gods barmhartigheid om deze Eucharistie viering goed te kunnen vieren.

 

Openingsgebed.

Goede God, in Jezus uw zoon bent u ons verschenen als een brenger van rust en vrede. Biddend en gelovend kunnen wij komen tot rust. Doe ons delen in de zekerheid dat uw Koninkrijk groeiende is. Behoed ons voor het waandenkbeeld dat alle geluk van ons afhangt. U bent de Heer van tijd en eeuwigheid. Amen.

 

Gebed over de gaven.

Barmhartige God, brood en wijn zijn de tekenen van vreugde onder de mensen. Mogen wij in deze maaltijd gesterkt worden tot dienstbaarheid aan elkaars geluk. Aanvaard deze gaven en maak ze tot teken van verbondenheid met U. Door Christus onze Heer. Amen.

 

Slotgebed

Goede God, u bent nabij aan hen die U zoeken. U wilt de kracht zijn in onze pogingen uw Rijk gestalte te geven. Geef ons de rustige zekerheid dat wanneer wij doen wat ons te doen staat, ons leven een bijdrage is aan uw Koninkrijk. Moge uw vrede en de barmhartigheid over ons komen en ons de innerlijke rust schenken. Door Christus onze Heer.

 

Overweging

Jezus nodigt ons uit om bij Hem te komen en om bij Hem rust te vinden. Dat rust vinden betekent wèl dat je bereid bent de lasten die Hij je oplegt te dragen. Hij legt je, zo belooft Hij, een zacht juk op. Hij nodigt ons niet uit om lekker op vakantie te gaan om daarna het oude leven weer op te pakken en aan te kunnen. Misschien in een rustiger tempo.  De rust waartoe Hij ons uitnodigt ligt op een dieper niveau: het is de rust waarin je thuis bent bij jezelf; de rust van het toeven bij God als bron van je bestaan; de rust van goede verhoudingen met medemensen. Deze rust vind je alleen als je in keert in jezelf, als je de reis naar je binnenste, naar je ziel maakt. Dat is een stuk moeilijker dan een vakantie reis. Die rust heeft te maken met de rust die God nam, nadat Hij in het scheppingsverhaal aarde en hemel had voltooid. Het is de rust na gedane arbeid. De rust van het zalige genieten. Het is de rust van de joodse  sabbat en van de christelijke zondag.  De dag waarop God en mens elkaar ontmoeten in gebed en overweging, in inspiratie en nieuwe oriëntatie voor het leven van alledag.  Onze samenleving zou een stuk rustiger, minder opgejaagd en gehaast zijn als we de zondag weer zouden respecteren als Dag des Heren. We zouden er als samenleving een stuk gezonder op worden. Zondag als dag van recreatie, van herschepping, van genieten, van herbronning naar God toe. De 24 uurs economie die ons meer en meer wordt opgedrongen, leidt tot de nare ziekte van de kokende kikker. Wij leven als kikkers in een diep pan met water dat alsmaar warmer wordt door het vuur eronder. We spartelen met onze pootjes om boven water te blijven. De randen van de pan zijn te glad om houvast te vinden. Wat er gebeuren gaat laat zich raden. Zo zit wel onze maatschappij in elkaar. We komen niet meer op adem en vinden geen rust. Het enige wat schijnt te helpen is onverschillig worden voor onze omgeving, ons nergens meer iets van aantrekken en uitsluitend naar ons eigen belang kijken. Dat is precies wat er ook gebeurt.  De mensen die sterk zijn en zich goed kunnen redden vinden dat we in een gezonde economie leven en in een gaaf land wonen. Ze zien niet dat de armoede toeneemt; ze zijn onverschillig voor de zorgbehoeftigen; hebben nauwelijks belastingmoraal; willen van sociaal onrecht niet weten. Economie als eerlijke verdeling van de schaarste is verworden tot “ik wil meer hebben dan een ander en de ander zie ik niet meer staan.” En als de ander zich meldt, dan is er ineens sprake van sociale onrust. Het is waar: we leven in een ontzettend onrustige wereld. Maar je kunt niet van deze wereld afstappen naar een andere wereld waarin het rustiger is.  De komst van migranten naar Europa; de Islam in onze streken; de gevolgen van de klimaatverandering; de aanslagen en terreurdaden; de schending van het milieu: al die wereldproblemen vragen om een antwoord. Hoe dat antwoord eruit moet zien, weten we niet. We weten wel dat een antwoord dat begint met “ik zal mij redden ten koste van anderen” nooit zal helpen! Alle wereldproblemen kunnen alleen maar worden opgelost door ‘samen met elkaar’ naar oplossingen te zoeken.  De samenleving gaat kapot aan individualisme en aan groepsbelang. Heel de samenleving snakt naar solidariteit, naar toekomstperspectief voor allen. De kerk is niet de instantie om alle problemen op te lossen. Wel is het goed dat de kerk problemen signaleert en benoemt zoals paus Franciscus doet in zijn encycliek Laudato Si. Het gaat immers om het geluk van mensen, het gaat om menselijkheid voor allen, het gaat om de eerbiediging van alle mensen die Gods kinderen zijn. Het gaat in de kerk om onze betrokkenheid op God. Op God die deze wereld schiep, die ons het leven geeft, die de grond is van ons bestaan. Het gaat om de zorg voor onze ziel en om de rustige zekerheid, die wij daar mogen ervaren: God is er toch! Het besef: God is er toch! schenkt ons te midden van alle onrust de rust die Jezus belooft. In de hel van Dachau bleef Titus Brandsma naar God zoeken. Ook in zijn beulen. Er moest iets goeds zijn in iedere mens. God is er toch. In de gevangenis op Robbeneiland heeft Nelson Mandela de rustige zekerheid gekend: eens verdwijnt de apartheid en worden wij vrije mensen. God is er toch. In de onrust van deze wereld kunnen we onze rust vinden in onze ziel: de plek waar wij door God worden aangesproken: jij mens; de plek waar wij onze medemensen aanspreken: jij bent mijn medemens;  de plek waar ik mezelf toespreek: wees een medemens, wees andermans naaste. Jezus nodigt ons uit om vanuit onze ziel, vanuit dit innerlijk centrum te leven in de wereld van vandaag. De schokkende onrust van de wereld kan ons ons verwarren, maar nooit helemaal schokken. In ons leeft de overtuiging: God is er toch! Het komt goed! Vanuit die innerlijke overtuiging leren we ook dat onze bereidheid de naaste te zijn, een begin is van de oplossing van alle wereldproblemen. Daar is moed voor nodig. Niet de moed van mensen die met een vloek en een zucht, met geweld en overmacht de zaak wel even klaren. De ervaring van eeuwen leert dat geweld alleen maar meer geweld oproept.  We hebben zachtmoedigheid nodig: de moed om zacht voor elkaar te zijn. De zachte krachten zullen het winnen. Daar is nederigheid voor nodig. Niet het zichzelf wegcijferen tot er niets meer van je overblijft. Nederigheid is zelfbewust je plaats weten te midden van mensen en van daaruit je gaven en capaciteiten aanwenden om deze wereld mooier te kleuren. Nederige mensen zullen de lasten van een zacht juk moedig kunnen dragen. Toen Jezus’ ziel verontrust was door de tegenstand die Hij ontmoette vond Hij zijn rust in de overtuiging dat Gods Rijk zou aanbreken. Nederig gezeten op een veulen reed Hij zijn stad Jerusalem binnen en met grote moed legde hij getuigenis af dat liefde tot God en de naaste de grondslag is van een nieuwe maatschappij. Als christenen hebben wij de lichte last opgelegd gekregen dit getuigenis te laten klinken en er naar te leven. Alleen zo kan de onrust die onze maatschappij zo kenmerkt bezworen worden. We weten dat de echte oplossing van ieder wereldprobleem begint de rustige zekerheid: God die liefde is, die is er toch! 

 

Pastor

Bidden wij tot God die liefde is en ons leven doet.

 

Lector

Bidden wij voor de kerk in de wereld en in ons land. Dat de kerk vrijmoedig de tekorten in de samenleving aanwijst. Dat de kerk de harten van de mensen kan richten op God.
S T I L T E  laat ons bidden.

 

Lector

Bidden wij voor hen die  politieke verantwoordelijkheid dragen. Dat het algemeen welzijn van iedere mens in ons land hun hoogste doel is. Dat zij oog en oor en hart hebben voor kwetsbare mensen.

S T I L T E  Laat ons bidden.

 

Lector

Bidden wij voor de vakantiegangers. Dat zij rust en ontspanning vinden. Dat zij  de natuur, de cultuur, de medemensen leren waarderen als gaven van God.

S T I L T E  Laat ons bidden.

 

Lector

Bidden wij voor onze parochiegemeenschap. Voor de zieken en bedroefden. Om genezende aandacht. Voor mensen die niet op vakantie kunnen. Dat zij niet vergeten worden. Voor de jarigen. Om levensvreugde en gezondheid.

S T I L T E  Laat ons bidden.

 

Pastor

God maak ons tot zachtmoedige mensen die uw liefde uitdragen en zo meewerken aan de komst van uw koninkrijk. Door Christus onze Heer.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s