Overweging van zondag 31 december 2017 door p. Tom Buitendijk

Heilige Familie 2017 

 

Van harte welkom in deze viering.

Het feest van vandaag – de heilige familie – valt dit jaar op Oudejaarsdag.

Met de kerstdagen zijn de dagen van oud en nieuw Nederlandse feestdagen waarin het familiegevoel sterk gevoeld wordt.

Toch is dat familiegevoel nogal kwetsbar, want …..

er zijn gebroken families,

samengestelde families,

uit elkaar gevallen families,

beschadigde families.

Drie miljoen Nederlanders leeft niet in een familieverband.

Onder hen jongeren die het huis uit zijn gegaan.

Mensen die ervoor kiezen alleen te leven.

Mensen die geen relaties kunnen aangaan.

Er is een groeiende groep alleenstaande ouderen die hun partner verloren hebben.

Toch hoort iedereen bij de Familie van God.

Als niet iedereen dat voelt, ligt dat ook een beetje aan ons.

Willen we bidden om ontferming.  

 

 Overweging

Er is een reclame waarin een vader een pakje in de brievenbus vindt. Voor onder de kerstboom staat er op . Zijn dochtertje van zeven heeft het zojuist gebracht.  Nieuwsgierig maakt hij het open. Het is een pannetje van een gourmetstel. De vader zoekt contact met zijn ex en mag mee komen eten. Het is een samengesteld gezin en iedereen is die avond even gelukkig. Maar dan …. ieder naar zijn eigen huis.  

Er zijn in Nederland 3 miljoen alleenstaanden. Maar dat  betekent nog niet dat 14 miljoen mensen in een regelmatig gezinsverband leven. Vader, moeder, kinderen.

Door allerlei maatschappelijke ontwikkelingen komen gezinnen steeds meer onder druk te staan. Er is een variëteit aan relatievormen aan het ontstaan. De kerk die het huisgezin van Nazareth ten voorbeeld stelt  is daarmee hopeloos ouderwets…… of uiterst actueel.  Ik denk het laatste .  

Familie is de plek waar we zelf vandaan komen. Waarin we opgroeiden en van waaruit wij de wereld en de samenleving verkenden.  We zijn allemaal kind van….

Vele kinderen worden weer ouders en brengen kinderen voort waarin ze iets van zichzelf mee geven, waardoor ze de wereld verrijken. Familie is een verband waarin kinderen veilig en geborgen zijn, kunnen opgroeien en opbloeien, waarin ze de grondwoorden van het leven leren: liefde, gerechtigheid en vrede.  Juist omdat ouders en kinderen zichzelf worden in dit verband noemen we het heilig, heel makend, het leven tekenend en kostbaar.  

De variëteit aan relatievormen heeft meestal als uitgangspunt: mijn verlangen om mijn leven op mijn manier in samenspraak met een ander / met anderen in te richten.

Bijvoorbeeld: een religieuze gemeenschap,  een vorm van centraal wonen, stellen van gelijke seksuele geaardheid, een polyamoureus driemanschap.  Soms willen mensen dan ook kinderen en dan klinkt het: “iedereen heeft toch recht op een kind”.  Ik denk eerder dat het andersom is: kinderen hebben recht op goede ouders.   

Uitgangspunt van een relatie waarin kinderen opgroeien is niet mijn verlangen mezelf  te worden. In een relatie waarin kinderen opgroeien is de zorgzame verantwoordelijkheid voor kinderen beslissend. Waardoor kan ons kind een gelukkig en goed mens worden?   Door die vraag te stellen kunnen ouders groeien in het vader en moeder zijn en zo zich zelf worden.  

In een relatie waarin kinderen niet centraal staan worden kinderen slachtoffer. Verbitterd over zijn jeugd zei een man: “Mijn vader heeft ons wel gevoed, maar niet opgevoed”.  Een jonge vrouw zei: “Wij waren als kinderen speelgoed voor onze ouders. Na werktijd wilden ze nog een uurtje van ons genieten. Dan hadden wij al geen zin meer om leuk mee te doen. We hebben alles van ze gehad, behalve liefde”.  

In een relatie horen de kinderen centraal te staan en horen de ouders zich te voegen naar de mogelijkheden om hun kinderen tot gave en goede mensen te op te voeden  Kinderen mogen in een gezin héle mensen worden: fysiek, psychisch en spiritueel.  Dat spirituele is niet onbelangrijk. Daardoor leren zij  zich geborgen weten, ervaren ze dat ze beminnenswaardig zijn, leren ze woorden vinden die onzegbare  gevoelens en overtuigingen beschrijven.  

Woorden als bron van leven, eerbied voor het gelaat van de ander, verwondering om de schepping, vreugde die alles overstijgt en diep in het hart doordringt, het goddelijke, God.  Kinderen leren  “ ik – jij –  wij – God” te zeggen met respect voor ieders goddelijke uniciteit.  

 

In de lange lezing uit het evangelie van Lucas horen wij vandaag dat Josef en Maria hun kind Jezus aan God op dragen.  In de tempel ontmoeten ze twee oude mensen:

Simeon , een man die in alles trachtte Gods wil te doen en Hanna, een vrouw die op heldere wijze over Gods belofte van bevrijding bleef spreken. Twee mensen – Wet en Profeten – die samen de Schrift vertegenwoordigen; de Bijbel die Jezus in zijn latere leven in praktijk zou brengen en voor leven.

Jezus is – zo getuigen zijn ouders en deze twee Bijbels gewortelde personen – is  méér kind van God dan van mensen. Maar als kind van God is het geen los individu.

Juist als kind van God is het deelnemer aan een nieuwe samenleving die gebaseerd is op liefde tot de naaste, gerechtigheid voor allen, vrede wereldwijd en welvaart voor iedereen. Dat zal zijn boodschap zijn!

Dat gezin van Jezus, Maria en Jozef stelt de kerk als voorbeeld aan de gezinnen van vandaag. Maar niet dat kneuterige van huiselijke tafereeltje van Josef in de timmermanswerkplaats, Maria met een naaimandje en Jezus die twee latjes in kruisvorm op elkaar legt. Dat zijn prentjes van vroeger. Het voorbeeld ligt hierin:  ouders vertrouwen hun kind aan God toe en ontvangen het opnieuw als kind met een eigen plek en roeping in de samenleving.  Ouders zijn er voor verantwoordelijk dat dit kind zijn weg in het leven vindt.

Soms zullen de ouders om hun kinderen moeten lijden. Als het er op aan komt zullen ouders hun kinderen met onvoorwaardelijke liefde moeten lief hebben.

De kerk van vandaag moet realistisch zijn.  Er bestaan andere vormen van relaties dan alleen het huwelijk van man en vrouw. Protesteren en zeggen dat andere relaties niet mogen, helpt niet in deze geseculariseerde samenleving. Bovendien zal ook de kerk moeten erkennen dat ook andere relaties gebaseerd kunnen zijn op authentieke liefde.  Toch blijft de kerk het recht hebben om ervan te getuigen dat kinderen het beste mens kunnen worden in een gezin van een vader en een moeder. Juist omdat in het gezin het kind centraal staat en daarmee de toekomst van de samenleving.

In deze sterk geïndividualiseerde samenleving waarin het ‘ik-gevoel het uitgangspunt is, klinkt het opkomen voor het gezin als bron van menswording als heilzaam protest.

Het zou de samenleving ten goede komen als gelovige mensen zich meer zouden uitspreken voor de waarde van het gezin. En niet alleen uitspreken… ook voorleven.

 

Pastor :

Laten wij bidden tot God onze Vader die ons tot zussen en broers van elkaar maakt.

 

Lector:

Laat  ons bidden voor de kinderen in onze samenleving.

Dat zij kunnen opgroeien in liefde  en geborgenheid.

Mogen zij ervaren dat hun ouders er altijd voor hen zijn.

Dat kinderen vanuit het gezin als gave mensen de maatschappij in kunnen gaan.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector:

Voor kinderen die het slachtoffer zijn van ouderen:

de verweesde en verwaarloosde kinderen;

de kinderen die de scheiding van hun ouders niet kunnen verwerken;

De kinderen die onvoldoende kansen krijgen zich zelf te worden.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Voor vluchtelingenkinderen;

voor kindsoldaten;

voor kinderen als seksslaafjes;

voor straatkinderen naar wie niemand omziet.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onze stad en onze parochie,

Voor kinderen die in armoede opgroeien.

Voor zieke en gehandicapte kinderen.

Dat wij hen een plaats geven in ons midden.

Voor vereenzaamden en bedroefde mensen,

voor zieken thuis en in het ziekenhuis.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Goede God, op deze laatste dag van 2017

bidden wij u  om zegen en uw nabijheid in het jaar 2018.

Leer ons en onze samenleving leven

met het oog op het welzijn van kinderen.

 S t i l t e Laat ons bidden.

 

 

Pastor.

Goede God, schenk ons uw Nabijheid.

Dat wij als kinderen Gods elkaar als familie begroeten

en zo bouwen aan uw Rijk op aarde

dat in uw hemel voltooid zal worden.

Door Christus onze Heer.

Amen.

 

Advertenties

overweging uit de Kerstnacht 2017 door p. Tom Buitendijk

Kerstnacht 2017  . 

Van harte welkom u allen in deze viering van de Kerstnacht.

Welkom in deze kerk ; welkom bij elkaar

Wie u ook bent, waar u ook vandaan komt,

ik wens u toe dat u zicht thuis voelt in deze nacht.

In deze donkerste tijd van het jaar verlangen wij naar licht.

Naar licht in onze wereld; naar licht over onze toekomst.

Vanavond horen wij  dat het licht klein begint:

een  nieuwe mens komt in onze wereld.

Een kind dat zijn handen uitstrekt vraagt: ga jij met mjj mee doen?

We zeggen daar graag “ja “tegen , maar merken ook dat “ ja – doen”

toch ook vaak moeilijk is .

Willen we daarom bidden om Gods ontferming.

 

Openingsgebed.

Heer God, niemand heeft u ooit gezien.

In uw Zoon Jezus bent u ons nabij gekomen.

Hij is uw licht in  onze duisternis, ons heil en onze vrede.

Open ons hart om Hem  te ontvangen en woning te bieden.

Mogen wij door Hem bezield  uw liefde en uw licht uitstralen

zodat er vrede komen kan in onze verwarrende wereld.

Dit bidden wij u door Christus onze Heer.

 

Gebed over de gaven

Goede God,  samen gekomen aan de tafel van breken en delen

bidden wij U om eensgezindheid van hart en geest.

Mogen wij door deze maaltijd gesterkt worden om  ons leven met elkaar te delen in dienstbaarheid en gezamenlijke vreugde.

Dit bidden wij u door Christus onze Heer.

 

Slotgebed

Goede God, U hebt uw volk getroost en bemoedigd.

Gesterkt door uw liefdevolle nabijheid in het teken van het Kind

willen wij onze vreugde uitdragen en met anderen delen.

Mogen alle mensen van goede wil uit onze mond vernemen

dat vrede en gerechtigheid waar kunnen worden

als wij in Jezus’ Geest mensen worden voor elkaar .

Mogen wij eens de heerlijkheid zien van uw eniggeboren zoon

die onze broeder is geworden.

Dit bidden wij u door Christus onze Heer.

 

Overweging

Vandaag aan de dag valt het niet mee om goed nieuws te onderscheiden van nepnieuws. Er is zo ontzettend veel nepnieuws in de wereld; nieuws waar je niet beter wordt. Nieuws zonder enkele nieuwswaarde, omdat het je leven niet raakt, omdat je er toch niet door in beweging komt. Nieuws dat jou niets doet.

Evangelie – een Grieks woord – betekent letterlijk ‘goed nieuws’. Kerstevangelie betekent : het goede nieuws van Kerstmis. Is het verhaal van Jezus’ geboorte nou echt en waarachtig nieuws of is het nepnieuws? Heeft het nieuwswaarde? Doet dat verhaal ons iets? Brengt het ons in beweging?

Op 12 december begon het journaal van acht uur met : “ Vandaag horen we het goede nieuws dat het in Nederland in vergelijking met 25 jaar geleden beter gaat. De mensen in Nederland zijn nu gelukkiger dan 25 jaar geleden. Zij leven langer, zijn beter opgeleid en hebben meer te besteden.”  Het rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau is optimistisch van toon.

Ook zegt het rapport: “ er zijn 700.000 mensen in Nederland die niet mee kunnen komen. Mensen die weinig vaardigheden hebben, met beperkingen moeten leven. Mensen met te weinig inkomen om van te leven, en die gezondheidsproblemen hebben.”  Voor 700.000 mensen is dit goede nieuws gewoonweg nepnieuws. Het gaat niet over hen. Zij behoren immers niet tot de gelukkigen.

Nepnieuws is niet perse onwaar; het is niet vals of verzonnen. Het heeft alleen geen waarde. Heel veel mensen zeggen: “met mij gaat het goed, ik zelf ben gelukkig, jammer voor die 700.000 anderen”.

Dat gegeven van die brede onderkant  – 5 % van de bevolking –  zet hen niet aan het denken; zij worden niet geraakt; het doet hen helemaal niets. Kan dat in een land dat zich beroept op christelijke waarden?

Juist dan is die andere vraag belangrijk : is het kerstevangelie voor u goed nieuws of is het maar nepnieuws? Raakt het u in u hart, voelt u zich betrokken bij het kerstgebeuren, komt u in beweging ?

Of denkt u alleen maar: “O wat leuk Jezus is 2017 jaar geleden geboren, daar maken we een feestje van” ? Kerstgezelligheid!

Weet U : het kerstverhaal wordt pas echt goed nieuws als u er zelf een nieuw mens van wordt; als u  zelf vernieuwend aan de slag gaat.

Als we het kerstevangelie nog eens nauwkeurig lezen dan horen we niet dat er een kindje geboren is. De boodschap van de engelen aan de herders luidt:  “Heden is u een Redder geboren, Christus, de Heer.”

Vanaf nu hebben de machthebbers van de wereld zoals keizer Augustus en koning Herodes hun gezag verloren. Christus is de Heer.

In een uithoek van de wereld – in het onaanzienlijke dorp Bethlehem – ver weg van het machtscentrum begint God iets nieuws. Nu mag u zelf invullen wie vandaag Augustus, Quirinius of Herodes is. Trump ? Rutte? Poetin ….. ?  Het goede nieuws van deze nacht is dat Christus de Heer is……. als u Hem toelaat in uw leven; Hem als uw Heer wilt dienen!

Van uw Heer is het kind, in doeken gewikkeld, het téken. Het kind voor wie geen plaats was in de herberg, is  uw Heer.

Voor wie kan kijken, zijn àlle kinderen tekens van God; richtingwijzers naar God.  In het teken van het Kind kijkt God u aan en vraagt: “Wil jij als jouw belangrijkste taak in jouw leven zien dat jij meebouwt aan mijn rijk”

Wil jij omwille van kinderen zo gaan leven dat in deze donkere wereld het rijk van vrede, van liefde, van gerechtigheid en van barmhartigheid aan het licht kan komen?  Durf jij het te wagen met een Kind als jouw koning?

 

Als wij zouden zeggen:” lief Jezuskindje blijf maar lekker liggen in je kribje, hier heb er van mij een dekentje bij “, dan is het kerstevangelie nepnieuws.  Het wordt pas goed nieuws als wij ons laten gezeggen door dat kind, als hij gezag over ons krijgt, als wij Hem gaan dienen.

Dan worden wij zelf nieuwe mensen.

Nog een keer terug naar het goede nieuws van het Sociaal Cultureel Planbureau.  Hoe wààr het ook is dat Nederlanders gemiddeld en in het algemeen genomen gelukkiger zijn dan 25 jaar geleden, dan toch mogen we ons niet neerleggen bij het feit dat dat er een groeiende tweedeling in de samenleving is van mensen die goed tot uitstekend kunnen mee komen en van mensen die steeds meer achter blijven en niet gelukkig zijn. En deze groep wordt steeds groter: de armoede neemt toe, eenzaamheid is dé sociale kwestie van vandaag, de zorg voor ouderen en hoogbejaarden schiet steeds meer tekort. Daardoor voelt de samenleving steeds onzekerder, onveiliger en minder vertrouwd aan. Mensen voelen zich niet thuis.

Voor mensen die pijn lijden aan deze deling in de samenleving, kan het deze nacht van Kerstmis werkelijk goed nieuws zijn. Goed nieuws dat God tegen alle machthebbers en regelgeversevers van vandaag zegt:

“ik zelf begin mijn Rijk aan de onderkant van de samenleving – bij die 700.000.”

Vanaf nu ontkiemt het éne Rijk van God in deze in tweeën gedeelde samenleving.  In de stal van Bethlehem ontmoeten arme herders en steenrijke wijzen elkaar.

Het kind van Bethlehem is een verbindende kracht die ons samen brengt en die ons naar elkaar doet kijken: “he, geloof jij er ook in dat er een nieuw begin mogelijk is! ”

In het kind van Bethlehem toont God dat Hij nog steeds vertrouwen heeft in mensen. God vertrouwt erop dat mensen van goed wil zijn. Hebben wij vertrouwen  ook?

Het is een giftig sprookje dat concurrentie die tot wantrouwen leidt, de samenleving gelukkiger maakt.  We zien het aan de 700.000 die niet mee kunnen.

Verbinden als met elkaar leven en elkaar de hand reiken, vertrouwen dat een ander van goede wil is, dat heeft de samenleving van vandaag nodig.

God is er in Bethlehem mee begonnen .Als dat nieuws ons hart raakt, dan zoeken wij met Hem naar wegen van vertrouwen en verbinden. Dat maakt het nieuws van Jezus’ geboorte goed. Doordat wij met Hem meedoen wordt het Kerstfeest Zalig.

 

 

 

Voorbede

 

Pastor : Goede God, in Jezus komt u ons tegemoet.

Hij is het teken van uw liefde.

Luister naar onze gebeden en verhoor ons.

 

Lector:

Wij bidden om vrede in heel deze wereld  Dat mensen van goede wil elkaar de hand reiken over allerlei muren heen. Vooral bidden wij om vrede in oorlogslanden. Voor de weerloze kinderen vooral die altijd het slachtoffer zijn.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor mensen in onze stad Oss die het niet breed hebben en voor wie Kerstmis een feest met een schaduw is.  Moge onze hartelijke goedheid  licht voor hen zijn.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor meisjes en jonge vrouwen in Burkina Faso die lijden aan de gevolgen van seksueel misbruik. De zusters van de Goede Herder die hulp bieden, vragen ons om steun.  Dat wij hun roep om hulp horen.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onze parochiegemeenschap. Voor de zieken,  thuis en in het ziekenhuis. Voor hen die vereenzaamd en bedroefd deze dagen doorbrengen. Dat het kerstfeest ons dichter bij elkaar brengt ; dat wij oog, oor en hart openen voor mensen om ons heen.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Pastor

In deze kerstnacht bent u ons zo menselijk nabij gekomen dat wij tot in ons hart geraakt zijn. Mogen wij uw menslievendheid gestalte geven in het leven van alle dag. vandaag en morgen,  in het komende jaar 2018, tot aan de dag dat uw licht voorgoed doorbreekt in uw eeuwigheid. Amen.

 

 

Overweging van 1e Kerstdag 2017 door pastor Leon Teubner

Zie,  heden is voor jullie een redder geboren, de Messias, de Heer. Die blijde boodschap hoorden vannacht de herders  die waakten over hun kudden in het veld. Een engel sprak tot hen dit woord van de Heer: Zie, heden is voor jullie een redder geboren . Die boodschap is niet alleen voor de herders bestemd, maar is voor heel het volk, en voor alle generaties  – ook voor ons.

Zie, heden is voor jullie een redder geboren . Zie. Komt heden zien. Wij worden vandaag uitgenodigd te gaan zien wat vannacht de herders zijn gaan zien. Om dat te zien, moeten we met hen op weg gaan.
Aangekomen met hen in Betlehem, zien we Jozef en Maria, en een pasgeboren kind dat in een kribbe ligt. Dat zien ook allen die daarbij zijn. Maar als de herders aan hen vertellen wat hun over dit kind gezegd is door de Heer, staan allen verwonderd over hun verhaal.

Ook zij zagen het dus eerder niet: Zie, heden is voor jullie een redder geboren. Ga zien – nodigt het woord van God ook ons uit. Ga zien dat er veel méér te zien is, dan een pasgeborene in een kribbe, hier en bij u thuis in de kerststal.
Zie – God wil mens worden in iedere mens die hier op aarde geboren wordt. In ieder van ons wil Hij een redder zijn, heden, nu en in elk nu.
Zie, heden is voor jullie een redder geboren.  Als je dat inziet, dan lig je zelf in die kribbe. Wij kijken naar de kerststal en herkennen onszelf niet. Elke moment worden wij opnieuw uit God geboren om christelijk, d.w.z messiaans tot leven te komen.
Zie, heden is voor jullie een redder geboren. Dat wij ontwaken in deze wereld om Gods redder te worden. Dat wij Hem toch tot leven te laten komen in onszelf. En, zoals Maria, een instrument te worden in zijn hand, door met haar te zeggen: Zie mij, mij geschiede naar jouw woord.
In een van zijn kerstpreken zegt Augustinus, bisschop, kerkleraar en mysticus:
God is mens geworden zodat de mens God kon worden. Die geboorte van God gebeurt aldoor, Maar, wat als zij niet in mij gebeurt, wat helpt me dat dan?
Dát zij in mij gebeurt, daar hangt alles van af. Zie, die geboorte van God gebeurt aldoor. Heden, nu, elk moment, hier en nu, in u en in mij, een eeuwig nu, wij liggen in de kribbe – kerstmis 2017, niet om klein kindje te blijven, maar om net als Hij, uit te groeien in christelijk, in messiaans leven. Die Godsgeboorte in ons gebeurt als je het ziet. Daarom zeggen de herders ook tegen elkaar: ‘Kom, laten we naar Betlehem gaan om te zien wat de Heer ons heeft bekend gemaakt.’ En zij verlieten de grond waarop zij normaal hun kudden weiden: hun verlangens, hun verwachtingen, hun eigen ideeën omtrent God en zichzelf, om met andere ogen te gaan kijken naar de werkelijkheid: Gods geboorte in een mensenkind.
En toen de herders het gezien hadden, maakten ze aan allen bekend wat hun over dit kind gezegd was. En allen die dit hoorden, stonden verwonderd over hetgeen de herders hun verhaalden.
Als Gods Woord werkelijk tot je doordringt, en je even onverwachts vervult met een zien van God uit, dan kun je daardoor zeer verwonderd raken. Of zelfs diep geschokt, zoals Maria overkwam. Zij raakte zeer geschokt toen Gods woord onverwachts, in de persoon van een engel, diep bij haar binnenkwam en tegen haar zei: Verheug je, begenadigde, de Heer is met je. Zie, je zult ontvangen een zoon en je zult hem noemen: Jezus – God redt
En nu, nu Maria dit ook van de herders hoort, bewaart zij al hun woorden in haar hart, en overweegt ze bij haarzelf:
Zie, heden is jullie een redder geboren.
Maria vertrouwt zich ook nu toe aan dat woord van God, zoals zij al eerder deed, toen ze Hem antwoordde: Zie mij, mij geschiede naar jouw woord.
Als ook wij ons zo durven toevertrouwen aan dat woord van God dat de herders ons brengen, en vandaag met Maria zeggen: Zie mij, mij geschiede naar jouw woord, dan kunnen de herders weer rustig terugkeren, en opnieuw God verheerlijken en loven om alles wat zij gehoord en gezien hebben; want het is juist zoals het hun gezegd was:
heden is jullie een redder geboren.

Overweging van Kerstavond 24-12-2017 door p. Tom Buitendijk

Welkom

 

Van harte welkom in deze viering.

Het is de vierde Adventzondag en  tevens de dag van Kerstavond.

Het is goed dat u er bent om de Advent vol te maken,

dat wil zeggen: de vierde kaars te ontsteken.

Dit licht van de vierde kaars zal stil overgaan in het licht van Kerstmis.

 

Lied

 

Ook als we vurig verlangen naar licht hebben we weet van donkere pekken in de wereld van alledag en van ons leven. Willen we zingend bidden om ontferming.

 

Openingsgebed

Goede God, wij wachten op uw redding en bevrijding.

Doe ons zo verlangend uitzien naar uw komst

dat ons hart ontvankelijk wordt voor uw Woord en uw Wil

Breng ons tot de gehoorzaamheid van het geloof en houd ons bijeen

als één gemeenschap die een voorbode is van uw Rijk van vrede en gerechtigheid is in deze wereld. Dit vragen wij U door Christus onze Heer.

 

Gebed over de gaven

Goede God, mogen wij aan deze tafel van uw liefde

ervaren wat heling, vergeving en genezing is

van de wonden die wij mensen elkaar aan doen.

Heilig ons denken en doen en richt ons hart op het volbrengen van uw Wil.Dit vragen wij U door Christus onze Heer.

 

Slotgebed

God van ons heil, U hebt door de boodschap van uw engel

Maria van Nazareth gevraagd de moeder te worden van uw Zoon.

Mogen wij met een ontvankelijk hart als Maria

de geboorte van Jezus vieren als teken van hoop en bevrijding.

Schenk ons de genade van een zinvol en inspirerend kerstfeest.

Dit vragen wij U door Christus onze Heer.

 

Die koning David is me een mooie. Met hulp van de Heer heeft hij de macht over de twaalf stammen van Israël gekregen en iedereen erkent hem als de gezalfde koning. Met hulp van de Heer heeft hij de Filistijnen verdreven en het land uitgejaagd zodat er nu van noord tot zuid vrede heerst. Met hulp van de Heer heeft hij Jeruzalem veroverd en er zijn troon gevestigd.

Bewust van zijn grootheid heeft hij een prachtig paleis voor zichzelf laten bouwen   Hij wordt gerekend onder de groten der aarde.

Zou hij dan echt poep in zijn ogen hebben om nu pas te zien dat de ark van het Verbond – het teken van Gods Tegenwoordigheid te midden van zijn volk – nog steeds onder de tentdoek staat?

Dat kan toch niet waar zijn! En als hij – na eerst zijn eigen paleis gebouwd te hebben – nu pas denkt aan een huis van God, zou hij daar dan niet ook een andere bedoeling mee hebben?

Bijv. zijn grootheid vermeerderen door een prachtige tempel neer te zetten om andere volkeren de ogen uit te steken. Eigenlijk wil koning David God een plaats geven in zijn majesteitelijke grootheid! Hij vergat zelf als koning Gods instrument te zijn; hij wilde omgekeerd God gebruiken voor eigen doeleinden.

 

Laten we niet denken dat dat niet meer voorkomt. Ook bij ons gaan onze eigen belangen en wensen vaak boven God en wat God van ons vraagt. Ook in godsdienstig opzicht. Wij willen vasthouden aan het oude en vertrouwde omdat we ons er thuis bij voelen. We willen kerkgebouwen behouden, tradities bewaren, onze gewoonten en gebruiken in stand houden. We denken daarmee Gods wil te doen terwijl het best kan zijn dat we alleen maar ons zelf handhaven. God moet passen in onze denkwijzen en manieren van leven.

Onze wijze van Kerstmis vieren heeft veel meer te maken met gezelligheid en sfeer en met commercie dan met de armoede in de stal van Bethlehem. De viering van de feestelijke liturgie is belangrijker dan de aandacht voor diaconie. Hoewel: door de actie voor de voedselbank en voor uw bijdrage aan hulp aan de misbruikte meisje in Burkina Faso  hebt u uw hart laten spreken.  Dank daarvoor!

 

Niet alleen voor David, maar ook voor ons is het telkens terugkerende vraag: sta ik in dienst van God of gebruik ik God in mijn dienst?

Het is lang niet altijd makkelijk uit te maken waar ik sta.

 

In de evangelielezing hoorden we twee maal de naam David vallen.

De eerste keer: Jozef zoon van David. De tweede keer: God zal hem de troon van zijn vader David schenken. Dit kondigt de engel Gabriel aan Maria aan.

Josef en Maria behoorden tot een groep mensen die genoemd werden:’ de stillen in den lande’. Ze leefden in een roerige tijd.

Het land was bezet door de Romeinen. Leidende joodse kringen probeerden met de bezetting te leven. Anderen probeerden telkens in verzet te komen. Opstanden, aanslagen, rellen veroorzaken. Maar de stillen in den lande deden nergens aan mee. Ze verwachtten geen heil meer van menselijke inspanningen. Ze verwachtten alle heil van God “Bevrijd ons, Heer, bevrijd ons, kom ons met uw redding tegemoet”. Zo baden en zongen zij.

Zij hielden de belofte levend aan koning David gedaan. “Van jou hoef ik geen tempel te hebben; ik zal voor jou een huis oprichten dat eeuwig in stand blijft. Er komt uit jouw geslacht een koning voort die mijn wil volkomen zal doen”.

 

De belofte bleef spring levend in de eenvoudige en nederige mensen die zich buigen onder de hand van God. Aan Maria verleent God zijn gunst en genade en vraagt haar het Hem mogelijk te maken zijn belofte te vervullen. Wil je, Maria, de moeder worden van de Zoon van de Allerhoogste? Wil jij, Maria,  de Zoon van God ter wereld brengen?

“Mij geschiede naar uw woord”, is het antwoord van Maria.

Zij wil volkomen in dienst staan van God. Zij wil het God mogelijk maken om ons te redden. Haar zoon zal Jezus heten: bevrijder!

Augustinus zegt het heel mooi: “Voordat Maria Hem in haar schoot ontving, had zij Hem al ontvangen in haar hart.”  Daar is het dat God wil wonen: in de harten van de mensen. Daar wordt de liefde geboren en het verlangen naar een wereld van gerechtigheid en vrede.

 

David wilde God gebruiken voor eigen grootheid. Maria als nederig meisje is ontvankelijk voor Gods plan .  Twee typen van godsdienstig leven die ook vandaag aan de dag voorkomen.

 

Gelukkig zijn er ook vandaag nog mensen die luisterend naar Gods Woord hun hart open stellen en wegen zoeken om dienstbaar te zijn aan het geluk en het welzijn van alle medemensen.

Gods belofte dat het Koninkrijk van vrede en gerechtigheid is nog steeds van kracht.

Meer nog: wij mogen geloven dat wanneer wij – zoals Maria – Jezus geboren laten worden in onze harten, wij zelf mensen van vrede en dienstbare liefde kunnen worden. De toekomst van onze samenleving en kerk hangt er mede van af of christenen Gods wil centraal stellen in hun leven, of beter gezegd: of wij mensen willen worden die daadwerkelijk leven in Jezus’ Geest.

 

 

Pastor

God U bent nabij voor allen die oprecht tot u bidden.

Hoor ons gebed en verhoor ons.

 

Lector

 

God van redding en bevrijding,

schenk vrede aan deze wereld waarin nog zoveel mensen lijden

onder oorlog en terreur.

Maak ons tot mensen die uw vrede uitdragen.

  s t i l t e

God van troost en bemoediging,

Zie neer op de vele meisje en  jongen vrouwen in Burkina Faso die misbruikt worden.

Maak hen sterk en help hen hun leed te dragen.

Mogen zij met onze hulp wegen  vinden naar een nieuwe toekomst.

Laat ons bidden.

 

Lector

God, van vreugde en hoop,

Vervul uw beloften aan David en aan Maria gedaan.

Moge Jezus voor ons de vorst van de vrede en de brenger van uw heil zijn.

Maak onze harten open voor Hem.

Dat zijn geestkracht ons doen en laten doordringt.

s t i l t e

God van mildheid en genegenheid,

wees hen nabij die door ziekte en eenzaamheid worden beproefd.

Doe ons nabij zijn aan armen en bedroefden

voor wie de komende dagen geen feestdagen kunnen zijn.

Laat ons bidden.

 

Pastor

God van genade, wij danken U voor het voorbeeld van Maria, onze zuster in het geloof. Maak ons hart ontvankelijk voor uw Woord opdat wij wil verstaan.

Amen.

 

 

 

 

 

 

Overweging van zondag 17-12-2017 door pastor Leon Teubner

Er geschiedt een mens,

gezonden van God uit,

Johannes is zijn naam.

 

Aan deze openingszin alleen al,

zouden we genoeg overweging hebben

voor vandaag:

 

Er geschiedt een mens,

gezonden van God uit,

Johannes is zijn naam.

 

Een mens geschiedt vanuit God –

dat is wat de blijde boodschap

ons vandaag voorhoudt.

 

Er geschiedt een mens,

gezonden van God uit,

Johannes is zijn naam.

 

Een mens is een gezondene die vanuit God geschiedt,

en zijn naam is Johannes, wat betekent:

God is gunnende goedheid.

 

Tenminste, als die mens zijn Naam waarmaakt,

en als een gezondene van God uit geschiedt,

d.w.z. God in woord en daad

tot gestalte laat komen in zijn leven.

 

Er geschiedt een mens,

gezonden van God uit,

Johannes is zijn naam.

 

Een mens, Johannes, maar ook u en ik,

zijn een durend geschieden van God uit,

door Hem uitgezonden om zijn gunnende goedheid

met elkaar en al wat is, te delen.

 

Ieder van ons is een geschieden van God uit.

Ik wil u vragen om even door u heen te laten gaan,

dat u een geschieden van God bent,

 

daar even een moment bij stil te staan

en bij uzelf te overwegen en te smaken:

ik ben een geschieden van God.

 

stilte

Hoe voelt dat voor u:

Ik ben een geschieden van God.

 

Ik ben niet alleen ooit uit God voortgekomen,

maar ik ben een voortdurende voortkomst uit God.

Of, met de woorden van Paulus:

‘Ik leef, nee niet ik leef, maar Christus leeft in mij.’

 

Ik ben een geschieden van God uit,

maar ik ervaar dat niet zo,

ik ervaar dat ikzélf leef, en wel

als een geschieden van mijzelf uit.

 

Maar: wij zijn een geschieden van God, zegt Johannes.

En wel om elke dag een geschieden van God te wórden.

Om elke dag weer zijn Naam waar te maken:

God is gunnende goedheid.

 

Daarom is wat Paulus ook zegt, zo goed geformuleerd:

‘Ik leef – nee niet ik leef,

Christus leeft in mij.’

 

Christus leeft in mij en in ieder van ons,

het ware licht, God woord, God zelf

Ik leef opdat Hij in mij tot gestalte zal komen,

Christus, de gestalte van God.

 

Daarom vervolgt het evangelie van vandaag ook met:

 

Deze mens komt tot getuigenis:

om te getuigen van het licht,

Niet hijzelf is het licht,

nee, – om te getuigen van het licht:

 

het waarachtige licht

dat iedere mens verlicht,

die in de wereld komt.

 

Het waarachtige licht dat Gods woord is,

Christus de Gezalfde, God zelf,

verlicht iedere mens die in de wereld komt.

 

En de mens die met zijn leven getuigt van dat licht

van Gods licht dat in hem leeft en werkt,

zal worden wat hij van zijn geboorte af al is:

 

 

een geschieden van God uit,

zijn gezondene worden op aarde

om te getuigen van zijn blijde boodschap.

 

Als wij die blijde boodschap toelaten aan onszelf,

dat niet wijzelf leven – los van God,

maar dat God ieder van ons geschiedt,

elke dag, een leven lang,

 

dan kunnen wij ook gaan zien dat elke mens

een geschieden is van God uit,

om te getuigen op aarde van zijn licht.

 

Elke mens is een gezondene van God uit,

ook als hij dit niet weet,

zelfs als hij dit ontkent of bestrijdt …

 

Jezus zag het in degenen die Hem kruisigden:

Vader, vergeef hen, zij weten niet wat zij doen.

Ook Titus Brandsma zag in de beulen van Dachau

nog mensen die geschiedden van God uit;

onwetenden die hij tot het licht probeerde te brengen,

dat ware licht dat ook ieder van hen in zich droeg.

 

Maar niet alleen ieder van ons en alle mensen,

ook de schepping met al wat daarin is,

is een durend geschieden van God,

en getuigt van Gods werkzame aanwezigheid.

 

Enkel de mens is in staat dit te zien en te geloven.

Om dat geloof ook in ons te wekken zei Augustinus

in een van zijn kerstpreken:

 

God is mens geworden

zodat de mens God kon worden.

Die geboorte van God gebeurt aldoor,

Maar, wat als zij niet in mij gebeurt,

wat helpt me dat dan?

Dát zij in mij gebeurt,

daar hangt alles van af.

 

Dat ook wij met ons leven gaan getuigen

van het ware licht dat woont in ons,

dan zal deze Advent werkelijk overgaan

in het feest van Kerstmis.

Overweging van zondag 10 december 2017 door p. Tom Buitendijk

Inleiding

 

Op deze tweede zondag van de Advent ontmoeten we de figuur van Johannes de Doper. Hij is een charismatisch prediker die Jezus aan spreekt. Door hem geïnspireerd zal Jezus zijn zending beginnen. Vandaag roept deze profetische figuur ons op om de weg te bereiden zodat Jezus ook tot ons kan komen. Hij preekt een boodschap van bekering. Jezus zal komen om een boodschap van vreugde te brengen in woord en daad. Zijn licht zal over de wereld stralen. Ten teken hiervan ontsteken wij de tweede Adventskaars en zingen het lied: “Sla uw ogen op naar het licht, daar is de Heer. “ Staat ons hart wel altijd open voor Hem die komen zal? Vaak is ons hart vervuld van andere verlangens dan naar het Rijk van God. We zeggen wel dat het rijk van God het belangrijkste is, maar werken we er echt aan? Willen we zingend bidden om ontferming.  

 

Openingsgebed

God, U roept uw volk op de paden recht te maken en de weg te effenen voor uw komst. Help ons om ons om te keren naar U toe. Maak ons tot mensen die vol geloof en hoop verlangen naar uw komend Koninkrijk. Mogen wij u spoedig ontmoeten in Jezus, Uw Zoon, onze broeder en Heer in eeuwigheid.

 

Gebed over de gaven

God, U roept ons op tot gerechtigheid en vrede. Moge deze maaltijd een begin zijn van een nieuwe samenleving waarin U wilt wonen te midden van ons mensen. Zend over ons en deze gaven uw Heilige Geest en maak ons nieuw. Dit bidden wij u door Christus onze Heer. Amen.

 

Slotgebed

God, u schenkt troost en bemoediging aan mensen die willen leven in de gezindheid van Jezus. Moge zijn aanwezigheid in Woord en Sacrament ons dagelijks leven steeds vernieuwen. Houd ons oog gericht op de nieuwe samenleving die Jezus met ons beginnen zal. Dit bidden wij u door Christus onze Heer. Amen.

 

Overweging 

De woorden van de profeet Jesaja: “Troost, troost toch mijn stad”, zijn in zekere zin tijdloos geworden. Of beter gezegd: ze passen in iedere tijd. Als het herenkoor straks zingt: Consolamini, consolamini popule meus, dan raakt dat ergens een snaar van binnen. Deze woorden kleuren ons Adventsverlangen. Wij zoeken naar troost, naar bemoediging en naar innerlijke vrede. In de onrustige wereld van vandaag biedt geloof in God ons deze troost. God gaat in op ons verlangen. Geloof biedt troost. Maar pas op…
Deze troost wordt pas aangeboden nà bekering, nà een ommekeer in mentaliteit. De stad Jeruzalem – de samenleving waarin mensen wonen, leven en werken – kan pas troost ontvangen nà haar straftijd.
De samenleving heeft eerst zwaar te lijden gehad. Vaak door eigen schuld. Door eigen wijsheid. Door zich van God af te keren. Door een Godvergeten samenleving te willen zijn. Pas als alle ongerechtigheid uit stad en land verdreven zijn, kan God zijn woning vinden tussen de mensen. Ook deze woorden passen in iedere tijd.
In beide lezingen wordt gesproken over de woestijn. Een stem roept: “Bereidt een weg waarlangs de Heer komen kan. Draag zorg voor een effen en rechte weg.”
Een weg bereiden betekent een weg gaan. Er ontstaat alleen maar een weg door hem met eigen voeten te maken. Je moet zelf de stappen zetten. Om de richting van de weg te bepalen moet je wel weten waar je zit. Van daaruit kun je beginnen. Dus: Waar staan wij hier en nu in de samenleving van vandaag?
Lijkt onze samenleving op Jeruzalem, de stad van vrede en gerechtigheid? Kent onze samenleving nog de grondwoorden van het geloof: barmhartigheid, vergeving, liefde, nieuwe kans?
Heeft onze samenleving vaak niet de trekken van een woestijn?
De gedroomde samenleving waar we troost en bemoediging ontvangen is nog ver weg. Oss is nog geen Jeruzalem. Nederland land nog niet het beloofde land. Wij zitten in zekere zin in verwoestijnde samenleving. We zoeken een weg om er uit te komen. En die weg moet een andere weg zijn dan die we nu begaan! Nu raken we steeds verder en dieper de woestijn in. Ommekeer is nodig! Bekering! Een woestijn wordt gekenmerkt door tegenstellingen: overdag gloeiend heet, ’s nachts bitter koud. De woestijn is dor en droog, maar bij een beetje neerslag bloeit de woestijn met de mooiste bloemen.
Een woestijn is een plek van eenzaamheid waardoor je tot diepere zelf komt zoals Johannes de Doper. Je gaat scherper zien wat er aan de hand is in kerk en samenleving. Johannes ziet scherp en voelt zich geroepen het onrecht aan de kaak te stellen en nieuwe wegen te wijzen. Johannes nodigt stad en land, Jeruzalem en Judea uit om naar de woestijn te komen. Van daaruit kunnen mensen zich opnieuw oriënteren. En als bekeerlingen een nieuwe start maken. Door het doopwater van de Jordaan heen nieuw land binnen. Jeruzalem nieuw.
Als we vandaag de troost van Godswege willen ontvangen, moeten we de verwoestijning van ònze samenleving helder onder ogen zien. Dan alleen kunnen wij tot bekering komen. We moeten toegeven dat ook wij niet zonder schuld zijn dat de samenleving woestijntrekken heeft.
Wanneer wij de groei van de economie belangrijker vinden dan het welzijn van mensen, dan zal de verkilling in de samenleving toenemen.
Er komen koude winters aan in de zorg voor ouderen, in de zorg voor mensen met beperkingen. Wie niet nuttig is, wordt niet gezien en telt niet mee. De economie groeit voorspoedig, maar is onze samenleving er gelukkiger en warmer van geworden? Reken er maar op: verhalen zullen steeds schrijnender worden.
Wanneer wij tegenstellingen blijven creëren van wij en zij: arm – rijk, slecht opgeleid – goed opgeleid, allochtoon – autochtoon, zullen wij zelf vuurtjes van onrust blijven stoken. Hete zomers staan ons te wachten. In het onderwijs lopen de leraren zich al warm. Mensen aan de onderkant van de samenleving worden boos. Wanneer wij geen zorg dragen voor het milieu en geen eerbied hebben voor de schepping als gave Gods, zal deze aarde uitgeput raken en onbewoonbaar worden voor komende generaties. Wanneer wij de aarde beheersen in plaats van beheren, blijven woestijnen letterlijk groeien. In de samenleving en in de natuur.
Wanneer de kerk een gezelligheidsvereniging wordt, waarin de stem van de profeten zoals paus Franciscus is, niet meer worden gehoord, zullen kerk en godsdienst steeds meer verdwijnen uit onze samenleving. In een Godvergeten samenleving geldt het recht van de sterkste en wordt de kwetsbare klein mens naar de rand gedreven van de maatschappij. Egoïsme triomfeert! Juist daarom is de oproep van Johannes de Doper tot ommekeer uiterst actueel. Een keer van onszelf af en een keer naar God toe zijn hoogst nodig. Maar: willen wij op een keerpunt in ons leven staan? Maken we serieus werk van een rechte weg waarlangs God ons tegemoet kan komen?
Wij staken de tweede Adventskaars aan als teken van hoop. Hoop alleen voor onszelf of voor heel de wereld?
Wij houden een Adventsactie voor meisjes en jonge vrouwen in Burkina faso. De hele me too actie heeft wereldwijd wat losgemaakt. Op de tv gaat veel aandacht uit naar ministers, filmsterren en senatoren die zich schuldig hebben gemaakt aan misbruik. Wij, mensen van de kerk, willen hulp bieden aan naamloze misbruikte meisjes. De groten der aarde redden zich wel maar die hulpeloze meisjes in het armste land van de wereld! De deurcollecte is een mooie steun. Maar meer nog zeggen we: “jullie zijn iemand, jullie tellen mee, horen erbij”. Consolamini. consolamini, popule meus. Als wij volk van God zijn; zij niet minder.  Volgende week zondag willen de armste gezinnen in Oss nabij zijn. Dan zamelen we houdbare voedingsmiddelen in voor de voedselbank. Dit zijn allemaal stapjes die samen een weg vormen om van de woestijn een leefbare wereld te maken. Maar de voornaamste stap die wij moeten zetten is toch een innerlijke stap: durf ik te gaan leven in de gezindheid, in de mentaliteit van de Komende. Durf ik een mens van God te worden, durf ik met Jezus, het Kind van Bethlehem, een nieuw begin te maken met de samenleving.
Een samenleving waar Gods komend Rijk van gerechtigheid en liefde centraal staat. Als wij die heroriëntatie aan durven is er toekomst. Als wij ons niet bekeren groeit de Godvergeten woestijn steeds verder. Maar… dat wilt u toch niet! Neen toch zeker!

 

Pastor: Keren wij ons tot God die door de woestijn van het leven heen ons tegemoet wil komen.

 

Lector

Voor de wereldkerk, de kerk van ons bisdom en voor onze parochiegemeenschap. Dat wij de woorden van de profeet Johannes verstaan en ons bekeren. Dat wij wegbereiders worden voor Gods komst in onze samenleving.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Voor de samenleving in onze stad en in ons land. Dat wij in Jezus’ Naam warmte en licht brengen aan wie in duisternis zitten; dat wij troost en bemoediging schenken aan wie geen uitzicht hebben. Help ons telkens opnieuw een begin te maken met het Rijk Gods in ons midden.                  S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor de zuster van de Goede herder in Burkina Faso die misbruikte meisjes en vrouwen opvangen. Dat deze meisjes hun waardigheid terug vinden en recht op door het leven kunnen gaan. Wil goed God, aan deze mensen uw troost, bemoediging en genezing schenken.               S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Voor ieder van ons persoonlijk. Dat wij de moed hebben onrecht te benoemen en te herstellen Dat wij barmhartig en mild zijn tegenover hen die verkeerde wegen bewandelen. Help ons elkaar op de weg van Jezus te houden om Hem te begroeten als Hij komt.          S t i l t e Laat ons bidden.

 

Pastor

Verhoor de gebeden van uw volk en schenk ons uw heil in Jezus de komende Redder. Amen.

 

 

Overweging van zondag 3 december 2017 door p. Tom Buitendijk

Woord van welkom

 

U allen van harte welkom op de eerste zondag van het nieuwe kerkelijke jaar. Vandaag beginnen w de Advent: de tijd van verlangend uitzien naar de komst van Jezus in ons midden. We beginnen dit jaar ook met de lezing van het Marcus evangelie. De boodschap van Jezus wordt daarin kernachtig verteld. Vandaag horen we vier maal het woord waakzaamheid: wachtend uitzien naar. Als symbool van ons ontwakend verlangen ontsteken we de eerste kaars aan de Adventskrans. Daarbij zingen we het leid: Sla uw ogen op naar het licht. Het licht nodigt ons uit verder te kijken. Maar soms zijn we zo druk met onszelf bezig dat we het licht niet eens opmerken.

Willen we biddend zingen om ontferming.

 

Overweging

Heel vaak begint een stukje evangelie met de woorden: “in die tijd.”

Meestal betekent het niets. Maar vandaag toevallig wel. In die tijd slaat terug op het stuk dat vooraf gaat. Daarin wordt gesproken over de ondergang van de tempel, over oorlogen tussen de volkeren, over ruzies in families, over haat en nijd jegens gelovigen, over de komst van de Mensenzoon die komt oordelen, over de ondergang van hemel en aarde.

 

Marcus schrijft dat op in het jaar 70 na Christus’ geboorte. Die tijd was inderdaad een rampzalige tijd. Want de Romeinse bezetters hebben heel Jerusalem veroverd en de glorieuze joodse tempel vernietigd. De inwoners van Jeruzalem hebben ze verdreven over het hele land. Farizese joden gaven de christen geworden joden de schuld.  De joodse christenen zeiden: “Hadden jullie ook maar naar Jezus geluisterd”.

 

Veel mensen waren angstig en dachten dat de wereld inderdaad zou vergaan met al die oorlogen en terreurdaden. Enkelen bleven de hoop koesteren:  Jezus de Mensenzoon komt om Zijn Rijk te vestigen. In al die ellende ontkiemt een nieuw begin. Daarom eindigt Marcus met de oproep: wees waakzaam.

Probeer niet ten onder te gaan in het geweld en tumult van deze tijd. Zie uit naar de toekomst die God geven zal. Wees waakzaam, let op de tekens, verlang er naar dat Zijn Rijk zal doorbreken.

 

Als we naar de geschiedenis kijken dan zien we dat in bijna iedere eeuw er een ramptijd is geweest waarvan de mensen dachten: dit is het einde.

In de veertiende eeuw is een derde van de Europese bevolking gestorven aan de pest. Tegelijk woedde er de honderdjarige oorlog van 1350 – 1450 tussen Engeland en Frankrijk. Door oorlogsgeweld en honger kwamen talloos veel mensen om.

In de 16e eeuw had je in Duitsland de boerenopstanden die dood en verderf zaaiden over heel midden Europa.  In de vorige eeuw waren er twee wereldoorlogen. Velen van u hebben de tweede wereldoorlog nog mee gemaakt. Als je films of foto’s ziet van gebombardeerde steden dan begrijp je niet dat mensen dit elkaar kunnen aandoen. Als je op de televisie de beelden van Aleppo in Syrie ziet of van Sana, de hoofdstad van Jemen, dan zie dat mensen dat elkaar nog steeds aan doen. De cholera epidemie doodt duizenden kinderen en ouderen in Jemen. Op vele plekken in de wereld zie je dat de strijdende partijen niet tot vrede te bewegen zijn.

 

“In die tijd… “ begint het evangelie. Die tijd verschilt niet met “in onze tijd”.  Het is waar: in iedere fase van de geschiedenis leek het einde nabij en toch is het einde nog niet gekomen. Gebleven is wel de angst.

Vandaag aan de dag heeft de angst grond in de werkelijkheid.

Het is inderdaad een reële angst.

–  Er zijn in deze wereld geen verantwoordelijke politieke wereldleiders.

–  Landen die elkaar gevonden hebben in een sociale en economische gemeenschap vallen uit elkaar.

–  De democratie blijkt vatbaar voor antidemocratische stromingen.

De vraagstukken van klimaat, milieu, duurzaamheid worden niet voldoende serieus genomen. De kernbewapening waarover onverantwoordelijke landen en leiders beschikken zijn in staat de aardbol werkelijk te vernietigen. Er zal geen mens overblijven om te getuigen van deze stompzinnigheid!

 

Paus Franciscus schrijft een diepgravende encycliek Laudato Si en enkele Nederlandse Kamerleden reageren: “Ach, het is van de kerk.

Het zal wel niets zijn.” Dit laat precies zien wat er aan de hand is:

waarschuwingen worden in de wind geslagen omdat men met zichzelf bezig en met eigen belangen bezig is.  Is het dan vreemd dat er onvrede en angsten heersen in vele landen van de wereld, en ook in Nederland?

 

In die tijd van Jezus en in die tijd van Markus die in zekere zin ook onze tijd is, klinkt er een hoopvolle en waarschuwende oproep:

Wees waakzaam. Kijk verlangend uit. Blijf hoop koesteren op. Heb vertrouwen in. Blijf verlangen naar.

Want in die tijd van angst en onzekerheid groeit ook het Rijk van God dat komen zal. Het Rijk van God dat sterker is dan alle menselijke vermogens om deze aardbol en wereld in het niets te laten verdwijnen. Waarom mogen we er dan toch nog op vertrouwen dat onberekenbare mensen die de wereld te gronde kunnen richten, het niet zullen doen?

 

Waarom? Omdat er altijd waakzame deurwachters zullen zijn. En die deurwachters…. dat zijn wij. Wij mensen van de kerk. Wij mensen van Jezus en van God. Wij mensen die zich niet alleen met zichzelf bezig houden maar die oog hebben voor wat er werkelijk in de wereld hand is, en voor wat komen gaat.

 

Wij, deurwachters, hebben als waakzame mensen de opdracht onze gemeenschap te beschermen voor alle vormen van kwaad die de gemeenschap binnen dringen. Echt waar: we moeten een aantal stromingen buiten de deur zien te houden. Stromingen zoals:

  • De mens moet beoordeeld worden naar zijn economische waarde;
  • wij hebben meer rechten en meer eigenwaardigheid dan andere mensen;
  • wat volkswil genoemd wordt, willen alle leden van ons volk.

 

Als waakzame deurwachters moeten we elkaar ook wijzen op tekens waar iets goeds geschied. We moeten die gastvrij ontvangen en koesteren. Overal waar de menselijkheid wordt hoog gehouden moeten wij als kerk aanwezig zijn:

aandacht voor zieken, ontvangst van vluchtelingen, eerbied voor mensen met beperkingen, delen van voedsel en drinken. U kent ze wel; de werken van barmhartigheid zoals ze zijn afgebeeld op de mantel achter in de kerk.

 

Wij deurwachters, wij zijn ook dienaren die zich laten gezeggen door God. Door God die alleen onze Heer is.  Op Hem mogen wij ons vertrouwen stellen. Niet op hen die zich opwerpen als wereldleider of leider van een machtsblok. Aan Gods handen mogen wij ons overgeven. Wij , wij zijn instrument van zijn werkzame aanwezigheid in deze wereld.

 

Wij gelovigen van vandaag zijn deurwachters op de grens tussen de donkere mensenwereld en de lichtende wereld van God. Wij mogen elkaar erop wijzen dat het licht van Godswege het duister verdrijven zal. De eerste Adventskaars is ontstoken. In de nacht van Kerstmis zal Gods licht stralen een Mensenkind . Heb vertrouwen. Wees waakzaam.

 

Pastor

God, U komt ons tegemoet komt wanneer wij onze beden richten tot U, hoor ons bidden.

 

Lector       

God, onze Vader en onze Verlosser, toon  toch uw menselijkheid in de wereld van vandaag. Steun en sterk de mensen die naar vrijheid en rechtvaardigheid zoeken.

S t i l t e   Laat ons bidden.

 

Lector

God, onze Herder en Leidsman, toon uw zorgzaamheid en liefde aan onze samenleving. Leid ons op wegen van vrede en verzoening en breng ons nader tot elkaar.

S t i l t e   Laat ons bidden.

 

Lector  

God, Schepper en  Hoeder, wij bidden u voor land en volk van Burkina Faso, waar de tegenstellingen tussen rijk en arm zijn zeer groot zijn.

Meisjes en vrouwen worden uitgebuit, mishandeld en misbruikt.

Moge onze hulp hen ten goede komen.

Ook voor hen wil Jezus als redder komen.

S t i l t e  Laat ons bidden.

 

Lector

God onze Genezer en Heler, toon uw aandachtige zorg voor hen die ziek in zijn onze kringen; voor mensen die getroffen worden door baanloosheid; voor mensen die tegenslag op tegenslag te verduren krijgen.

toon uw goedheid aan mensen die om uw gunsten vragen.

Wij bidden voor onze eigen intenties.

s t i l t e

Wij bieden u deze gebeden aan op voorspraak van  de Z. Titus Brandsma.  Laat ons bidden.

 

Pastor

God, u bent de bron van menselijkheid in deze wereld.

Maak ons waakzaam om u te zien als u tot ons  komt.

Wil woning vinden in ons hart.

Amen.