Overweging van zondag 14-1-2017 door p. Tom Buitendijk

Woord van welkom

Van harte welkom in deze viering. Alle kerstvieringen zijn geweest: de Geboorte van de Heer, de Openbaring van de Heer en de Doop van de Heer.  We beginnen de gewone zondagen door het jaar. We beginnen met een getuigenis van wie deze Heer is. Wie is deze Jezus? Wat komt Hij doen?  Waarvoor komt Hij? Johannes de Doper getuigt van Hem: Hij is het Lam Gods. Hij draagt de zonden van de wereld weg.  Hij is de Zoon van God. Wat betekenen deze woorden in onze dagen? Vaak zijn wij toch te onnadenkend christen. Willen we daarom bidden om Gods ontferming om deze Eucharistie goed te kunnen vieren.

 

Openingsgebed

God, onze Vader, in Jezus uw Zoon hebt u ons allen tot uw kinderen gemaakt. Vervul ons hart met de Geest van Jezus opdat ook wij leed en kwaad uit deze wereld weg dragen door van harte goede mensen te zijn. Dit vragen wij U door Christus onze Heer. Amen.

Gebed over de gaven

God, aan deze tafel breken wij het brood en schenken wij de wijn. Wij zien op naar het Lam Gods dat verdeeldheid en kwaad overwint en dat ons verzamelt tot uw volk. Moge zijn liefde bron zijn van onze kracht om als goede mensen te leven. Dit vragen wij U door Christus onze Heer. Amen.

Slotgebed.

God, in Jezus uw Zoon bent U ons rakelings nabij gekomen. U heb ons in Jezus tot uw kinderen gemaakt. Mogen wij het Lam Gods volgen op onze levensweg opdat wij door hem gesterkt uw kinderen worden en medewerkers aan een gave schepping.
Door Christus onze Heer.

Overweging

Meestal zijn we bezig met andere dingen zoals je zakdoek pakken, je neus nog even snuiten, kijken hoe je straks zult gaan staan en lopen,  als de priester zegt: “Zie, het Lam  Gods dat de zonde van de wereld wegneemt.” Kort daarvoor hebben  we driemaal Agnus Dei of Lam Gods gezongen. Ook dat  doen we veelal  onoplettend en denken we niet  na  bij wat deze woorden betekenen. Het hoort er gewoon bij en het is een vanzelfsprekend onderdeel van de rite.  Vandaag vraagt Johannes de Doper ons om nu eens wel even stil te staan bij deze woorden: zie het  Lam Gods.   “Want”, zegt hij, “er is iets volkomen nieuws aan de hand.”
Het begint al met het woordje “Zie” .  “Zie” is een oproep of een uitnodiging om verder te kijken dan je neus lang is.   Er komen heel veel mensen naar Johannes de Doper toe. Soldaten, hoeren, tollenaars, zondaars van allerlei slag, en ook religieuze leiders die nieuwsgierig zijn naar de prediking van Johannes. Een grote naamloze menigte van mensen waarin niemand bijzonder opvalt en iedereen  in de massa opgaat. Maar ineens ….. Het is als een drukke zaterdag in het centrum van Oss waarin je vrouw ineens zegt:  “Zie, zie, Tonny ”, daar loopt je zus.” Ineens wordt die zus dan boven de menigte uitgetild.
Johannes de Doper roept ons toe: “Zie”, hier komt een mens aan die voor jou belangrijk is. Die moet je beter leren kennen!    “ Zie –  Jezus – het lam van God”.  Je ziet een mens zoals andere mensen, maar je wordt uitgedaagd naar  Hem  te kijken met nieuwe ogen.
In Hem kun je het Lam van God zien. Wat zie je dan? De twee leerlingen gaan op ontdekkingstocht. Ze gaan met de man op wie Johannes wijst, mee. Gaandeweg zullen ze begrijpen wat lam van God betekent.
Een lam in de lente vinden we allemaal leuk en lief. Een lam is vertederend. Een lam betekent: nieuw begin,  de winter is voorbij, de zomer komt eraan.  Een lam vraagt ook om bijzondere zorg. De herder koestert het lam liefdevol en zorgt ervoor dat het hem aan niets zal ontbreken.  Jezus is het Lam van God: God houdt op een bijzondere manier van Jezus. Hij houdt van Jezus zoals van zijn eigen kind.  Hij noemt Jezus : “veelgeliefde zoon, kind naar mijn hart”.
“Zie”, zegt Johannes,” hoe innig Jezus met  God verbonden. Ze kunnen niet zonder elkaar.  Ze zijn als Vader en Zoon. Meer nog: zo Vader zo zoon.”  Lam Gods betekent bijzondere verbondenheid.
In de bijbel – en Johannes weet  dat ook –  betekent een lam ook nog wat anders. Als het joodse volk wegtrekt uit het slavenhuis van Egypte slachten ze een lam, eten dat haastig op, gesterkt door deze maaltijd beginnen ze de uittocht, de bevrijdingstocht naar een nieuw leven, naar een nieuw land. Het Lam wordt gebroken en gegeten.  Om een nieuw begin te maken wordt een Lam geslacht.  Een bevrijdingslam. Dit verhaal lezen we altijd in de viering van Witte Donderdag.
Johannes ziet nog iets anders.  Hij ziet hoe een dienaar van God – iemand die zijn leven op het spel zet om Gods  wil te doen, naar de slachtbank wordt geleid.  Iemand die weerloos is tegen het kwaad dat vijanden hem aan doen  Iemand die lief en goed blijft zijn en weigert mee te doen met boosheid en haat.  Een Lam is bereid zichzelf prijs te geven.  Een offerlam.  Dit verhaal lezen we altijd in de viering van Goede Vrijdag.
Wij  noemen Jezus ook het Paaslam.  Hij bevrijdt ons  van de slavernij  van onze zonde en sterkt ons op de weg naar een nieuwe toekomst.  In iedere Eucharistieviering gedenken wij  dit offer  en delen er in, wanneer wij het gebroken brood eten . Daarmee zeggen we: Ook ik ben offerbereid om in een nieuw land te komen, het land van God.
“Zie, let op”, zegt Johannes, “ hier komt iemand aan die  bereid is in alles Gods wil te doen en die ons daardoor bevrijdt van de zonde van de wereld”.  De zonde van de wereld is niet helemaal  hetzelfde als mijn zonden.  Het gaat niet om mijn fouten,  tekorten en zwakheden.  De zonde van de wereld is dat wij een chaos van het leven maken.
Sla de krant open, zet de radio en de televisie aan en u ziet wat de zonde van de wereld is:  de tweedeling in de samenleving waarin de bovenkant het goed heeft ten koste van de onderkant ; de ongelijkheid van mensen waardoor de een zich rechten toe kent en de ander op zijn plichten wijst; de problemen waarmee we anderen op zadelen om het zelf gemakkelijk te hebben. Concreet de ellende in Groningen en de welvaart van Nederland; De zonde van de wereld is dat wij onszelf centraal stellen, dat wij ons ego de boventoon laten voeren; dat wij ons groepsbelang het hoogst achten; dat wij bereid zijn de medemensen af te schrijven als voor ons onbelangrijk. Zonde is chaos.
Het gaat dus om een gerichtheid van ons hart:  buig ik mij naar mij zelf toe en ben ik vervuld van eigenliefde?  Splits en scheid ik ? Maak ik chaos. Of: Richt ik mijn blik, mijn visie, mijn verlangen, mijn doen en laten op het welzijn van de ander? Leef ik vanuit de liefde voor een ander naar een andere mens toe?  Streef ik naar eenheid en saamhorigheid?
God wil een gave schepping waarin het goed leven is voor alle mensen. Hij wil dat mensen in eenheid leven als zussen en broers van elkaar.  Johannes heeft de Geest als een duif zien neerdalen. Het was de Geest die ooit eens  de oervloed temde en ordening aanbracht in licht en donker, in aarde en zee, in mens en in dier.
De Geest van de schepping, Gods nieuwe begin met ons mensen. Deze duif rust nu op Jezus en rust hem toe met vernieuwende Geestkracht.  “Zie, het Lam God dat nieuwheid van  leven brengt.”  Met Hem begint de goede schepping opnieuw.
Hoe heeft Jezus de zonden van de wereld weggedragen terwijl de schepping nog steeds chaos is en wij ons meer laten leiden door ons ikke dan door de wil van God? Alleen maar door ons voor te gaan en de weg te wijzen. De uitweg uit de chaos is een begin maken met de liefde.
Liefde die vernieuwend en bevrijdend werkt. Jezus wijst ons de weg om te midden van de zonde van de wereld staande te blijven. Hij gaat ons voor op de weg naar de nieuwe schepping.  Wij kunnen Hem volgen in zijn bewogenheid om mensen, in  zijn vergevingsgezindheid, in  zijn barmhartigheid en begrip, in zijn liefde voor mensen in nood.  Wij  kunnen Hem volgen door dienstbaar te zijn aan elkaars geluk. Waar mensen tweedeling overwinnen en tot  eensgezinde saamhorigheid komen, daar groeit de nieuwe schepping, wordt chaos overwonnen,  de zonde der wereld weggedragen.
In het doopsel en vormsel heeft de Geest van de  Nieuwheid ook op ons gerust en ons hart aan geraakt; door die Geest zijn ook wij op weg gezet naar het nieuwe land waarin Gods schepping tot bloei kan komen.  Maar  dat vraagt dat ook wij ons soms laten breken als gebroken brood.  “Zie het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneem”,  zegt de priester.
Als wij dan kijken naar het gebroken brood dat we gaan ontvangen,  zien we dan ook onze opdracht  herderlijke en menslievende mensen te zijn?   Onze onmacht te overwinnen en het kwaad uit deze wereld weg te dragen. Geef ons de moed om lam te zijn tussen de wolven.
Dit vragen wij U door Christus onze Heer.

Amen. 

Pastor

Goede God, U bent ons in Jezus rakelings nabij. Hoor ons bidden om uw aanwezigheid in alle menselijke nood.

Lector

Wij bidden u voor uw kerk die steeds meer aan de rand van de samenleving komt te staan. Dat wij blijven getuigen dat weerloosheid van het Lam de weg naar de vrede is. Dat wij de moed hebben tot belangeloze liefde die zich breken laat. Help ons de dragers te zijn van menselijkheid  in de harde wereld van vandaag.

S T I L T E  Laat ons bidden.

Lector

Wij  bidden voor de samenleving in ons land, waarin  de tweedeling ernstige vormen gaat aan nemen tussen goed opgeleide mensen en mensen met minder talenten, tussen zieken en gezonden, tussen welvarende en arme mensen, tussen jongen en ouderen. Breng in onze samenleving het gevoel van saamhorigheid terug en laat  de bijdrage van iedere mens gewaardeerd worden. Dat wij geen medemensen  afschrijven als nutteloos en te kostbaar.

S T I L T E   Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onszelf. Help ons trouwe navolgers te worden van Jezus uw Zoon. Maak ons bereid om op te komen voor waarheid en gerechtigheid. Help ons om geduldig de vrede en de liefde te bewaren. Stel ons in staat te werken aan een gemeenschap waarin het voor iedereen goed leven is.

S T I L T E   Laat ons bidden.

 

Pastor

Goede God,

help ons in deze samenleving te leven als moedige christenen. Bewaar ons voor het egoïsme en cynisme  dat onze samenleving kenmerkt. Help ons een woord van verzoening te spreken en in vrede te leven.

Amen

Advertenties

Ovwerwqeging van Driekoningen door pastor Leon Teubner

We hoorden zojuist het bekende verhaal van de drie koningen

die de pasgeboren koning der Joden zoeken

om aan Hem hun hulde te bewijzen.

 

Dit verhaal is, mede door onze kerststallen, zó beeldend,

dat we het moeilijk van ons netvlies kunnen verwijderen.

Maar het verhaal zelf nodigt ons vandaag uit

om er ook op een andere manier naar te kijken.

 

Tweemaal in het verhaal klinkt aan ons de oproep: Zie!

Meteen aan het begin, als het gaat over Koning Herodes,

die onverwachts een paar onbekende wijzen ontmoet:

 

Zie,

uit het oosten komen wijzen aan te Jeruzalem

 

De tweede keer klinkt deze oproep halverwege het verhaal

als de wijzen Herodes weer verlaten en op weg gaan naar Bethlehem.

 

Zie,

de ster die de wijzen uit het oosten gezien hadden

ging voor hen uit

totdat ze boven het kind stil bleef staan

 

Tweemaal: Zie –

er valt iets meer te zien dan wat op ons netvlies staat,

en ons door kerststal en schilderijen wordt aangereikt.

 

Wat valt er dan te zien en te ontdekken?

Twee posities biedt het verhaal ons vandaag aan om in te nemen:

die van koning Herodes en die van de wijzen uit het oosten.

Beiden, zo zullen we nog zien, zijn kanten in onszelf.

 

Het eerste ‘Zie’ richt ons oog op Koning Herodes.

Een koning die door de Romeinen is aangesteld om over de Joden te heersen.

Herodes is een heerser die op zijn troon zit en daarop blijft zitten,

ook als hij geschokt wordt door de wijzen uit het oosten.

 

Wanneer dezen hem vertellen dat er

een door God gezalfde koning geboren is,

blijft hij zitten waar hij zit.

 

Hoewel hij geschokt wordt in zijn eigenmachtigheid

vertrouwt hij zich enkel toe aan zichzelf en zijn macht.

Zijn eigen heerschappij is en blijft zijn doel,

en dat doel heiligt alle middelen.

 

De wijzen zijn geen heersers maar onderzoekers,

zoekers die door iets getrokken worden:

door een licht, een aanvoelen, een intuitie, …

Iets als een ster dat hen lokt en meetrekt

en hen brengt waar zij zelf niet komen kunnen.

 

Zij laten zich niet leiden door hun positie of macht,

maar door een dieper weten of geloof dat in hen oplicht

en hen uitnodigt zich aan dat licht toe te vertrouwen.

 

Zij verlaten hun huis en hun eigen koninkrijk

en gaan op weg met een fonkelend lichtje

dat niet hun doel is, maar slechts een middel

om in beweging te komen en zich te laten leiden.

 

Dat licht doet hen uitgaan uit alles wat hun eigen is,

om gebracht te worden naar wat voor hen voelt

als hun werkelijke thuis, hun werkelijke leven:

de Messias, Christus, de gezalfde koning van God uit,

 

Met Kerstmis zagen wij al dat wij de beoogde Gezalfde zijn,

dat wij in de kribbe liggen, maar onszelf daarin niet herkennen.

Wij zijn Gods Gezalfde om Hem méér en méér te worden.

Vandaar de oproep van God aan ieder van ons in de eerste lezing:

 

Sta op – word licht,

ja, gekomen is uw licht

de heerlijkheid van Jahwe is over u opgegaan.

Sta op en word licht!

 

Om op te staan en dat licht te worden wat op ons is,

moeten we het voorbeeld van de wijzen volgen.

Dan moeten ook wij ons laten leiden door dat licht,

en uitgaan uit alles wat wij willen en wat wij kennen,

uit alles wat wij hopen en verwachten,

ons eigen huis en ons eigen koninkrijk.

 

De eerste die we dan in onszelf zullen tegenkomen

is niet de Gezalfde van God, maar een oude koning

die al heel lang in ons huist – Koning Herodes!

 

Want als wij Gods licht in ons ontdekken

en ermee op weg willen gaan,

om zijn Gezalfde te worden die ook in ons geboren is,

dan, zegt de profeet Jesaja,

 

zal ook ons hart angstig geschokt worden

De Herodes in ons, onze eigenmachtigheid en eigenwilligheid,

die zal willen blijven zitten waar hij zit – op zijn eigen troon;

die wil helemaal niet zijn paleis verlaten en op weg gaan,

het onbekende in, waar niet hij, maar God heer en meester is.

 

Gelukkig blijft ook dán het licht van God een appèl op ons doen,

en blijft het ons verlokken in beweging te komen en haar te volgen,

om op te staan en uit te gaan uit onszelf,

om het licht te worden dat God in ons is,

zijn Gezalfde, lichaam van Christus.

 

Als wij dat licht zien en ons eraan toevertrouwen,

dan moeten ook wij niet terugkeren naar Herodes.

 

Want die zal proberen de Gezalfde in ons te doden

door ons voor te houden dat de Gezalfde iemand anders is dan wijzelf,

en dat wij veel te kwetsbaar zijn en ongeschikt en onwaardig.

En dat Hij al eens en voorgoed geboren is,

zo’n 2000 jaar geleden.

 

Maar onze kerk leert niet een éénmalige,

doch een drievoudige komst van de Gezalfde.

Bernardus van Clairvaux, kerkleraar en mysticus,

Schrijft in een van zijn Kerstpreken:

 

Wij kennen een drievoudige komst van de Heer.

Bij zijn eerste komst lang geleden, werd Hij gezien op aarde.

en bij zijn laatste komst ‘zal heel de mensheid Gods redding zien’.

Maar zijn middelste komst heeft plaats hier in dit leven

en wel in het verborgene:

alleen de wijzen zien Hem in hun hart

en hun ziel zal vervuld zijn met vreugde.

 

Dat wij dit nieuwe jaar luisteren naar de wijzen

en ons niet laten misleiden door die oude koning in ons.

 

Dat wij, geleid door Gods licht, op zoek blijven gaan

naar die nieuwgeboren koning in ons,

naar de Gezalfde in ons die wij worden mogen,

om Hem met ons leven de hulde te brengen

die Hem alleen toekomt.

Nieuwjaarstoespraak van Henk Peters

NIEUWJAAR 2018

Als zelfstandige parochie zijn wij een witte raaf binnen het bisdom Den Bosch, maar ook wij zullen er op termijn niet aan ontkomen dat wij moeten gaan aansluiten bij een conglomeraat van parochies. Maar we vieren in 2018 samen met bisschop de Korte toch met trots ons 150 jarig bestaan als Carmelparochie. Kome wat komt.

Op een bijeenkomst met de bisschop in Nijmegen ontmoette ik een mij bekende boer uit Bergharen, onderdeel van de parochie van de twaalf apostelen van Wijchen en omgeving. Zij waren heel enthousiast over hun samenwerking, de onderlinge verhoudingen en ook de toekomst. Was het kerkbezoek dan zo hoog en de kerkbetrokkenheid bovengemiddeld? Welnee, vertelde hij, maar we hebben het heilig bömke waar we ons aan optrekken. Nooit van hun heilig bömke gehoord.

Hij vertelde dat er in 17e eeuw een trappistenabdij stond in Bergharen. Vanuit die abdij is de grond ontgonnen en de bevolking gekerstend. Maar ondanks dat succes raakte de abdij in verval en vertrok ooit de laatste monnik. En de bevolking kon de stenen van de gebouwen uitstekend gebruiken voor het verbeteren of uitbreiden van hun boerderijen en voor het verharden van wegen. Van de abdij zelf was in een mum van tijd niks meer te zien. Het enige wat er van de trotse abdij over was: een boom die op de binnenplaats had gestaan. Nou ja, boom was eigenlijk een te groot woord want het was maar een bömke. De abdij was gesloopt maar de mensen waren nooit vergeten hoeveel welzijn en welvaart ze te danken hadden aan die monniken. Eeuwen achtereen bonden ze in de meimaand linten van allerlei kleur in dat bömke als teken van dankbaarheid en vooral van het vertrouwen dat Maria en de monniken voor wat wind in de rug zouden zorgen, mocht de tijd hen eens tegen komen zitten.

De schrik was dan ook enorm toen door een najaarsstorm het bömke onder het natuurgeweld knakte. Waar moesten de mensen heen met hun gevoelens van dank en vertrouwen als je daarvoor geen aanknopingspunt meer hebt. Ze lieten wat er over was van het bömke maar liggen zoals het was geworden, want opruimen is dan weer zo onherroepelijk.

In het voorjaar gebeurde er in Bergharen echter een groot wonder. Uit de resten van het geknakte bömke kwamen maar liefst 15 scheuten op. En de mensen zagen die scheuten en herkenden daarin de nieuwe initiatieven die in kerk en geloof van de grond waren gekomen, terwijl het kerkbezoek niet opkrabbelde net zo min als het bömke. Dat het omzien naar elkaar bijvoorbeeld gestalte kreeg met het één keer in de week in het gemeenschapshuis koken voor de ouderen en gehandicapten of in de vrijwillige bemensing van de buurtbus of in het wegwijs maken van mensen die het moeilijk hebben door naar voor hen noodzakelijke ondersteuning te zoeken of in een soort interparochieel leerhuis waar de gezamenlijke kerken actuele thema’s bespraken of in ziekenbezoek of in een repairecafé of in andersoortige vieringen in de kerk of door de kerstpakketten voor minderbedeelden. Enz. Eigenlijk veel méér dan 15 min of meer nieuwe scheuten.
Wij mensen vinden het lastig om te erkennen. Maar er is eigenlijk geen enkele situatie in een mensenleven zonder uitzicht; God trekt altijd met ons op; altijd is er een “en toch”, een nieuw perspectief. Maar dat zie je pas achteraf. Als je terugkijkt. Maar het leven wordt voorwaarts geleefd. Als je naar de toekomst kijkt speelt altijd toch zoiets op van : “Als ik hier maar door heen kom!” of “Ik moet het allemaal nog maar zien”. Twijfelend geloven.

Bij deze nieuwjaarsontmoeting wil ik elk van ons uitnodigen om eens op z’n Bergharens te kijken naar de bömkes in uw eigen persoonlijk leven. Misschien ook wel eens gedacht: veel van wat me dierbaar is, heb ik geïnvesteerd in mijn kinderen, maar lijkt in de knop gebroken. Maar als je goed naar hen kijkt dan zijn er wel meer dan 15 scheuten die ontroeren en je ongelijk aantonen. Of als je kijkt naar onze parochiegemeenschap: volop nieuwe scheuten, volop positieve ontwikkelingen, volop leven in de brouwerij. De bömkes in ons leven hebben in de voorbije 50 jaar zwaar geleden onder de stormen van de welvaart, maar scheuten van Liefde, vertrouwen, omzien naar elkaar zijn er echt volop. Ik wens elk van ons veel scheuten dankbaarheid en veel scheuten geluk toe. Onze bömkes worden mooie struiken. En dat gaan we komend jaar uitbundig vieren. Ook als parochie.

Zalig Nieuwjaar.

Henk Peters,
kerkbestuur

Overweging van Nieuwjaar 2018 door pastor Leon Teubner

Nadat de acht dagen vervuld waren

en men Hem moest besnijden,

werd zijn naam Jezus geroepen,

zoals Hij door de engel van God was geroepen

voordat Hij in de schoot ontvangen werd.

 

Niet in de tempel van Jeruzalem,

maar in de plaatselijke synagoge

wordt het pasgeboren kind

volgens de joodse Tora

acht dagen na de geboorte besneden.

 

Dan wordt ook de naam van het kind

voor het eerst hardop uitgesproken

voor God en voor het volk:

 

zijn naam Jezus werd geroepen,

zoals Hij door de engel van God was geroepen

voordat Hij in de schoot ontvangen werd

 

Jehoshua – Jezus,

‘Jahwe redt’ is zijn naam van God uit.

Die naam zal zijn roeping zijn:

Jahwe redt, Hij die zijn volk bevrijdt.

 

In de naam Jeshoea, Jezus dus,

wordt de Naam van Jahwe aangeroepen.

Hij wil ons redden in zijn Naam.

Dat was ook met Kerstmis de blijde boodschap:

een boodschap die een grote vreugde wezen zou

voor alle mensen van geslacht op geslacht:

 

vreest niet!

Heden is jullie een redder geboren

 

Een vreugdevolle boodschap die vrees wekt?

Maar waarom zouden we moeten vrezen?

Het is toch God die ons komt redden!

Voor wie of wat zouden wij dan bang zijn?

 

Wij vrezen zijn komst, omdat dat ons ons leven kost.

God bevrijdt ons van onszelf, niet met geweld,

maar zijn woord: met Jezus, zijn Gezalfde.

En dat Woord van God is niet onschuldig of krachteloos.

Zijn woord zal ons ons eigen leven afnemen.

Want het zal ons omvormen tot wat het is:

God zelf.

 

Dat is ook de ervaring van Augustinus,

bisschop, kerkleraar en mysticus.

In zijn Belijdenissen getuigt Hij

dat het woord van God tot hem zei :

 

‘Ik ben het voedsel van volwassenen:

groei en je zult Mij eten.

Maar je zult Mij niet veranderen in jouzelf,

zoals gewoon voedsel verandert tot jouw vlees -,

nee, jij zult veranderd worden in Mij.’

 

Het woord van God wil ons niet onberoerd laten.

Het wil ons veranderen in wat het zelf is.

Het wil ons omvormen tot lichaam van Christus –

Jehoshua – Gods beminde zoon.

 

Die weg is Jezus ons voorgegaan.

Hij werd die Naam: Jahwe redt

die al voor zijn geboorte

van God uit geroepen werd.

 

Zelf verdween hij, door voortdurend

plaats te maken in zichzelf voor zijn Vader.

Dat was zijn enige activiteit:

zijn Vader alle ruimte geven in zijn leven.

 

Niet zijn eigen woorden sprak Hij,

niet zijn eigen wegen ging Hij,

niet zijn eigen werken deed Hij,

maar die van Jahwe,

zijn God die ook onze God is.

 

Zo werd Hij elke dag opnieuw die Naam

die van God uit geroepen werd:

Jehoshua – Jezus: Jahwe redt.

 

Als wij Hem werkelijk durven navolgen,

Zullen wij als Maria zijn woord overwegen in ons hart,

en ons als instrument aanbieden in Gods hand:

 

Hier mij, mij geschiede naar jouw woord

 

 

Dan zal gaandeweg de oude mens in ons sterven,

en zal de nieuwe mens in ons zal opstaan.

Wij zullen verrijzen als lichaam van Christus.

 

Dan wordt in ons dit nieuwe jaar

zijn naam opnieuw uitgeroepen:

Jezus – Jehoshua – Jahwe redt.

 

En in die Naam zal God verheerlijkt en geloofd zijn,

en zullen wij door Hem gezegend worden,

en een zegen zijn voor elkaar en voor de schepping.

 

Als wij Hem niet buiten de deur laten,

maar toelaten in ons hart,

dan zal Hij in ons komen en in ons werken.

 

Hij zal bezit nemen van ons denken en doen en laten.

Zo zal zijn koninkrijk naderbij komen,

en zijn vrede gaan heersen in het land:

 

Gezegend Nieuwjaar!  

Numeri 6  

22 Jahwe sprak tot Mozes: 23 Zeg aan Aäron en zijn zonen: Als gij de Israëlieten zegent, doe het dan met deze woorden: 24 `Moge Jahwe u zegenen en u behoeden! 25 Moge Jahwe de glans van zijn gelaat over u spreiden en u genadig zijn! 26 Moge Jahwe zijn gelaat naar u keren en u vrede schenken!’ 27 Als zij zo mijn naam over de Israëlieten uitspreken, zal Ik hen zegenen.

 

Lucas 2

 

15 Zodra de engelen weer van de herders waren heengegaan naar de hemel, zeiden zij tot elkaar: ‘Komt, laten we naar Betlehem gaan om te zien wat er gebeurd is en wat de Heer ons heeft bekend gemaakt.’ 16 Ze haastten zich er heen en vonden Maria en Jozef en het pasgeboren kind, dat in de kribbe lag. 17 Toen ze dit gezien hadden, maakten ze bekend wat hun over dit kind gezegd was. 18 Allen die het hoorden, stonden verwonderd over hetgeen de herders hun verhaalden. 19 Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en overwoog ze bij zichzelf. 20 De herders keerden terug, terwijl zij God verheerlijkten en loofden om alles wat zij gehoord en gezien hadden; het was juist zoals hun gezegd was. 21 Nadat de acht dagen vervuld waren en men Hem moest besnijden, werd zijn naam Jezus geroepen, zoals Hij door de engel was geroepen voordat Hij in de moederschoot ontvangen werd.

 

 

Overweging van Oudjaar 2017 door pastor Leon Teubner

We hoorden zojuist Paulus verkondigen:

 

God geeft Hij aan ieder van ons leven en adem, ja alles.

 

Alles wat wij kennen en waarnemen is ons door Hem gegeven:

wijzelf, ons lichaam, onze vermogens, onze gaven en tekorten,

elke ademhaling, elke hartslag,….

Er is niets wat wij weten en bezitten en zijn wat niet gegeven is.

 

Maar van God zelf weten wij niets.

Een onbekende God aanbidden wij!

Onbekend zijn wij met Hem in die zin,

dat wij in Hem leven zoals een vis in het water.

 

Zoals een vis pas weet krijgt van het water,

wanneer hij op het droge terechtkomt,

zo weten wij niet wie die God is in wie wij bestaan:

We kunnen enkel zeggen:

 

Ja, in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij;

Ja, vanuit Hem zijn wij geboortig.

 

Elk moment van ons leven zijn wij uit Hem geboortig,

brengt Hij ons voort in een eeuwig nu;

elke hartslag zijn wij een geschieden van Hem uit,

om meer en meer zijn geschieden te worden.

 

Wij vereren onze God zonder Hem te kennen.

Maar Hij kent ons en wij vereren Hem werkelijk,

wanneer wij Hem erkennen als onze oorsprong,

en ons aan Hem toevertrouwen en zeggen:

 

Hier mij, mij geschiede naar jouw gelieven.

 

Maar wat is zijn gelieven?

Wij kennen alleen ons eigen gelieven:

onze eigen verlangens, onze eigen hoop,

onze verwachtingen, eigen ons gelieven.

 

Als wij God vragen: Wat wil Jij dat ik zal doen?

dan komt er geen positief antwoord in de zin van:

doe dit of doe dat.

Er klinkt geen geluid, er zijn geen woorden – stilte.

 

Toch hoeven we daarover niet wanhopig te zijn.

Hoewel we niet weten wie of wat God zelf is,

weten we wel wie of wat Hij niet is.

Om God te vinden behoeven we net als Abraham

maar uit te gaan uit wat Hij niet is.

 

Jahwe zei tot Abram: Ga, jij voor jou,

uit jouw land, uit jouw voortbrenging,

uit het huis van je vader

naar het land dat Ik je zal doen zien.

 

Verlaat omwille van jezelf alles wat jouw oorsprong niet is,

dan breng Ik jou waar je zelf niet komen kunt:

in Mij, die jouw God, jouw oorsprong en jouw leven ben,

in Mij, waar je altijd al was, en bent en zult zijn.

 

Ga uit, omwille van jezelf,

uit de beelden die je maakt van Mij en van Jezelf,

uit je herinneringen die je verleden vastzetten,

en uit je verwachting die je toekomst bepalen.

Hecht je niet aan van alles dat Ik niet ben.

 

Laat je door Mij leiden in een eeuwig nu,

als een blinde over wegen en paden die je niet kent.

Met Mij ben je gezegend en zul je een zegen zijn.

Met Mij zul je een licht in deze wereld zijn,

het zout der aarde dat zijn smaak nooit verliest.

 

Uit Mij ben je geboortig, elke ademhaling opnieuw.

Laat je daarom altijd een geschieden van Mij uit zijn,

en word het lichaam van Christus, mijn welbeminde.

 

Vandaag op Oudejaarsavond worden uitgenodigd

onze eigen geschapen wereld los te laten,

en aan de hand van Jahwe zijn wereld te betreden,

zijn nieuwe jaar in – een eeuwig nu.

 

Het is dezelfde wereld, maar bezien met zijn ogen.

Het is het altijd naderende koninkrijk der hemelen,

dat zich niet buiten je bevindt,

maar altijd binnen in je is.

 

Daar verblijft Hij en werkt Hij.

Niet slaapt Hij of sluimert Hij,

de waker van Israel,

de maker van hemel en land.

 

In Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij.

Dat Hij in ons leve alle dagen van ons leven.

Gezegend nieuw jaar!

Handelingen 17

22 Paulus ging midden op de Areopagus staan en nam het woord.: “Mannen van Athene, ik zie aan alles hoe diep godsdienstig gij zijt. 23 Want toen ik rondliep en bekeek wat gij zoal vereert, ontdekte ik zelfs een altaar met het opschrift: Aan een onbekende god. Welnu, wat gij vereert zonder het te kennen, dat kom ik u verkondigen. 24 De God die de wereld gemaakt heeft en alles wat daarin is. Hij die de Heer is van hemel en aarde, woont niet in door handen gemaakte tempels. 25 Ook wordt Hij niet door mensenhanden verzorgd, alsof Hij iemand nodig heeft, want Zelf geeft Hij aan ieder leven en adem, ja alles. 26 Heel het mensengeslacht deed Hij uit een ontstaan, om de gehele oppervlakte van de aarde te bewonen, waarbij Hij de seizoenen vaststelde, en de grenzen van hun woongebied, 27 opdat zij God zouden zoeken, of zij Hem misschien al tastende zouden vinden; Hij is immers niet ver van ieder van ons. 28 Ja, in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij; zoals sommige van uw eigen dichters hebben gezegd: Ja, vanuit Hem zijn wij geboortig.

Marcus 9 

49 Iedereen zal met vuur gezouten worden. 50 Het zout is iets goeds; maar als het zout zoutloos wordt, waarmee zult ge het dan zijn smaak hergeven? Hebt zout in uzelf en leeft in vrede met elkaar.”

 

Overweging van zondag 31 december 2017 door p. Tom Buitendijk

Heilige Familie 2017 

 

Van harte welkom in deze viering.

Het feest van vandaag – de heilige familie – valt dit jaar op Oudejaarsdag.

Met de kerstdagen zijn de dagen van oud en nieuw Nederlandse feestdagen waarin het familiegevoel sterk gevoeld wordt.

Toch is dat familiegevoel nogal kwetsbar, want …..

er zijn gebroken families,

samengestelde families,

uit elkaar gevallen families,

beschadigde families.

Drie miljoen Nederlanders leeft niet in een familieverband.

Onder hen jongeren die het huis uit zijn gegaan.

Mensen die ervoor kiezen alleen te leven.

Mensen die geen relaties kunnen aangaan.

Er is een groeiende groep alleenstaande ouderen die hun partner verloren hebben.

Toch hoort iedereen bij de Familie van God.

Als niet iedereen dat voelt, ligt dat ook een beetje aan ons.

Willen we bidden om ontferming.  

 

 Overweging

Er is een reclame waarin een vader een pakje in de brievenbus vindt. Voor onder de kerstboom staat er op . Zijn dochtertje van zeven heeft het zojuist gebracht.  Nieuwsgierig maakt hij het open. Het is een pannetje van een gourmetstel. De vader zoekt contact met zijn ex en mag mee komen eten. Het is een samengesteld gezin en iedereen is die avond even gelukkig. Maar dan …. ieder naar zijn eigen huis.  

Er zijn in Nederland 3 miljoen alleenstaanden. Maar dat  betekent nog niet dat 14 miljoen mensen in een regelmatig gezinsverband leven. Vader, moeder, kinderen.

Door allerlei maatschappelijke ontwikkelingen komen gezinnen steeds meer onder druk te staan. Er is een variëteit aan relatievormen aan het ontstaan. De kerk die het huisgezin van Nazareth ten voorbeeld stelt  is daarmee hopeloos ouderwets…… of uiterst actueel.  Ik denk het laatste .  

Familie is de plek waar we zelf vandaan komen. Waarin we opgroeiden en van waaruit wij de wereld en de samenleving verkenden.  We zijn allemaal kind van….

Vele kinderen worden weer ouders en brengen kinderen voort waarin ze iets van zichzelf mee geven, waardoor ze de wereld verrijken. Familie is een verband waarin kinderen veilig en geborgen zijn, kunnen opgroeien en opbloeien, waarin ze de grondwoorden van het leven leren: liefde, gerechtigheid en vrede.  Juist omdat ouders en kinderen zichzelf worden in dit verband noemen we het heilig, heel makend, het leven tekenend en kostbaar.  

De variëteit aan relatievormen heeft meestal als uitgangspunt: mijn verlangen om mijn leven op mijn manier in samenspraak met een ander / met anderen in te richten.

Bijvoorbeeld: een religieuze gemeenschap,  een vorm van centraal wonen, stellen van gelijke seksuele geaardheid, een polyamoureus driemanschap.  Soms willen mensen dan ook kinderen en dan klinkt het: “iedereen heeft toch recht op een kind”.  Ik denk eerder dat het andersom is: kinderen hebben recht op goede ouders.   

Uitgangspunt van een relatie waarin kinderen opgroeien is niet mijn verlangen mezelf  te worden. In een relatie waarin kinderen opgroeien is de zorgzame verantwoordelijkheid voor kinderen beslissend. Waardoor kan ons kind een gelukkig en goed mens worden?   Door die vraag te stellen kunnen ouders groeien in het vader en moeder zijn en zo zich zelf worden.  

In een relatie waarin kinderen niet centraal staan worden kinderen slachtoffer. Verbitterd over zijn jeugd zei een man: “Mijn vader heeft ons wel gevoed, maar niet opgevoed”.  Een jonge vrouw zei: “Wij waren als kinderen speelgoed voor onze ouders. Na werktijd wilden ze nog een uurtje van ons genieten. Dan hadden wij al geen zin meer om leuk mee te doen. We hebben alles van ze gehad, behalve liefde”.  

In een relatie horen de kinderen centraal te staan en horen de ouders zich te voegen naar de mogelijkheden om hun kinderen tot gave en goede mensen te op te voeden  Kinderen mogen in een gezin héle mensen worden: fysiek, psychisch en spiritueel.  Dat spirituele is niet onbelangrijk. Daardoor leren zij  zich geborgen weten, ervaren ze dat ze beminnenswaardig zijn, leren ze woorden vinden die onzegbare  gevoelens en overtuigingen beschrijven.  

Woorden als bron van leven, eerbied voor het gelaat van de ander, verwondering om de schepping, vreugde die alles overstijgt en diep in het hart doordringt, het goddelijke, God.  Kinderen leren  “ ik – jij –  wij – God” te zeggen met respect voor ieders goddelijke uniciteit.  

 

In de lange lezing uit het evangelie van Lucas horen wij vandaag dat Josef en Maria hun kind Jezus aan God op dragen.  In de tempel ontmoeten ze twee oude mensen:

Simeon , een man die in alles trachtte Gods wil te doen en Hanna, een vrouw die op heldere wijze over Gods belofte van bevrijding bleef spreken. Twee mensen – Wet en Profeten – die samen de Schrift vertegenwoordigen; de Bijbel die Jezus in zijn latere leven in praktijk zou brengen en voor leven.

Jezus is – zo getuigen zijn ouders en deze twee Bijbels gewortelde personen – is  méér kind van God dan van mensen. Maar als kind van God is het geen los individu.

Juist als kind van God is het deelnemer aan een nieuwe samenleving die gebaseerd is op liefde tot de naaste, gerechtigheid voor allen, vrede wereldwijd en welvaart voor iedereen. Dat zal zijn boodschap zijn!

Dat gezin van Jezus, Maria en Jozef stelt de kerk als voorbeeld aan de gezinnen van vandaag. Maar niet dat kneuterige van huiselijke tafereeltje van Josef in de timmermanswerkplaats, Maria met een naaimandje en Jezus die twee latjes in kruisvorm op elkaar legt. Dat zijn prentjes van vroeger. Het voorbeeld ligt hierin:  ouders vertrouwen hun kind aan God toe en ontvangen het opnieuw als kind met een eigen plek en roeping in de samenleving.  Ouders zijn er voor verantwoordelijk dat dit kind zijn weg in het leven vindt.

Soms zullen de ouders om hun kinderen moeten lijden. Als het er op aan komt zullen ouders hun kinderen met onvoorwaardelijke liefde moeten lief hebben.

De kerk van vandaag moet realistisch zijn.  Er bestaan andere vormen van relaties dan alleen het huwelijk van man en vrouw. Protesteren en zeggen dat andere relaties niet mogen, helpt niet in deze geseculariseerde samenleving. Bovendien zal ook de kerk moeten erkennen dat ook andere relaties gebaseerd kunnen zijn op authentieke liefde.  Toch blijft de kerk het recht hebben om ervan te getuigen dat kinderen het beste mens kunnen worden in een gezin van een vader en een moeder. Juist omdat in het gezin het kind centraal staat en daarmee de toekomst van de samenleving.

In deze sterk geïndividualiseerde samenleving waarin het ‘ik-gevoel het uitgangspunt is, klinkt het opkomen voor het gezin als bron van menswording als heilzaam protest.

Het zou de samenleving ten goede komen als gelovige mensen zich meer zouden uitspreken voor de waarde van het gezin. En niet alleen uitspreken… ook voorleven.

 

Pastor :

Laten wij bidden tot God onze Vader die ons tot zussen en broers van elkaar maakt.

 

Lector:

Laat  ons bidden voor de kinderen in onze samenleving.

Dat zij kunnen opgroeien in liefde  en geborgenheid.

Mogen zij ervaren dat hun ouders er altijd voor hen zijn.

Dat kinderen vanuit het gezin als gave mensen de maatschappij in kunnen gaan.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector:

Voor kinderen die het slachtoffer zijn van ouderen:

de verweesde en verwaarloosde kinderen;

de kinderen die de scheiding van hun ouders niet kunnen verwerken;

De kinderen die onvoldoende kansen krijgen zich zelf te worden.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Voor vluchtelingenkinderen;

voor kindsoldaten;

voor kinderen als seksslaafjes;

voor straatkinderen naar wie niemand omziet.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onze stad en onze parochie,

Voor kinderen die in armoede opgroeien.

Voor zieke en gehandicapte kinderen.

Dat wij hen een plaats geven in ons midden.

Voor vereenzaamden en bedroefde mensen,

voor zieken thuis en in het ziekenhuis.

S t i l t e Laat ons bidden.

 

Lector

Goede God, op deze laatste dag van 2017

bidden wij u  om zegen en uw nabijheid in het jaar 2018.

Leer ons en onze samenleving leven

met het oog op het welzijn van kinderen.

 S t i l t e Laat ons bidden.

 

 

Pastor.

Goede God, schenk ons uw Nabijheid.

Dat wij als kinderen Gods elkaar als familie begroeten

en zo bouwen aan uw Rijk op aarde

dat in uw hemel voltooid zal worden.

Door Christus onze Heer.

Amen.

 

overweging uit de Kerstnacht 2017 door p. Tom Buitendijk

Kerstnacht 2017  . 

Van harte welkom u allen in deze viering van de Kerstnacht.

Welkom in deze kerk ; welkom bij elkaar

Wie u ook bent, waar u ook vandaan komt,

ik wens u toe dat u zicht thuis voelt in deze nacht.

In deze donkerste tijd van het jaar verlangen wij naar licht.

Naar licht in onze wereld; naar licht over onze toekomst.

Vanavond horen wij  dat het licht klein begint:

een  nieuwe mens komt in onze wereld.

Een kind dat zijn handen uitstrekt vraagt: ga jij met mjj mee doen?

We zeggen daar graag “ja “tegen , maar merken ook dat “ ja – doen”

toch ook vaak moeilijk is .

Willen we daarom bidden om Gods ontferming.

 

Openingsgebed.

Heer God, niemand heeft u ooit gezien.

In uw Zoon Jezus bent u ons nabij gekomen.

Hij is uw licht in  onze duisternis, ons heil en onze vrede.

Open ons hart om Hem  te ontvangen en woning te bieden.

Mogen wij door Hem bezield  uw liefde en uw licht uitstralen

zodat er vrede komen kan in onze verwarrende wereld.

Dit bidden wij u door Christus onze Heer.

 

Gebed over de gaven

Goede God,  samen gekomen aan de tafel van breken en delen

bidden wij U om eensgezindheid van hart en geest.

Mogen wij door deze maaltijd gesterkt worden om  ons leven met elkaar te delen in dienstbaarheid en gezamenlijke vreugde.

Dit bidden wij u door Christus onze Heer.

 

Slotgebed

Goede God, U hebt uw volk getroost en bemoedigd.

Gesterkt door uw liefdevolle nabijheid in het teken van het Kind

willen wij onze vreugde uitdragen en met anderen delen.

Mogen alle mensen van goede wil uit onze mond vernemen

dat vrede en gerechtigheid waar kunnen worden

als wij in Jezus’ Geest mensen worden voor elkaar .

Mogen wij eens de heerlijkheid zien van uw eniggeboren zoon

die onze broeder is geworden.

Dit bidden wij u door Christus onze Heer.

 

Overweging

Vandaag aan de dag valt het niet mee om goed nieuws te onderscheiden van nepnieuws. Er is zo ontzettend veel nepnieuws in de wereld; nieuws waar je niet beter wordt. Nieuws zonder enkele nieuwswaarde, omdat het je leven niet raakt, omdat je er toch niet door in beweging komt. Nieuws dat jou niets doet.

Evangelie – een Grieks woord – betekent letterlijk ‘goed nieuws’. Kerstevangelie betekent : het goede nieuws van Kerstmis. Is het verhaal van Jezus’ geboorte nou echt en waarachtig nieuws of is het nepnieuws? Heeft het nieuwswaarde? Doet dat verhaal ons iets? Brengt het ons in beweging?

Op 12 december begon het journaal van acht uur met : “ Vandaag horen we het goede nieuws dat het in Nederland in vergelijking met 25 jaar geleden beter gaat. De mensen in Nederland zijn nu gelukkiger dan 25 jaar geleden. Zij leven langer, zijn beter opgeleid en hebben meer te besteden.”  Het rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau is optimistisch van toon.

Ook zegt het rapport: “ er zijn 700.000 mensen in Nederland die niet mee kunnen komen. Mensen die weinig vaardigheden hebben, met beperkingen moeten leven. Mensen met te weinig inkomen om van te leven, en die gezondheidsproblemen hebben.”  Voor 700.000 mensen is dit goede nieuws gewoonweg nepnieuws. Het gaat niet over hen. Zij behoren immers niet tot de gelukkigen.

Nepnieuws is niet perse onwaar; het is niet vals of verzonnen. Het heeft alleen geen waarde. Heel veel mensen zeggen: “met mij gaat het goed, ik zelf ben gelukkig, jammer voor die 700.000 anderen”.

Dat gegeven van die brede onderkant  – 5 % van de bevolking –  zet hen niet aan het denken; zij worden niet geraakt; het doet hen helemaal niets. Kan dat in een land dat zich beroept op christelijke waarden?

Juist dan is die andere vraag belangrijk : is het kerstevangelie voor u goed nieuws of is het maar nepnieuws? Raakt het u in u hart, voelt u zich betrokken bij het kerstgebeuren, komt u in beweging ?

Of denkt u alleen maar: “O wat leuk Jezus is 2017 jaar geleden geboren, daar maken we een feestje van” ? Kerstgezelligheid!

Weet U : het kerstverhaal wordt pas echt goed nieuws als u er zelf een nieuw mens van wordt; als u  zelf vernieuwend aan de slag gaat.

Als we het kerstevangelie nog eens nauwkeurig lezen dan horen we niet dat er een kindje geboren is. De boodschap van de engelen aan de herders luidt:  “Heden is u een Redder geboren, Christus, de Heer.”

Vanaf nu hebben de machthebbers van de wereld zoals keizer Augustus en koning Herodes hun gezag verloren. Christus is de Heer.

In een uithoek van de wereld – in het onaanzienlijke dorp Bethlehem – ver weg van het machtscentrum begint God iets nieuws. Nu mag u zelf invullen wie vandaag Augustus, Quirinius of Herodes is. Trump ? Rutte? Poetin ….. ?  Het goede nieuws van deze nacht is dat Christus de Heer is……. als u Hem toelaat in uw leven; Hem als uw Heer wilt dienen!

Van uw Heer is het kind, in doeken gewikkeld, het téken. Het kind voor wie geen plaats was in de herberg, is  uw Heer.

Voor wie kan kijken, zijn àlle kinderen tekens van God; richtingwijzers naar God.  In het teken van het Kind kijkt God u aan en vraagt: “Wil jij als jouw belangrijkste taak in jouw leven zien dat jij meebouwt aan mijn rijk”

Wil jij omwille van kinderen zo gaan leven dat in deze donkere wereld het rijk van vrede, van liefde, van gerechtigheid en van barmhartigheid aan het licht kan komen?  Durf jij het te wagen met een Kind als jouw koning?

 

Als wij zouden zeggen:” lief Jezuskindje blijf maar lekker liggen in je kribje, hier heb er van mij een dekentje bij “, dan is het kerstevangelie nepnieuws.  Het wordt pas goed nieuws als wij ons laten gezeggen door dat kind, als hij gezag over ons krijgt, als wij Hem gaan dienen.

Dan worden wij zelf nieuwe mensen.

Nog een keer terug naar het goede nieuws van het Sociaal Cultureel Planbureau.  Hoe wààr het ook is dat Nederlanders gemiddeld en in het algemeen genomen gelukkiger zijn dan 25 jaar geleden, dan toch mogen we ons niet neerleggen bij het feit dat dat er een groeiende tweedeling in de samenleving is van mensen die goed tot uitstekend kunnen mee komen en van mensen die steeds meer achter blijven en niet gelukkig zijn. En deze groep wordt steeds groter: de armoede neemt toe, eenzaamheid is dé sociale kwestie van vandaag, de zorg voor ouderen en hoogbejaarden schiet steeds meer tekort. Daardoor voelt de samenleving steeds onzekerder, onveiliger en minder vertrouwd aan. Mensen voelen zich niet thuis.

Voor mensen die pijn lijden aan deze deling in de samenleving, kan het deze nacht van Kerstmis werkelijk goed nieuws zijn. Goed nieuws dat God tegen alle machthebbers en regelgeversevers van vandaag zegt:

“ik zelf begin mijn Rijk aan de onderkant van de samenleving – bij die 700.000.”

Vanaf nu ontkiemt het éne Rijk van God in deze in tweeën gedeelde samenleving.  In de stal van Bethlehem ontmoeten arme herders en steenrijke wijzen elkaar.

Het kind van Bethlehem is een verbindende kracht die ons samen brengt en die ons naar elkaar doet kijken: “he, geloof jij er ook in dat er een nieuw begin mogelijk is! ”

In het kind van Bethlehem toont God dat Hij nog steeds vertrouwen heeft in mensen. God vertrouwt erop dat mensen van goed wil zijn. Hebben wij vertrouwen  ook?

Het is een giftig sprookje dat concurrentie die tot wantrouwen leidt, de samenleving gelukkiger maakt.  We zien het aan de 700.000 die niet mee kunnen.

Verbinden als met elkaar leven en elkaar de hand reiken, vertrouwen dat een ander van goede wil is, dat heeft de samenleving van vandaag nodig.

God is er in Bethlehem mee begonnen .Als dat nieuws ons hart raakt, dan zoeken wij met Hem naar wegen van vertrouwen en verbinden. Dat maakt het nieuws van Jezus’ geboorte goed. Doordat wij met Hem meedoen wordt het Kerstfeest Zalig.

 

 

 

Voorbede

 

Pastor : Goede God, in Jezus komt u ons tegemoet.

Hij is het teken van uw liefde.

Luister naar onze gebeden en verhoor ons.

 

Lector:

Wij bidden om vrede in heel deze wereld  Dat mensen van goede wil elkaar de hand reiken over allerlei muren heen. Vooral bidden wij om vrede in oorlogslanden. Voor de weerloze kinderen vooral die altijd het slachtoffer zijn.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor mensen in onze stad Oss die het niet breed hebben en voor wie Kerstmis een feest met een schaduw is.  Moge onze hartelijke goedheid  licht voor hen zijn.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor meisjes en jonge vrouwen in Burkina Faso die lijden aan de gevolgen van seksueel misbruik. De zusters van de Goede Herder die hulp bieden, vragen ons om steun.  Dat wij hun roep om hulp horen.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Lector

Wij bidden voor onze parochiegemeenschap. Voor de zieken,  thuis en in het ziekenhuis. Voor hen die vereenzaamd en bedroefd deze dagen doorbrengen. Dat het kerstfeest ons dichter bij elkaar brengt ; dat wij oog, oor en hart openen voor mensen om ons heen.

ST I L T E  : Laat ons bidden.

 

Pastor

In deze kerstnacht bent u ons zo menselijk nabij gekomen dat wij tot in ons hart geraakt zijn. Mogen wij uw menslievendheid gestalte geven in het leven van alle dag. vandaag en morgen,  in het komende jaar 2018, tot aan de dag dat uw licht voorgoed doorbreekt in uw eeuwigheid. Amen.